Williams F1 (oficjalnie od 2026 roku Atlassian Williams F1 Team) (Börse Frankfurt: WGF1) – brytyjski konstruktor samochodów wyścigowych i konstruktor Formuły 1, uczestniczący w wyścigach Grand Prix od 1977. Zespół został założony w 1977 przez Franka Williamsa i Patricka Heada, po jego nieudanej przygodzie z ekipami Frank Williams Racing Cars i Wolf-Williams Racing, które łącznie działały w sezonach 1969–1976. Wszystkie samochody mają w nazwie FW (od inicjałów założyciela zespołu) i numer. Zespół zadebiutował podczas Grand Prix Hiszpanii 1977, gdy kierowcą w samochodzie zespołu March był Patrick Nève. Rok później zaczął produkcję własnych podwozi i jako konstruktor zadebiutował podczas Grand Prix Argentyny 1978. Pierwsze zwycięstwo dla Williamsa zdobył Clay Regazzoni podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii 1979. Podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii 1997, Jacques Villeneuve wygrał setny wyścig dla Williamsa, dzięki temu zespół został wtedy jedną z trzech ekip (pozostałe to Ferrari i McLaren), które mają na koncie ponad sto wygranych wyścigów. Wielu sławnych kierowców jeździło dla zespołu Williams – m.in. Alan Jones, Keke Rosberg, Nigel Mansell, Alain Prost, Nelson Piquet, Ayrton Senna, Damon Hill, Jacques Villeneuve czy Jenson Button. Wszyscy, z wyjątkiem Senny i Buttona, zdobyli tytuł z zespołem. Z tego grona jedynie Jones, Rosberg i Villeneuve po mistrzowskim sezonie próbowali bronić tytułu jako kierowcy Williamsa. Williams współpracował z wieloma producentami silników – największe sukcesy święcił wraz z Renault, z którymi zdobyli pięć z dziewięciu tytułów mistrzowskich. Razem z McLarenem, Ferrari, Benettonem i Renault są jednym z pięciu zespołów, które wygrywały tytuły mistrzowskie wśród konstruktorów (pomiędzy 1979 a 2008) i kierowców (między 1984 a 2006). == Historia == === Frank Williams Racing Cars i Wolf-Williams Racing (1969–1976) === Od najmłodszych lat, Frank Williams był entuzjastą wyścigów samochodowych. Po krótkiej karierze w Formule 3, startując także w samochodach o zamkniętym nadwoziu, w dodatku popierając się bystrymi instynktami jako diler samochodów wyścigowych i części zamiennych, Williams zdał sobie sprawę, że jako kierowca osiągnął wystarczająco dużo i postanowił wspierać innych kierowców, w szczególności swojego przyjaciela Piersa Courage’a. Po udanym dla Brytyjczyka sezonie w Europejskiej Formule 2 w 1968, Williams zakupił samochód ekipy Brabham. To rzekomo miało rozgniewać Jacka Brabhama, ponieważ samochód został sprzedany w nadziei, że wystartuje w serii Tasman Series, a później w Formule 5000. Courage miał bardzo dobry rok, zajmując drugie miejsce podczas Grand Prix Monako 1969 i Grand Prix Stanów Zjednoczonych 1969. Wysiłki te wzbudziły zainteresowanie włoskiego producenta samochodów sportowych De Tomaso, który wybudował zaprojektowany przez Gian Paolo Dallarę samochód De Tomaso 505/38 na sezon 1970. Początkowo samochód był niekonkurencyjny, a Courage nie ukończył pierwszych czterech wyścigów. Podczas Grand Prix Holandii, samochód Brytyjczyka wypadł z toru, wjechał na nasyp i stoczył się w dół, gdzie następnie samochód zapłonął. W wyniku tego wypadku, Piers Courage zmarł. Williams był wstrząśnięty śmiercią swojego przyjaciela – od tego momentu Brytyjczyk miał zwiększony dystans, jaki pokonywał między sobą a kierowcami. Następnie