62. Konkurs Piosenki Eurowizji został zorganizowany 9, 11 i 13 maja 2017 w Kijowie przez ukraińskiego nadawcę publicznego Nacionalna suspilna tełeradiokompanija Ukrajiny (NSTU), dzięki wygranej Dżamały, reprezentantki kraju podczas konkursu piosenki w 2016. Konkurs po raz drugi został zorganizowany na Ukrainie. Finał konkursu wygrał Salvador Sobral, reprezentant Portugalii, utworem „Amar pelos dois”, za który otrzymał łącznie 758 punktów. == Lokalizacja == === Miejsce organizacji konkursu === Konkurs w 2016 wygrała reprezentantka Ukrainy, Dżamała, dzięki czemu Nacionalna suspilna tełeradiokompanija Ukrajiny (NSTU) otrzymała prawa do organizacji widowiska w 2017. Europejska Unia Nadawców (EBU), główny organizator konkursu, zdecydowała wraz z telewizją NSTU, że konkurs odbył się w Międzynarodowym Centrum Wystawienniczym w Kijowie. W listopadzie pojawiły się doniesienia, jakoby władze Kijowa nie miał odpowiednich środków finansowych na organizację konkursu. Stolica przekazała na organizację konkursu 442 mln hrywien z budżetu państwowego, ostatecznie koszt przygotowania widowiska wyniósł prawie 870 mln hrywien. Na przełomie maja i czerwca potwierdzono, że koszt organizacji wyniósł ok. 20,4 miliona euro. Kilka tygodni przed rozegraniem koncertów ukraińska telewizja borykała się z różnego rodzaju problemami, co skutkowało opóźnieniem prac. Spekulowano nawet o przeniesieniu konkursu do Rosji, jednak plotki zdementowano. W lutym 2017 członkowie zespołu organizacyjnego imprezy zaczęli zwalniać się z powodu oskarżeń o korupcję i niewłaściwe przeznaczenie środków. Podobnie jak w poprzednich latach, dla gości i akredytowanych dziennikarzy przygotowano kilka atrakcji, takich jak m.in. wioska eurowizyjna (ang. Eurovision Village; miejsce na spotkania artystów i członków delegacji z fanami imprezy oraz akredytowanymi dziennikarzami), euroklub (ang. EuroClub; miejsce imprez dla akredytowanych dziennikarzy i fanów) czy kawiarnię Euro Fan Cafe. === Proces wyboru miejsca organizacji === Po zwycięstwie Ukrainy w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji krajowy nadawca rozpoczął przygotowania do organizacji kolejnego konkursu, w tym m.in. rozpoczęcie negocjacji z władzami miast-kandydatów do przygotowania widowiska. Zainteresowanie organizacją widowiska w swoim mieście wyrazili: burmistrz Odessy Hennadij Truchanow, prezydent Kijowa Witalij Kłyczko, który zaproponował przygotowanie imprezy na Stadionie Olimpijskim w Kijowie, prezydent Lwowa Andrij Sadowy (Arena Lwów) oraz burmistrzowie Dniepru (Borys Fiłatow) i Chersonia (Wołodymyr Mikołajenko). 24 czerwca telewizja NSTU ogłosiła terminarz dotyczący wyboru miejsca organizacji. O prawo do organizacji konkursu stanęły włodarze: Kijowa (którzy wskazali Międzynarodowe Centrum Wystawiennicze oraz Pałac Sportu), Dniepru (DniproEuroArena), Lwowa (dwie hale, w tym Arena Lwów), Odessy (Stadion Czornomoreć), Charkowa (Stadion Metalis) i Chersonia (Stadion „Krystał”). 30 czerwca ukraiński minister kultury, Jewhen Nyszczuk, poinformował, że Ukraina nie ma odpowiedniego miejsca do organizacji konkursu. Według niego jedynymi dwoma możliwościami jest budowa dachu na Arenie Lwów lub nowej areny w Kijowie. 