Grupa Crédit Agricole – francuska sieć banków spółdzielczych, która w 1990 r. przekształciła się w międzynarodową grupę bankową. Crédit Agricole był początkowo spółdzielczą kasą rolników i z tego powodu jest często nazywany Zielonym Bankiem (fr. Banque verte). == Grupa Crédit Agricole == Grupa bankowa Crédit Agricole składa się z sieci lokalnych banków Crédit Agricole (2242), 39 regionalnych banków Crédit Agricole i spółki Crédit Agricole S.A. W Polsce Grupa Crédit Agricole jest obecna od 2001 roku, kiedy przejęła 75% akcji LUKAS Banku. 10 lat później LUKAS Bank zmienił swoją nazwę na Credit Agricole Bank Polska Spółka Akcyjna. === Rating długoterminowy === A S&P Global Ratings 25.10.2017 (perspektywa pozytywna). A1 Moody’s 19.07.2016 (perspektywa stabilna). A+ Fitch Ratings 14.12.2017 (perspektywa stabilna). AA Niski DBRS 29.09.2017 (perspektywa stabilna). === Grupa Crédit Agricole w liczbach === 49 krajów. 52 mln klientów. 139 tys. pracowników. 6,5 mld EUR zysku netto. 102,3 mld EUR kapitału własnego. 14,9% Wskaźnik Tier 1. === Spółki Grupy Crédit Agricole w Polsce === Credit Agricole Bank Polska Credit Agricole Ubezpieczenia Europejski Fundusz Leasingowy Carefleet EFL Finance Eurofactor EFL Service Amundi Asset Management Credit Agricole Auto Bank == Historia == W drugiej połowie XIX wieku francuscy rolnicy zmagali się z trudnościami związanymi z uzyskaniem długoterminowego, elastycznego i niedrogiego kredytu. Podejmowano kilka prób założenia banków rolnych, w tym Crédit Foncier de France w 1861 roku, ale nie powiodła się żadna z nich. === Narodziny Crédit Agricole, utworzenie lokalnych i regionalnych banków (1894–1900) === W 1884 roku wydano we Francji ustawę umożliwiającą tworzenie związków zawodowych, która zezwalała m.in. na tworzenie związków rolniczych i zakładanie lokalnych banków wzajemnych. Historia Crédit Agricole rozpoczęła się 23 lutego 1885, kiedy powstała pierwsza kasa lokalna (Société de Crédit Agricole) w miejscowości Salins-les-Bains. Dzięki ustawie z 5 listopada 1894 r., którą poparł minister rolnictwa Jules Méline, droga do utworzenia lokalnych banków stała otworem. Pierwsze regionalne banki zostały założone przez lokalne elity, w tym agronomów, nauczycieli i właścicieli nieruchomości. W pierwszych latach działalności gospodarczej lokalne banki zajmowały się wyłącznie krótkoterminowymi pożyczkami udzielanymi w formie zaliczek na żniwa. Pożyczki średnio- i długoterminowe zostały wprowadzone później, co umożliwiło zakup sprzętu i inwentarza żywego. Ustawa z 1894 r. nie przyniosła żadnych korzyści finansowych, a lokalne banki wkrótce stanęły w obliczu problemów finansowych, takich jak brak kapitału i niewystarczające zabezpieczenie ze strony drobnych rolników. Dopiero w 1897 r. rząd zajął się tymi problemami, wymagając od Banque de France zapewnienia finansowania dla Crédit Agricole poprzez dotację w wysokości 40 mln franków w złocie i roczną opłatę w wysokości 2 mln franków. === Budowa ogólnokrajowego zasięgu (1900–1945) === Na początku XX wieku powstawało coraz więcej banków lokalnych i regionalnych. W przeddzień I wojny światowej każdy region we Francji miał co najmniej jeden bank. Rząd zapewniał trzy czwarte środków finansowych, a pożyczki krótkoterminowe wciąż stanowiły lwią część działalności gospodarczej, pomimo upoważnienia do udzielania