Robert Lewandowski (ur. 21 sierpnia 1988 w Warszawie) – polski piłkarz, występujący na pozycji środkowego napastnika w hiszpańskim klubie FC Barcelona. Od 2008 reprezentant Polski, w latach 2014–2025 i ponownie od 2025 kapitan reprezentacji Polski. Uczestnik Mistrzostw Europy 2012, 2016, 2020, 2024 oraz Mistrzostw Świata 2018 i 2022. Uważany za jednego z najlepszych piłkarzy swojego pokolenia na świecie i jednego z najlepszych środkowych napastników w historii piłki nożnej. Zdobywca ponad 600 goli w seniorskich rozgrywkach klubowych i reprezentacyjnych. Po zdobyciu korony króla strzelców polskiej trzeciej i drugiej ligi w 2008 trafił do Lecha Poznań, z którym sięgnął po mistrzostwo Polski i tytuł króla strzelców Ekstraklasy. W 2010 został zawodnikiem Borussii Dortmund, w barwach której zdobył dwa krajowe tytuły, koronę króla strzelców Bundesligi i dotarł do finału Ligi Mistrzów UEFA. W 2014 przeniósł się do Bayernu Monachium, z którym zdobywał mistrzostwo Niemiec w każdym z ośmiu rozegranych sezonów, poza tym sześciokrotnie został najlepszym ligowym strzelcem i przekroczył barierę 250 goli w Bundeslidze, dokonując tego najszybciej w historii. W 2020 sięgnął z klubem po potrójną koronę, wygrywając mistrzostwo, puchar Niemiec i rozgrywki Ligi Mistrzów UEFA, ponadto został królem strzelców wszystkich rozgrywek, w których występował. W 2021 sięgnął z Bayernem po Klubowe mistrzostwo świata, a sam został wybrany najlepszym zawodnikiem turnieju. Jest drugim najlepszym strzelcem w historii Bundesligi, najskuteczniejszym obcokrajowcem w Bundeslidze, a także rekordzistą pod względem goli strzelonych w jednym sezonie Bundesligi (41 bramek). W 2022 za 45 milionów euro opłaty stałej jako najdroższy polski piłkarz w historii został zawodnikiem hiszpańskiego klubu FC Barcelona. W sezonie 2022/2023 zdobył z klubem mistrzostwo Hiszpanii oraz Superpuchar Hiszpanii, zostając królem strzelców obu rozgrywek, w sezonie 2023/2024 ponownie wygrał z Barceloną Superpuchar Hiszpanii, w sezonie 2024/2025 sięgnął z nią po mistrzostwo Hiszpanii, Puchar Króla i Superpuchar Hiszpanii, przełamując barierę 100 bramek zdobytych dla klubu. Jest jednym z sześciu polskich piłkarzy – zdobywców Pucharu Europy, jednym z dwóch polskich piłkarzy zdobywców – Pucharu Klubowych Mistrzostw Świata, a także trzecim najlepszym strzelcem w historii Ligi Mistrzów UEFA. Jest członkiem Klubu Wybitnego Reprezentanta reprezentacji Polski, rekordzistą pod względem liczby występów w reprezentacji Polski i jej najlepszym strzelcem w historii, wybranym do najlepszej drużyny stulecia Polskiego Związku Piłki Nożnej. Z dorobkiem 85 goli jest jednym z najlepszych strzelców w historii reprezentacji narodowych. Jest jedynym polskim piłkarzem, który zdobywał bramki podczas trzech turniejów finałowych mistrzostw Europy. Jako jedyny Polak w historii otrzymał nagrody Piłkarza Roku FIFA (dwukrotnie) i Piłkarza Roku UEFA, a także Europejski Złoty But (dwukrotnie). Laureat 2. miejsca w plebiscycie Złotej Piłki oraz zdobywca nagrody dla Napastnika Roku w 2021, przyznawanej przez „France Football”. Jest najwyżej sklasyfikowanym Polakiem w historii w tym plebiscycie. Z dorobkiem 27 trofeów jest najbardziej utytułowanym polskim piłkarzem w historii. Zdobywając pięć goli w ciągu dziewięciu minut, w ligowym meczu z Wolfsburgiem w 2015, zapisał się w księdze