20 lipca odbyła się oficjalna debata pod nazwą Bitwa miast, w trakcie której przedstawiciele wszystkich miast kandydujących prezentowali swoją ofertę. Dwa dni po zakończeniu debaty ukraiński nadawca wskazał trzy miasta, które zakwalifikowały się do kolejnego etapu przetargu: Kijów, Odessa i Dniepr. 26 lipca stacja ogłosiła, że miejsce zorganizowania konkursu zostanie ogłoszone następnego dnia, tj. 27 lipca. Kilka godzin później organizator zmienił swoją decyzję i ogłosił, że miasto-gospodarz zostanie ogłoszony publicznie 1 sierpnia. 27 lipca, po dwudniowej inspekcji przedstawicieli EBU, Jon Ola Sand przedstawił jej wyniki w drugiej odsłonie debaty pt. Bitwy miast. Według organizacji, obie kijowskie propozycje wymagają przeprowadzenia wielu technicznych prac, miastu Dniepr brakuje odpowiedniej infrastruktury do organizowania konkursu, a największym problemem Odessy jest brak dachu na proponowanym obiekcie. Jednocześnie ukraiński minister kultury zapowiedział, że decyzja może zostać ogłoszona dopiero w połowie sierpnia. Premier Wołodymyr Hrojsman zapowiedział, że państwo wesprze miasto-organizatora kwotą 15 milionów euro. Termin ogłoszenia decyzji wielokrotnie był zmieniany. Ostatecznie zdecydowano, że konkurs odbędzie się w Międzynarodowym Centrum Wystawienniczym w Kijowie. Na czas konkursu miasto zostało przystrojone banerami prezentującymi logo widowiska. Na placu Niepodległości w Kijowie ustawiono instalację w kształcie napisu Eurovision. == Organizacja == Wszystkie piosenki konkursowe zostały zaprezentowane 18 marca 2017. Oficjalna dwupłytowa składanka, zawierająca wszystkie 43 utwory (w tym zdyskwalifikowaną propozycję z Rosji), trafiła do sprzedaży 21 kwietnia, natomiast płyta zawierająca zapis filmowy wszystkich koncertów konkursowych oraz materiały bonusowe ukaże się 23 czerwca. EBU kolejny raz z rzędu przygotowała dla fanów także gadżety eurowizyjne, które można było kupić za pośrednictwem strony internetowej poświęconej konkursowi lub w sklepach spożywczych sieci Novus. 7 maja przy Pałacu Maryńskim odbyła się uroczystość oficjalnego otwarcia Konkursu Piosenki Eurowizji, podczas której pojawili się reprezentanci wszystkich krajów. Uczestnicy konkursu przeszli po czerwonym dywanie o rekordowej długości 265 metrów. Ceremonia otwarcia z udziałem delegacji odbyła się tego samego dnia w centrum wystawowym „Parkowyj”. === Prowadzący === Tuż po finale 61. Konkursu Piosenki Eurowizji pojawiły się doniesienia, jakoby do roli prowadzących typowani byli Marija Jefrosynina, Pawło Szylko i Wierka Serdiuczka. W ciągu kolejnych tygodni spekulowano też o przekazaniu funkcji gospodarza konkursu różnym osobom – wymieniani byli m.in. Katia Osadcza, Wołodymyr Zełenski, Olha Frejmut, Serhij Prytuła, Sawik Szuster, Wasylisa Frołowa, Jewgienij Kisielow, Karolina Aszion, Andrij Domanski, Ola Polakowa, Hennadij Popenko i Dżamała. 27 lutego 2017 ogłoszono, że konkurs poprowadzą Ołeksandr Skiczko, Wołodymyr Ostapczuk i Timur Mirosznyczenko. === Losowanie półfinałów i kolejność występów === Podobnie jak w poprzednich latach, wszystkie kraje uczestniczące, poza tzw. „Wielką Piątką” (czyli Francją, Hiszpanią, Niemcami, Wielką Brytanią i Włochami) oraz gospodarzem (Ukrainą), zostały podzielone na tak zwane koszyki, a ich ułożenie było zależne od statystyk głosowania mieszkańców danych państw w poprzednich konkursach. Losowanie przydzielające poszczególne kraje do półfinałów odbyła się 31 stycznia 2017 o godz. 11:00 w Sali Kolumnowej Kijowskiej