Pobierowo (do 1945 niem. Poberow) – wieś, nadmorska miejscowość wypoczynkowa z kąpieliskiem morskim w północno-zachodniej Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfickim, w gminie Rewal. Według danych z 31 grudnia 2010 r. wieś miała 1102 mieszkańców. W dniu 31 grudnia 2013 roku liczba mieszkańców osiągnęła 1116. Na dzień 31.12.2022 r. liczba mieszkańców wyniosła 935. W południowej części Pobierowa znajduje się siedziba leśnictwa. == Położenie == Wieś położona jest na Wybrzeżu Trzebiatowskim wchodzącym w skład makroregionu Pobrzeże Szczecińskie. Pas zieleni o szerokości 2 km ciągnący się w tym rejonie wzdłuż brzegu Bałtyku, chroni okolicę przed wiatrami morskimi. Jest to najbardziej wysunięta na zachód miejscowość gminy Rewal. Pobierowo pod względem powierzchni zajmuje pierwsze miejsce w gminie Rewal. Ulica Grunwaldzka, ma prawie 4 kilometry długości i łączy wschodni i zachodni kraniec tej miejscowości. W latach 1945–1954 miejscowość należała do gminy Gostyń, a w latach 1954–1973 do gromady Gostyń. W latach 1946–1998 miejscowość położona była w województwie szczecińskim. Na południe od Pobierowa przebiega droga wojewódzka nr 102. Sąsiednie miejscowości to: Łukęcin (gmina Dziwnów, powiat kamieński) Gostyń (gmina Świerzno, powiat kamieński) Pustkowo (gmina Rewal, powiat gryficki) == Nazwa == Miejscowość ma metrykę średniowieczną i po raz pierwszy zanotowana została w 1368 jako Poberow następnie w 1539 Poberow, 1618 Pebrow, 1784 Poberow, 1834 Poberow, 1887 Poberow, 1945 Pobierowo. Nazwa pochodzi od pomorskiej nazwy osobowej *Pober wywodzącej się z prasłowiańskiego *bьrati – brać lub od nazwy osobowej *Pobor mającej swój źródłosłów w prasłowiańskim *boriti – walczyć. Nazwa została także zniemczona jako Poberow. == Historia == W roku 1886 w księgach ziemskich zarejestrowanych było kilkudziesięciu rolników, a na początku ubiegłego stulecia zaledwie trzech. W 1896 roku majątek przeszedł w ręce niejakiego Roberta Krausego. Początki kąpieli morskich w Pobierowie, określa się na około 1907 roku, kiedy to rolnik Frohreich wybudował nad morzem hotel „Seeblick”. Inne rodziny osiadały po zachodniej stronie miejscowości. W okolicy hotelu powstawały nowe budynki, m.in. powstała masarnia i piekarnia. Około 1939 roku Krause, ówczesny właściciel wsi, przekazał berlińskiemu przedsiębiorcy Gervais około 3000 mórg lasu w Pobierowie jako działki na sprzedaż pod budowę domków letniskowych. Pobierowo zostało podzielone w ten sposób, że na każdą morgę przypadały 3 miejsca do budowania o powierzchni 800 m² + 100 m². Cena jednej działki wynosiła ówczesne 663 RM. Sprzedaż rozreklamowano poprzez środki przekazu. W tym samym czasie zorganizowano sieć busików przewożących pasażerów z Berlina. W ten sposób Pobierowo, z piękną plażą, stało się ulubionym miejscem wypoczynku berlińczyków. W sumie w okresie międzywojennym wybudowano ok. 1000 domków wczasowych. Na wczasach w Pobierowie przebywali wówczas Günter Eich i Theo Lingen, a w domu letniskowym na klifie mieszkała Eva Braun. Po wojnie niewielkie, drewniane domki letniskowe przejął Fundusz Wczasów Pracowniczych, a wczasy w nich stanowiły początkowo nagrodę dla przodowników pracy. Pod koniec lat 60. FWP zarządzał tu 7 ośrodkami wypoczynkowymi („Bałtyk”, „Barburka”, „Bursztyn”, „Meduza”, „Muszla”, „Słoneczna” i „Wisła”), które oferowały