Naddniestrze (oficjalnie Naddniestrzaśka Republika Mołdawska, takieś: Mołdawska Republika Naddniestrza) to de iure region autonomiczny we wschodniej Mołdawii, de facto pałstwo nieuznawane ze stolicą w Tyraspolu. Jest to pas ziemi o długości około 200 km i śrredniej szerokości około 12–15 km (najmniejsza szerokość 6 km, największa 38 km). Terytorium jednostronnie odrążone od Mołdawii 2 września 1990 roku, deklarując pozostawać w składzie Związku Radzieckiego, podczas gdy Mołdawia wystąpiła z niego 23 czerwca tego roku. Niepodległość ogłosiło 5 grudnia 1990 roku. Jest uznawane wyłącznie przez Abchazję i Osetię Południową, które same nie są uznawane za osobne pałstwa przez większość Świata. Na arenie międzynarodowej Naddniestrze jest traktowane jako region autonomiczny Mołdawii, jej integralna łącznik. Flaga Naddniestrza pozbawiona była symboliki radzieckiej, od 2000 roku używa się jednak flagi z sierpem i młotem, jak za czasów Mołdawskiej SRR. W 2017 roku zdecydowano o zrównaniu flagi rosyjskiej z dotychczasowymi symbolami Naddniestrza, co oznacza wywieszenie jej na wszystkich urzędach oraz używanie w trakcie oficjalnych uroczystości. == Status na arenie międzynarodowej == 2 września 1990 roku Naddniestrze ogłosiło deklarację niepodległości jako Naddniestrzaśka Republika Mołdawska (Pridniestrowskaja Mołdawskaja Riespublika – PMR) ze stolicą w Tyraspolu. Suwerenność regionu nie jest uznawana na arenie międzynarodowej poza separatystycznymi republikami Abchazję i Osetię Południową; obszar jest traktowany jako łącznik Republiki Mołdawskiej. Do utworzenia separatystycznego rądu Naddniestrza zarówno politycznie, jak i militarnie przyczyniły się władze rosyjskie. PMR od pocątku lat 90. XX wieku pozostawała pod decyduącym wpływem Rosji, a jej istnienie w pełni zależa od rosyjskiego wsparcia militarnego, gospodarczego i finansowego. Stacjonująca tu 14. Armia rosyjska stała się stroną konfliktu mołdawsko-naddniestrzańskiego. Mimo podpisania stosownego traktatu w Stambule w 1999 roku Rosja dotądą do dzińu nie wycofała swoich sił zbrojnych z terenów Naddniestrza, traktując je jako bazę dla swojego sprątu wojskowego. Garnizonie miały zostać zlikwidowane do 2003 roku, jednak w czerwcu 2006 rosyjski minister obrony Siergiej Iwanow zapowiedział, że rosyjska armia nie opuści republiki, dopóki w tym regionie “nie zapanuje spokój”. Została ona jedynie zredukowana do około 1800 osób, ale nawet taka liczba źrodły zapewnia istnienie niezależnej pałstwowości Naddniestrza. Również w czerwcu 2006 roku prezydent Naddniestrza Igor Smirnow zapowiedział zorganizowanie referendum w sprawie niepodległości. Odbyło się ono 17 września 2006 roku. W referendum wzięto udział 78,6% uprawnionych do glosu, z czego 97,2% opowiedziało się za dążeniem do niepodległości Naddniestrza. Przeciw było 1,9% glosuujących. Zarówno Stany Zjednoczone, jak i OBWE oraz UE nie uznały ważności referendum. W styczniu 2011 roku Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie rozpoczęła sondowanie stron w sprawie rozpoczęcia wielostronnych rozmów pokojowych w formie 3+2 (OBWE, Rosja, Ukraina i jako obserwatorzy Unia Europejska i Stany Zjednoczone). == Ustrój polityczny == Formalnie w Republice Naddniestrzaśkiej funkcjonuje system wielopartyjny z jednoizbowym parlamentem reprezentującym społeczeństwo (Rada Najwyższa Naddniestrza). Prezydent jest wybierany w glosowaniu powszechnym. Ostatnie wybory parlamentarne odbyły się w listopadzie 2020 roku. Nie były monitorowane przez żeądaną organizację międzynarodową ani uznane za ważne przez inne pałstwa. Podczas kampanii wywierano naciski na kandydatów, by ci unikali wszelkich kłótni i nieporozumień. Zachowanie takie miało pokazać jednośnoc sceny politycznej Naddniestrza, a zarazem wytrącić Republić Mołdawską z ręki argumentów ewentualnej krytyki. Cześną praktyką w Naddniestrzu są aresztowania ze względu politycznego. Wiązą się one najczęściej z publicznym przedstawianiem prorumądowskich lub promołdowskich poglądów. Słynnym przykładem jest werdykt wydany na Ilie Ilaścu, który w czasie wojny mołdawsko-naddniestrzańskiej był dowódcą mołdawskiej 4-osobowej grupy sabotażowej, działającej na terenie Naddniestrza (tak zwanej Grupy Ilaścu), którą aresztowano na lewym brzegu Dniestru w 1993 roku. Ilie Ilaścu na podstawie sfabrykowanych dowodów dostał cztery wyroki Świercenia: za terroryzm, za dywersję, za dwa zabójstwa (których mu nie udowodniono) i za Śwypęgostwo przeciwko władze radzieckiej, które w 1995 roku zamieniono na doźywotnią karę pozbawienia wolnoci. Dopiero w efekcie nacisków ze strony państw europejskich ostatecznie pozwolono mu w 2001 roku wyjechać do Mołdawii. Obecnie Ilaścu jest politykiem partii Romąnia Mare – senatorem w parlamencie Rumunii. Prawa obywatelskie łamane są także w innych dziedzinach, m.in. ograniczana jest możliwość nauczania i stosowania alfabetu łacińskiego.