Miejskiej Administracji Państwowej. Podczas wydarzenia odbyła się także m.in. ceremonia przekazania insygniów miasta, które odebrał Witalij Kłyczko, mer Kijowa. Z przydziału do półfinałów zostały wyłączone Szwajcaria i Niemcy, które uzyskały zgodę EBU na uczestnictwo (a w przypadku Niemiec – transmisję) w drugim koncercie półfinałowym. Ceremonię poprowadzili Timur Mirosznyczenko i Nika Konstantinowa. Podczas wydarzenia wystąpiły też Rusłana Łyżyczko i Dżamała, ukraińskie piosenkarki, które wygrały dla kraju (kolejno): 49. i 61. Konkurs Piosenki Eurowizji. W wyniku losowania oprócz podziału państw na poszczególne półfinały zadecydowano, że w pierwszym z półfinałów oprócz państw w nim uczestniczących głosy oddawać będą mogły Hiszpania, Wielka Brytania i Włochy, natomiast w drugim – Francja, Niemcy i Ukraina. === Projekt logo i sceny === Logo i slogan Oficjalne logo oraz slogan konkursu, za którego projekt odpowiadają agencje Banda Agency i Republique, zostały zaprezentowane 30 stycznia za pośrednictwem kilkuminutowego filmu opublikowanego w serwisie YouTube. Oficjalne logo składało się ze sloganu Celebrate Diversity (pol. Świętujmy różnorodność), a także z popularnego na Ukrainie naszyjnika (zwanego namysto) stworzonego z połączonych ze sobą czerwonych kulek o różnorodnych, czarnych wzorach. Scena Pod koniec stycznia nadawca zaprezentował projekt sceny za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej konkursu. Projektantem sceny został Florian Wieder. Arena ma symbolizować „Ukrainę, która w maju będzie w centrum Europy”. == Kontrowersje == Podejrzenia o plagiat W stawce konkursowej znalazło się kilka utworów, których autorzy zostali posądzeni o naruszenie praw autorskich: Po premierze utworu „Gravity”, wykonywanego przez reprezentującego Cypr Hoviga Demirjiana, pojawiły się głosy, jakoby piosenka przypominała przebój „Human” w wykonaniu brytyjskiego piosenkarza o pseudonimie Rag’n’Bone Man. Jego eurowizyjny występ uznawano za mocno inspirowany prezentacjami konkursowymi Loïca Notteta (konkurs w 2015) i Siergieja Łazariewa (konkurs w 2016). Po finale niemieckich eliminacji eurowizyjnych Unser Song 2017 internauci zauważyli, że zwycięska piosenka „Perfect Life” Leviny przypomina utwory „Titanium” z repertuaru francuskiego DJ-a Davida Guetty i australijskiej piosenkarki Sii i „Skyscraper” amerykańskiej wokalistki Demi Lovato. Utwór porównywano też do numeru „Young and Wild” Aleksandry Kovać. Po opublikowaniu utworu „City Lights”, z którym Belgię reprezentowała Blanche, propozycję porównywano do numeru „Eclàt” kanadyjskiej piosenkarki Alexe Gaudelaut. Utwór „Beautiful Mess”, z którą Kristian Kostow reprezentował Bułgarię, był porównywany do przeboju „Apologize” amerykańskiego producenta muzycznego Timbalanda. Rapową wstawkę Alexa Florei w reprezentującym Rumunię utworze „Yodel It!” porównywano do piosenki „Hall of Fame” z repertuaru irlandzkiego zespołu Script. Po premierze reprezentującej Serbię piosenki „In Too Deep” w wykonaniu Tijany Bogićević porównywano do przeboju „Firework” amerykańskiej piosenkarki Katy Perry. Udział Rosji w konkursie Tuż po wygraniu 61. Konkursu Piosenki Eurowizji przez Jamalę, reprezentującą Ukrainę, pojawiły się pogłoski, że Rosja wycofa się z konkursu organizowanego na terenie tego kraju. Pomimo potwierdzenia udziału w imprezie, w kolejnych t