ok. 1950 miejsc w 429 domkach. Wczasowicze korzystali z centralnych jadalni, świetlic, kawiarni FWP z dancingami. Działały Dom Kultury, kino, sala imprezowa, restauracja. Do dyspozycji były korty tenisowe i ogrody zabaw dla dzieci. W późniejszych latach przybyło kilka ośrodków wczasowych należących do zakładów pracy. W latach 1973–2003 w Pobierowie stacjonowała Jednostka Wojskowa nr 4126, w której stacjonował 71 Dywizjon Rakietowy Obrony Powietrznej wchodzący w skład 78 Pułku Rakietowego Obrony Powietrznej. Dywizjon uzbrojony był m.in. w przeciwlotnicze zestawy rakietowe typu S-125M Newa. Formowanie dywizjonów na linii brzegowej wiązało się z realizacją koncepcji obrony wybrzeża morskiego przez środki rakietowe. W listopadzie 2003 roku jednostka została rozformowana i przeniesiona do Mrzeżyna. == Przyroda == Według rejonizacji fizycznogeograficznej Polski, Pobierowo znajduje się w mezoregionie Wybrzeża Trzebiatowskiego, należącego do makroregionu Pobrzeża Szczecińskiego. Obszar mezoregionu rozciąga się wąskim pasem wzdłuż wybrzeża morskiego od cieśniny Dziwny po ujście Parsęty. Obszar miejscowości charakteryzuje się pasmowym układem głównych form geomorfologicznych o zróżnicowanych warunkach hydrogeologiczno-litologicznych, różnym sposobie użytkowania i formach ochrony, podkreślających specyfikę położenia w przestrzeni przyrodniczo-geograficznej: morski pas przybrzeżny z piaszczystymi plażami, wałami mierzejowo-wydmowymi i brzegami klifowymi, wysoczyzny morenowe, równina torfowiskowa pradoliny przymorskiej. Dużą rolę w powiązaniach zewnętrznych odgrywają lasy nadmorskie tworzące 2 rozległe kompleksy wzdłuż wybrzeża. Szczególną funkcją lasów jest ochrona strefy brzegowej i bardzo podatnego na degradację środowiska glebowego siedlisk wydmowych, kształtowanie mikroklimatu nadmorskiego, tworzenie ciągów ekologicznych. Wzdłuż wybrzeża morskiego wyznaczony jest pas techniczny w celu jego ochrony. Jest to strefa wzajemnego, bezpośredniego oddziaływania wód morskich i lądu. === Geomorfologia === Pobierowo znajduje się w środkowej części jednostki fizycznogeograficznej Wybrzeże Trzebiatowskie, w obrębie formy geomorfologicznej rewalska kępa wysoczyznowa, stanowiącej fragment wysoczyzny moreny dennej podciętej od północy abrazyjną krawędzią wybrzeża klifowego. Od płd. wysoczyzna ograniczona jest fragmentem marginalnej doliny Świńca. W obrębie kępy wysoczyznowej wysokości bezwzględne sięgają średnio 10–15 m n.p.m. Wysoczyznę budują gliny zwałowe i piaski lodowcowe, tworzące płaską powierzchnię moreny dennej. W Pobierowie wysoczyznę nadbudowują nadbrzeżne wały wydmowe oraz położone głębiej w ląd zespoły wydm śródlądowych, parabolicznych, tworzących wydłużone wały wydmowe o wysokości do 10 m. === Walory krajobrazowe === Pobierowo posiada charakterystyczny pasmowy układ krajobrazu. Dominantą krajobrazu jest akwen morski obrzeżony linią piaszczystej plaży, nad którą stromą krawędzią wznosi się brzeg klifowy wysoczyzny rewalskiej. Nad klifem i na jego zapleczu występuje pas wydm nadmorskich z zespołem lasów sosnowych. Pas wysokich wydm górujących nad szerokimi plażami porasta bór sosnowy z bogatym podszytem. Odmiennym elementem krajobrazu Pobierowa jest dolina przymorska. Rozległe łąki porastające torfowisko i gytiowisko wypełniające misę dawnego Jeziora Dreżewskiego stanowią