Frank Williams pracował z Brianem Redmanem, a później z Timem Schenkenem. Nie mając zadowalających rezultatów, Williams rozwiązał partnerstwo z De Tomaso. W sezonie 1971, Frank Williams kupił samochód March 701, z którego korzystał Henri Pescarolo. W późniejszym czasie zaczęto korzystać z samochodu March 711, jednak ciężko było osiągać dobre wyniki. Stary model był dodatkowo wykorzystany podczas Grand Prix Francji, który poprowadził Max Jean. Po sukcesie w 1969, Williamsowi brakowało funduszy, żyjąc osobiście z wyścigu do wyścigu. Jednak Pescarolo później osiągał dobre wyniki, zajmując czwartą pozycję w Grand Prix Wielkiej Brytanii i szóste w Grand Prix Austrii. Przed rozpoczęciem sezonu 1972, Williams nawiązał współpracę z francuskim koncernem naftowym Motul, dzięki temu mógł Brytyjczyk zakupić samochód March 721 dla Pescarolo. Ponadto wsparcie zapewnił także włoski producent zabawek Politoys, którego finanse pozwoliły na realizację wybudowania własnego podwozia. Od Grand Prix Południowej Afryki drugim kierowcą był Carlos Pace. Brazylijczyk dwukrotnie zdobywał punkty, kończąc Grand Prix Hiszpanii na szóstej pozycji i Grand Prix Belgii na piątym miejscu. Podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii zadebiutował samochód Politoys FX3, zaprojektowany przez Lena Baileya. Prowadził go Henri Pescarolo, jednak zawiódł w nim układ kierowniczy i samochód został poważnie uszkodzony i do końca roku Francuz jeździł Marchem 721. Politoys FX3 używany był także w wyścigu niezaliczanym do klasyfikacji Formuły 1 na torze Brands Hatch przez Chrisa Amona. Amon zakwalifikował się na dwudziestej pozycji, jednak w wyścigu wycofał się wskutek awarii silnika. Po sezonie, zarówno Motul jak i Politoys zakończyli współpracę z zespołem. W sezonie 1973, ekipa miała wsparcie w postaci marki Marlboro i włoskiego producenta samochodów Iso Autoveicoli SpA. Samochód Politoys FX3 przemieniono na Iso-Marlboro FX3B, budując także drugi samochód. Podpisano kontrakt z dwoma nowymi kierowcami – Howdenem Ganleyem z Nowej Zelandii i Nanni Galli z Włoch. Podczas pierwszego wyścigu w Argentynie, Galli zakwalifikował się na 16. pozycji, a Ganley trzy pozycje niżej. Włochowi silnik odmówił posłuszeństwa na pierwszym okrążeniu, natomiast Ganley został niesklasyfikowany, ponieważ jego strata do zwycięzcy wyniosła siedemnaście okrążeń. Lepiej było w Brazylii, gdzie Ganley był siódmy, a Galli dziewiąty. Włoch przed wyścigiem o Grand Prix Południowej Afryki był ranny podczas testowania samochodu sportowego, a jego miejsce zajął Jackie Pretorius. Lokalny kierowca wycofał się w połowie dystansu, przez problemy z przegrzewaniem, natomiast Howden Ganley zajął dziesiąte miejsce, z sześcioma okrążeniami straty. Przez nowe przepisy dot. konstrukcji odkształcalnych, model FX3B był samochodem przestarzałym i został zastąpiony przez model Iso-Marlboro IR. FX3B użyty był jeszcze w dwóch wyścigach niezaliczanych do klasyfikacji Formuły 1 – w wyścigu Race of Champions, gdzie Tony Trimmer zajął czwarte miejsce, natomiast Howden Ganley opadł przez problemy z prowadzeniem samochodu, oraz w wyścigu International Trophy BRDC, gdzie odpadł w wyniku niskiego ciśnienia oleju. Model Iso-Marlboro IR zadebiutował podczas Grand Prix Hiszpanii i był on prowadzony przez ośmiu różnych kierowców w pozostałej części sezonu. Ganley był jedynym