pożyczek długoterminowych udzielonego na mocy ustaw z 29 grudnia 1906 r. i 19 marca 1910 r. W latach 20. bank kontynuował budowę zasięgu ogólnokrajowego i rozszerzanie działalności gospodarczej, zwłaszcza poprzez wprowadzenie w 1920 roku pożyczek dla drobnych rzemieślników wiejskich, finansowanie elektryfikacji obszarów wiejskich i (od 1923 roku) finansowanie władz lokalnych na obszarach wiejskich. Ustawa z dnia 5 sierpnia 1920 r. nadała większą niezależność ówczesnemu departamentowi kredytowemu podlegającemu bezpośrednio Ministerstwu Rolnictwa i ustanowiła centralną organizację rozliczeniową banków regionalnych. W ten sposób utworzono Krajowe Biuro Kredytu Rolnego (Office National de Crédit Agricole) z Louisem Tardy na stanowisku dyrektora generalnego. W 1926 r. instytucja została przemianowana na Krajową Kasę Kredytu Rolnego (Caisse Nationale de Crédit Agricole (CNCA)). Banki lokalne i regionalne nie wyszły z kryzysu z 1930 r. bez szwanku. W tym czasie CNCA pomagało najbardziej narażonym bankom. W 1935 roku utworzono wspólny fundusz zabezpieczania depozytów. W następnym roku Crédit Agricole zapewnił dodatkowe wsparcie, finansując zapasy pszenicy. Zastosowane mechanizmy płatności przyczyniły się do popularyzacji czeków i rachunków bankowych na obszarach wiejskich. === Okres powojenny i utworzenie Krajowej Federacji Rolniczej (1945–1966) === W celu sfinansowania powojennej odbudowy i zachęcenia do mechanizacji rolnictwa CNCA zintensyfikowała przyjmowanie depozytów. Banki regionalne otworzyły wiele biur, a ich liczba wzrosła z 1000 w 1947 r. do 2259 w 1967 r. W 1948 roku powstała Krajowa Federacja Rolnicza (Fédération Nationale du Crédit Agricole (FNCA)), której zadaniem było reprezentowanie regionalnych banków Crédit Agricole wobec władz publicznych. Odegrała ona również rolę w szkoleniu personelu i stopniowym poszerzaniu wiedzy fachowej Crédit Agricole. W 1959 r. Crédit Agricole otrzymał zezwolenie na finansowanie pożyczek na zakup nieruchomości na obszarach wiejskich, niezależnie od statusu właściciela (nawet nierolnika). Dystrybucja obligacji długoterminowych utworzonych w 1950 r. umożliwiła Crédit Agricole samofinansowanie (od 1963 r.). Przepływy finansowe między rządem a bankiem uległy odwróceniu, teraz to Crédit Agricole przesyła depozyty do Skarbu Państwa. W dalszych latach Crédit Agricole kontynuowało modernizację, przyjmując nowych kierowników (zarówno w bankach regionalnych, jak i w CNCA). W 1960 r. pierwszym prezesem CNCA, który wywodził się z rolnictwa został Paul Driant. Pozostawał na tym stanowisku przez 14 lat. === Narodziny banku uniwersalnego (1966–1988) === W 1966 roku francuski rząd, w ramach starań o zwiększenie oszczędności i usunięcie Crédit Agricole ze swojego budżetu, przyznał CNCA autonomię finansową. Wpływy z oszczędności nie przechodziły już przez Skarb Państwa, a CNCA była obecnie odpowiedzialna za zrównoważenie nadwyżek i deficytów banków regionalnych. Ustawa o obszarach wiejskich z 1971 roku rozszerzyła potencjalne źródła finansowania Crédit Agricole na strefy wiejskie i na nowych klientów, takich jak rzemieślnicy i producenci żywności. Następnie rozpoczęto udzielanie pożyczek dla MŚP. Reforma bankowa z 1966 r. umożliwiła CNCA oferowanie gospodarstwom domowym takich samych produktów jak te dostarczane przez inne banki, w tym rachunków