Carl Gustaf – szwedzkie gwintowane działo bezodrzutowe kalibru 84 mm, produkowane przez Saab Bofors Dynamics, klasyfikowane również jako średni granatnik przeciwpancerny. Pierwszy prototyp granatnika Carl Gustaf powstał w 1946. == Konstrukcja == Granatnik działa na zasadzie działa bezodrzutowego. Ładowany jest odtylcowo, zamek jest otwierany na bok. Pocisk w czasie lotu jest stabilizowany dzięki gwintowanej lufie. Do broni przeznaczona jest amunicja w pięciu rodzajach: kumulacyjna (typu HEAT-551), przeciwpancerno-odłamkowa (typu HEDP-502), odłamkowo-burząca (typu HE-441B), oświetlająca (typu 545) i dymna (typu 469B). Prowadzone są próby pocisku ppanc kierowanego półaktywnie wiązką światła laserowego. == Użytkownicy == Granatnik mimo wiekowej konstrukcji jest z powodzeniem używany do dziś przez siły zbrojne wielu państw świata. Australia Austria Belgia Dania Estonia Grecja: Ellenikόs Stratόs Holandia Indonezja: Komando Pasukan Katak oraz Komando Pasukan Khusus Irlandia Kanada Litwa Niemcy Norwegia Polska: JW Agat, JW Formoza, JW Grom, JW Komandosów, dawniej Nadwiślańskie Jednostki Wojskowe. Stany Zjednoczone: jednostki wojskowe podległe USSOCOM, United States Army Rangers Słowacja: We wrześniu 2015 zamówiono najnowszą wersję Carl-Gustaf M4. Szwecja Wielka Brytania === Polska === 27 granatników Carl Gustaf M2 posiadały Nadwiślańskie Jednostki Wojskowe, a po ich rozformowaniu przekazane Wojskom Aeromobilnym (25 BKP, 6 BDSz), broń tych sił była zmagazynowana (stan na 2017 rok). Wojska Specjalne są największym użytkownikiem w SZ RP. == Przypisy == == Bibliografia == Igor Witkowski: Broń przeciwpancerna. Warszawa: Lampart, 1996, s. 60-63. ISBN 83-86776-25-0. Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 46. ISBN 83-86028-01-7.