regularnym kierowcą i zdobył punkty podczas Grand Prix Kanady. Z reszty kierowców takich jak Tom Belsø, Graham McRae, Henri Pescarolo, Gijs van Lennep, Tim Schenken i Jacky Ickx, punkty zdobył jedynie van Lennep podczas domowej rundy. Przed sezonem 1974, Iso Autoveicoli SpA jak i Marlboro wycofali swoje wsparcie, pozostawiając Williamsa z kłopotami finansowymi. Dwa podwozia IR przemianowano na Iso-Marlboro FW, nazwane po Frank Williamsie. Początkowo zgłoszono tylko jeden samochód dla Arturo Merzario, który zastąpił Ganleya w zespole. Gdy Włoch zajął szóste miejsce podczas Grand Prix Południowej Afryki i zgłoszeniu drugiego samochodu, kilku kierowców zasiadło za sterami drugiego Williamsa. Belsø, van Lennep i Jean-Pierre Jabouille nie byli w stanie awansować do wyścigu. Od Grand Prix Niemiec, partnerem zespołowym Merzario był Jacques Laffite. Pod koniec sezonu wyniki się poprawiły, dzięki czemu Włoch zajął czwarte miejsce w swoim domowym wyścigu. Cztery punkty dały w sumie dziesiąte miejsce. Przed sezonem 1975, wszystkie podwozia Iso-Marlboro FW wykorzystane w 1974, w tym nowo zbudowany samochód, zostały przemianowane odpowiednio na Williams FW01, Williams FW02 i Williams FW03. Mimo oddzielnych oznaczeń, samochody były zasadniczo podobne. Merzario i Laffite pozostali w ekipie, używając modeli FW02 i FW03. Nowy samochód, Williams FW04 zadebiutował podczas Grand Prix Hiszpanii, gdzie zastępujący Francuza Tony Brise ukończył eliminację na siódmej pozycji. Do tego czasu jednak problemy finansowe zespołu stały się poważne i Merzario po Grand Prix Belgii odszedł z zespołu. Jego miejsce zajmowali Ian Scheckter, François Migault, Ian Ashley, Jo Vonlanthen, Renzo Zorzi i Lella Lombardi, natomiast Damien Magee zastąpił Laffite’a podczas Grand Prix Szwecji. Podczas Grand Prix Niemiec, Jacques Laffite zajmuje drugie miejsce, za Carlosem Reutemannem z Brabhama, przynosząc bardzo potrzebną pomoc finansową dla zespołu. Choć to był jedyny punktowy dorobek to zespół awansował w klasyfikacji konstruktorów na dziewiątą pozycję. Po zakończeniu sezonu, kanadyjski milioner Walter Wolf zakupił 60% udziałów w zespole, pozostawiając Franka Williamsa na stanowisku szefa zespołu. W tym czasie zespół przemienił się na Wolf-Williams Racing. Przed sezonem 1976, Harvey Postlethwaite dołącza do zespołu w roli głównego inżyniera, ponadto Wolf kupuje aktywa zespołu Hesketh Racing, w tym samochód Hesketh 308C, który został przemieniony na Wolf-Williams FW05. Williams FW04, przemieniony na Wolf-Williams FW04 bierze udział tylko w Grand Prix Brazylii. Po sezonie, Walter Wolf uznał, że zespół potrzebuje restrukturyzacji i odsunął Franka Williamsa od kierowania zespołem, zmieniając nazwę ekipy na Walter Wolf Racing. Frank Williams, rozczarowany decyzją Kanadyjczyka, postanawia założyć nowy zespół. === Williams Grand Prix Engineering === ==== 1977–1983: Współpraca z Fordem i pierwsze wygrane ==== ===== 1977 ===== W pierwszym sezonie istnienia zespołu, Frank Williams postanowił o korzystaniu z klienckiego samochodu. W tym celu przejął samochód March 761, w którym Ronnie Peterson wygrał Grand Prix Włoch w 1976. March przedstawiał samochód, który był oznaczony nazwą roboczą 761/7, twierdząc, że to nowo zbudowany samochód. Williams jednak wyraził podejrzenie, że w rzeczywistości jest to March 741 z 1974, dowodząc to pozostałościami farby n