rekordów Guinnessa. Jedenastokrotnie wybierany był Piłkarzem Roku w plebiscycie „Piłki Nożnej”, ponadto trzykrotnie zwyciężył w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” oraz został wybrany polskim piłkarzem stulecia. Jest laureatem Wielkiej Honorowej Nagrody Sportowej Polskiego Komitetu Olimpijskiego za osiągnięcia w 2020, a także najlepszym strzelcem na świecie 2020 i członkiem drużyny dekady według Międzynarodowej Federacji Historyków i Statystyków Futbolu. W 2020 został uznany przez Światowe Stowarzyszenie Prasy Sportowej (AIPS) za najlepszego wśród mężczyzn Sportowca Roku w Europie i dwukrotnie na świecie w 2020 i 2021, ponadto został uznany sportowcem roku w Europie w Ankiecie PAP i najbardziej wpływowym człowiekiem w polskim sporcie według magazynu „Forbes”. Od 2014 jest ambasadorem dobrej woli UNICEF. W 2021 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za „wybitne osiągnięcia sportowe i promowanie Polski na arenie międzynarodowej”. == Młodość i wykształcenie == Jest synem Iwony (z d. Dembek) i Krzysztofa Lewandowskich. Pochodzi z rodziny o sportowych tradycjach. Ojciec uprawiał judo, a po zakończeniu kariery prowadził zajęcia z tej dyscypliny i uczył wychowania fizycznego. Matka była siatkarką pierwszoligowego AZS Warszawa i lekkoatletką, a po śmierci męża w 2005 objęła po nim funkcję kierownika hali sportowej w Lesznie, poza tym była wiceprezesem miejscowego klubu Partyzant i nauczycielką wychowania fizycznego; w 2024 przeszła na emeryturę. Robert ma starszą o trzy lata siostrę, Milenę, która należała do kadry narodowej juniorek w siatkówce. Wychowywał się w Lesznie, gdzie ukończył naukę w szkole podstawowej i gimnazjum w Zespole Szkół Publicznych im. Stefana Batorego. Uczęszczał do LXII Liceum Ogólnokształcącego Mistrzostwa Sportowego im. Generała Broni Władysława Andersa w Warszawie, ale w 2005 – chcąc poświęcić się codziennym treningom w Legii Warszawa – podjął naukę wieczorową w LVIII LO im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w Warszawie. Po dołączeniu do Znicza Pruszków w 2006 powrócił jednak do swojego macierzystego liceum, w którym w maju 2007 zdał maturę. Następnie rozpoczął studia w Wyższej Szkole Edukacji w Sporcie w Warszawie. 9 października 2017 z wyróżnieniem obronił pracę licencjacką na kierunku wychowanie fizyczne o specjalizacji trenersko-menedżerskiej, a 5 października 2020 uzyskał tytuł magistra, broniąc pracy dotyczącej analizy składu ciała i wydolności tlenowej studentów WSES. Od dzieciństwa interesował się grą w piłkę nożną, a także podbijał piłkę nogą m.in. podczas odrabiania lekcji i spożywania posiłków z rodziną. Chcąc udoskonalić technikę gry, nagrywał swoje treningi w przydomowym ogrodzie, po czym analizował nagrania. Jego piłkarskimi idolami byli Roberto Baggio, Alessandro Del Piero i Thierry Henry. W młodości uprawiał także inne dyscypliny sportu: w okresie od szkoły podstawowej do końca gimnazjum trenował biegi przełajowe i był mistrzem województwa mazowieckiego w swojej kategorii wiekowej, poza tym ćwiczył piłkę ręczną, unihokeja, judo, boks, siatkówkę i tenisa stołowego. == Kariera klubowa == === Początki === Karierę piłkarską rozpoczął w Partyzancie Leszno – nie był oficjalnie zawodnikiem tego klubu, ale mógł uczestniczyć w treningach dzięki swemu ojcu, który był trenerem i prezesem klubu, a czasem