obszar retencjonujący zasoby wodne. === Geologia === Obszar miejscowości znajduje się w obrębie jednostki tektoniczno-strukturalnej wału pomorskiego – antykliny Kamienia Pomorskiego. W podłożu podczwartorzędowym antykliny Kamienia Pomorskiego występują osady węglanowe jury górnej (na głębokości 30–50 m p.p.m.), piaskowce, mułowce i iłowce jury środkowej, piaszczysto-mułkowe osady trzeciorzędu – miocenu (40–80 m p.p.m.). Pokrywa osadów czwartorzędowych występuje w sposób ciągły osiągając miąższość 40–70 m. Powyżej zalegają osady zlodowaceń środkowopolskich: 2 lub 3 poziomy glin zwałowych szarych i brunatnoszarych o miąższości 15–30 m rozdzielone warstwami osadów piaszczysto-żwirowych. Osady czwartorzędowe najmłodszego piętra glacjalnego reprezentowane są przez piaski i żwiry fluwioglacjalne oraz poziom glin zwałowych fazy pomorskiej. Występującym na powierzchni glinom zwałowym towarzyszą niewielkie pagórki form szczelinowych zbudowanych z osadów piaszczysto-żwirowych, gliniastych i mułkowych. Dolinę przymorską do głębokości 15–20 m wypełniają piaszczyste osady, przykryte osadami organicznymi, powstałe w okresie zalegania w dolinie martwego lodu. Osady holoceńskie są reprezentowane przez namuły organiczne den dolinnych i zagłębień wytopiskowych (jezior), torfy wypełniające dno doliny przymorskiej i misę dawnego Jeziora Dreżewskiego oraz niewielkie obniżenia na wysoczyźnie, piaski eoliczne budujące pokrywy oraz rozległe wały i pagóry wydmowe, piaski morskie plaży i wału brzegowego, piaszczysto-gliniaste osady deluwialne i koluwialne (spływy, obrywy i osuwiska) występujące u podstawy brzegu klifowego i okresowo usuwane (abradowane) przy wysokich stanach morza. === Warunki hydrogeologiczne === Budowa geologiczna terenu miejscowości nie sprzyja występowaniu wysoko-zasobowych struktur wodonośnych wód podziemnych wysokiej jakości. Płytkie występowanie podłoża mezozoicznego z licznymi głębokimi uskokami powodującymi migrację wód zasolonych z głębszych formacji geologicznych oddziałuje hydraulicznie na czwartorzędowe warstwy wodonośne. Czwartorzędowy poziom wodonośny pozostaje w kontakcie z poziomami wodonośnymi w osadach jurajskich. Generalnie czwartorzędowy poziom wodonośny na obszarze wsi nie jest poziomem użytkowym o znaczeniu regionalnym. Podstawowe znaczenie dla zaopatrzenia miejscowości w wodę pełnią jak dotychczas ujęcia bazujące na wodach poziomu jurajskiego. Na terenie Pobierowa istnieją dwa ujęcia wodociągu komunalnego: ujęcie „Bolesławiec” z trzema studniami o zasobach eksploatacyjnych 40 m³/h, ujecie „Leśniczówka” z dwiema studniami o zasobach eksploatacyjnych 57 m³/h. Poza ujęciem komunalnym na terenie Pobierowa istnieje 11 funkcjonujących okresowo studni indywidualnych. === Bogactwa naturalne === Lokalne zasoby surowców mineralnych to praktycznie wyłącznie złoża torfów i gytii, występujące w obrębie pradoliny przymorskiej: zasoby bilansowe torfu – 4319 tys. m³ zasoby bilansowe gytii – 1324 tys. m³ Surowce te jako kopaliny podlegają jurysdykcji prawa geologicznego i górniczego i ich eksploatacja wymaga otrzymania koncesji na wydobycie. Złoża na terenie Pobierowa posiadają bardzo niską wartość energetyczną, jednocześnie pełnią podstawowa rolę w retencjonowaniu i procesach oczyszczania zasobów wodnych. Dlatego nie ma uzasadnienia dla podjęcia eksploatacj