oszczędnościowych i planów oszczędnościowych. Mimo że oferta Crédit Agricole skierowana była wyłącznie do rolników, firma nie poniosła strat z powodu migracji ludności wiejskiej do miast. Sieć silnie rozwiniętych placówek nastawiona jest wprawdzie na obsługę klientów wiejskich, jednak „nowi” mieszkańcy miast lub byli rolnicy, stojąc przed wyborem banku, często decydowali się na Crédit Agricole. Aby zaspokoić szczególne potrzeby CNCA pod koniec lat 60. zostały założone pierwsze spółki zależne: Union d’études et d’investissements (UI) utworzona w 1967 r. w celu dokonywania inwestycji kapitałowych; Segespar w celu zarządzania aktywami (w 1968 r.); Unicrédit w celu udzielania pożyczek producentom żywności (w 1971). Od 1967 roku Crédit Agricole rozpoczęło dystrybucję produktów oszczędnościowych na zakup nieruchomości, od 1972 roku rząd kredyty hipoteczne (regulowane przez rząd). W 1977 roku po raz pierwszy zostały udzielone przez bank kredyty na zakup nieruchomości. W 1976 roku Grupa przyjęła hasło „le bon sens près de chez vous” („zdrowy rozsądek blisko domu”). W 1979 roku Crédit Agricole otworzył swój pierwszy oddział zagraniczny w Chicago, sygnalizując tym samym rozpoczęcie ekspansji międzynarodowej. W tym samym roku magazyn The Banker zaliczył Crédit Agricole do wiodących banków na świecie. Podpisano również porozumienie międzybankowe, na mocy którego karty bankowe Crédit Agricole stały się częścią systemu carte bleue używanego przez inne banki. W 1980 Crédit Agricole, podobnie jak ówczesna konkurencja, zwrócił się w stronę usług bankowo-ubezpieczeniowych (bancassurance). W 1986 rozpoczęła współpracę w zakresie ubezpieczeń na życie z firmą Predica. W 1990 podjął współpracę z firmą Pacifica w dziedzinie ubezpieczeń od szkód. W tamtym czasie, wielu zarządców kas lokalnych było jednocześnie zarządcami innej instytucji rolnej, firmy ubezpieczeniowej Groupama, co doprowadziło do rozmów o połączenie obu firm. Do fuzji jednak nie doszło. === Międzynarodowa grupa bankowa (1988–2001) === W międzyczasie Krajowa Kasa Kredytu Rolnego przekształciła się w Crédit Agricole SA (CA SA) i stopniowo zwiększała zakres swej działalności na rynkach finansowych i zagranicznych. Spółka dokonała akwizycji lub przejęła kontrolne udziały w rozmaitych francuskich, włoskich (Intesa) i środkowo-wschodnio europejskich instytucjach finansowych. W 1996 po zakupie spółki Indosuez na rynku pojawił się Indocam (zarządzanie aktywami; w 1999 r. przedsiębiorstwo zmieniało nazwę na CAAM – Crédit Agricole Asset Management) oraz CA-Indosuez, działający w obszarze bankowości inwestycyjnej. 18 stycznia 1988 r. weszła w życie ustawa o prywatyzacji CNCA. CNCA została przekształcona w spółkę akcyjną, w której 90% udziałów sprzedano bankom regionalnym, a 10% pracownikom. Crédit Agricole stało się w pełni niezależne od rządu. W 1990 roku Crédit Agricole straciło monopol na udzielanie niskooprocentowanych pożyczek rolnikom, a rok później, w 1991 roku, zezwolono na rozpoczęcie finansowania dużych korporacji. Kontynuowano ekspansję międzynarodową, nabywając w 1989 roku udziały w Banco Ambrosiano Veneto we Włoszech oraz Banco Espirito Santo w Portugalii w 1991 roku. Konsolidacja pomiędzy bankami regionalnymi rozpoczęła się oficjalnie w 1990 roku, w celu zmniejszenia kosztów. Celem było zmniejszenie o połowę liczby banków