był wystawiany w meczach. Latem 1996 został zapisany do Uczniowskiego Klubu Sportowego Varsovia Warszawa, w którym występował przez siedem lat w drużynach młodzieżowych i juniorskich. Początkowo z powodu braku grupy szkoleniowej w jego wieku trenował ze starszymi o dwa lata od siebie zawodnikami, z czasem dołączył do nowo powstałej w klubie drużyny o nazwie „Żaki”, przeznaczonej dla chłopców z rocznika 1988. W czasie, gdy występował w grupie chłopców z rocznika 1986, rocznik ten został włączony do Polonii Warszawa i przez ponad rok występował jako „Polonia/Varsovia Warszawa”, jednocześnie wciąż grywał w Partyzancie Leszno. Jego pierwszym trenerem był Marek Siwecki, następnie trenował pod okiem Krzysztofa Sikorskiego i Marka Krzywickiego. W tamtym czasie wyróżniał się niskim wzrostem i niewielką masą ciała, dlatego nosił pseudonim „Bobek”. W 2002, z powodu drobnej postury, nie został powoływany do kadry Mazowsza na mistrzostwa Polski, mimo że już w tamtym czasie wykazywał się dużą celnością na boisku i zdobywał nagrody dla najlepszego zawodnika lub strzelca. W lutym 2005 trafił do IV-ligowej Delty Warszawa, która uchodziła za zaplecze Legii. Nim jednak zdążył po raz pierwszy zagrać w zespole seniorskim, zmarł jego ojciec. Debiutancki mecz w barwach Delty rozegrał 24 marca 2005 w 20. ligowej kolejce przeciwko Narwi Ostrołęka (przegrana 1:2) – było to zarazem jego pierwsze oficjalne spotkanie w rozgrywkach seniorskich. W końcówce sezonu 2004/2005 strzelił dla Delty cztery bramki w lidze, a jego drużyna zajęła piąte miejsce w tabeli mazowieckiej grupy IV ligi. Po rozwiązaniu Delty przeszedł do Legii Warszawa, z którą latem 2005 podpisał roczny kontrakt. Cały sezon 2005/2006 rozegrał w III-ligowych rezerwach Legii i zdobył w niej dwie bramki. Pod koniec sezonu doznał kontuzji – naderwał mięsień w przyczepie kości guza kulszowego. 30 czerwca 2006 wygasła jego umowa z Legią i choć pojechał z pierwszą drużyną na letnie zgrupowanie, a trener Dariusz Wdowczyk widział dla niego miejsce w zespole, to nie zaproponowano mu nowego kontraktu. Lewandowski często określał tę sytuację „pierwszym ciosem sportowym od życia”. === Znicz Pruszków === W 2006 podpisał umowę z trzecioligowym Zniczem Pruszków. 6 czerwca 2007 strzelił dwa gole w meczu z Concordią Piotrków Trybunalski, po którego wygraniu 4:0 klub awansował do drugiej ligi. W ciągu dwóch sezonów strzelił dla Znicza 38 goli. W sezonach 2006/2007 i 2007/2008 był królem strzelców odpowiednio trzeciej i drugiej ligi. === Lech Poznań === 18 czerwca 2008 został sprzedany do Lecha Poznań za 900 tys. zł. W Ekstraklasie zadebiutował 8 sierpnia w 67. minucie meczu pierwszej kolejki z GKS-em Bełchatów i już w czwartej minucie spotkania zdobył swojego pierwszego gola w lidze, wykopując piłkę piętą. W grudniu 2008 został uznany przez tygodnik „Piłka Nożna” za największe odkrycie roku w Polsce. W styczniu 2009 redakcja serwisu imscouting.com umieściła go na liście „10 najbardziej obiecujących piłkarzy”, znalazł się także na 32. miejscu listy „50 najbardziej obiecujących zawodników do lat 23.”, sporządzonej przez brytyjski dziennik „The Times”. W sezonie 2008/2009 zdobył z Lechem Puchar Polski, pokonując w finale Ruch Chorzów (1:0). Latem 2009 sięgnął po Superpuchar Polski, a w meczu o to trofeum (przeciwko Wiśle Kraków) strzelił jednego gola oraz wykorzysta