Polska prezydencja w Radzie Unii Europejskiej – okres, w którym Polska przewodniczyła posiedzeniom Rady Unii Europejskiej. 1 lipca 2011 roku Polska stanęła na czele Rady Unii Europejskiej (UE). Była to pierwsza polska prezydencja w historii członkostwa Polski w Unii Europejskiej. Przez sześć miesięcy Polska przewodniczyła pracom Rady UE jako pierwsze państwo tria: Rzeczpospolita Polska – Królestwo Danii – Republika Cypryjska. Sprawowanie prezydencji w Unii Europejskiej jest naturalną konsekwencją przystąpienia Polski do UE w 2004 roku i szczególnego rodzaju zobowiązaniem wynikającym ze statusu państwa członkowskiego. Obowiązek ten został wprowadzony przez Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z 1957 roku. Polska prezydencja przypadła na II połowę 2011 roku co jest zgodnie z porządkiem ustalonym jednomyślną decyzją Rady Unii Europejskiej. Kolejność prezydencji została określona w Decyzji Rady z dnia 1 stycznia 2007 roku w sprawie porządku sprawowania prezydencji w Radzie (2007/5/WE, Euratom). Porządek sprawowania prezydencji w Radzie został ustalony do połowy 2020 roku, zgodnie z harmonogramem obowiązującym w czasie sprawowania prezydencji przez Polskę w 2011 roku. == Logo == Logiem prezydencji jest sześć kolorowych, skierowanych w górę strzałek oraz polska flaga. Całości towarzyszy napis „PL2011.eu”. Logo nawiązuje symboliką do Solidarności. == Zadania państwa sprawującego prezydencję == Najważniejszym zadaniem jest przewodniczenie pracom Rady UE i jej organów pomocniczych (komitety i grupy robocze) oraz (w obecnym stanie prawnym związanym z trwającym procesem ratyfikacji Traktatu z Lizbony) przewodniczenie spotkaniom Rady Europejskiej. Realizacja tego zadania wiąże się ze zorganizowaniem w wymiarze merytorycznym i logistycznym wielu spotkań zróżnicowanych co do charakteru, miejsca i szczebla; Reprezentowanie Rady wobec innych instytucji UE, w szczególności wobec Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego; Reprezentowanie Unii w stosunkach z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi, przy współpracy z wysokim przedstawicielem ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa == Pełnomocnik rządu ds. polskiej prezydencji w UE == W celu koordynacji zadań związanych z przygotowaniami do sprawowania prezydencji 15 lipca 2008 Rada Ministrów powołała Pełnomocnika Rządu do spraw Przygotowania Organów Administracji Rządowej i Sprawowania przez Rzeczpospolitą Polską Przewodnictwa w Radzie Unii Europejskiej. Funkcję tę pełni Mikołaj Dowgielewicz, sekretarz Komitetu Integracji Europejskiej, sekretarz stanu w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej i wiceprzewodniczący Komitetu Europejskiego Rady Ministrów. == Priorytety prezydencji == Wśród deklaratywnych celów i priorytetów polskiej prezydencji należą: zakończenie negocjacji członkowskich z Chorwacją i podpisanie traktatu akcesyjnego, tak by członkostwo było możliwe w 2013 roku, zakończenie negocjacji stowarzyszeniowych z Ukrainą i podpisanie traktatu stowarzyszeniowego, rozwój Partnerstwa Wschodniego oraz polityki sąsiedztwa, przyspieszenie negocjacji członkowskich z Turcją, nadanie Serbii statusu kandydata i rozpoczęcie negocjacji członkowskich, negocjacje budżetowe na lata 2014–2020, wzmocnienie polityki spójności, rozwój wymiaru militarnego i polityki bezpieczeństwa Unii Europejskiej, walka z nielegalną imigracją, rozwój jednolitego rynku, wspólna polityka energetyczna, wymiar bezpieczeństwa energetyki, wzrost konkurencyjności UE na arenie międzynarodowej (w tym poprzez wzrost kapitału intelektualnego), zmniejszanie różnic w stanie zdrowia społeczeństw Europy, utworzenie Europejskiego Funduszu na rzecz Demokracji. == Wydarzenia prezydencji == Podczas 6 miesięcznej prezydencji odbyły się liczne spotkania, wydarzenia i imprezy towarzyszące. Wśród zaplanowanych były: Europejska Agora w Krasnogrudzie (30 czerwca) inauguracja w Warszawie (1 lipca) inauguracja w Sopocie (3 lipca) wystąpienie polskiego premiera w Parlamencie Europejskim w Strasburgu (6 lipca) wspólne obrady Rady Ministrów RP i Komisji Europejskiej w Warszawie (8 lipca) posiedzenie Rady ECOFIN w Brukseli (12 lipca) spotkanie wyższych urzędników UE – USA w Krakowie (25–26 lipca) koncerty I, Culture Orchestra (27 października – 12 listopada) wystawa Złote Czasy Rzeczypospolitej w Madrycie Europejski Kongres Kultury we Wrocławiu (8–11 września) IV Forum Inwestycyjne w Tarnowie (6–7 września) Rozszerzenie jednolitego rynku europejskiego dla Krajów Partnerskich jako impuls dla wzajemnego rozwoju gospodarczego – nowa koncepcja Europejskiej Polityki Sąsiedztwa w Krynicy-Zdroju (9 września) Eurofi Financial Forum we Wrocławiu (14–16 września) Europejski Kongres Kobiet w Warszawie (17–18 września) szczyt Partnerstwa Wschodniego w Warszawie (29–30 września) Forum Rynku Wewnętrznego w Krakowie (2–4 października) Forum ministerialne Unia Europejska – Bałkany Zachodnie w Ochrydzie (3–4 października) Europejskie Forum Turystyki w Krakowie (5–7 października) Europejskie Forum Dziedzictwa we Wrocławiu (10–12 października) Konwencja Europejskiej Platformy Przeciw Ubóstwu w Krakowie (17–18 października) Europejski Kongres Rozwoju Obszarów Wiejskich w Warszawie (19–20 października) Spotkanie wyższych urzędników Unii dla Śródziemnomorza w Krakowie (20–21 października) Forum Strategii UE dla Regionu Morza Bałtyckiego oraz Bałtyckie Forum Rozwoju w Gdańsku (24–26 października) Konferencja Europejskiej Sieci Migracyjnej w Warszawie (25–26 października) Spotkanie ministerialne UE – USA w obszarze spraw wewnętrznych i wymiaru sprawiedliwości w Waszyngtonie (7 listopada) Konferencja nt. europejskiego prawa umów w Warszawie (9–10 listopada) V Europejski Szczyt ds. Równości w Poznaniu (15–18 listopada) Europejski Dzień Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu (24–25 listopada) Konferencja nt. finansowych aspektów prawa do porady adwokata w państwach członkowskich UE w Warszawie (5–6 grudnia) szczyt Unia Europejska – Indie w Delhi (grudzień) szczyt Unia Europejska – Brazylia szczyt Unia Europejska – Południowa Afryka Europejskie Dni Rozwoju w Warszawie (15–16 grudnia) Wewnętrznym wydarzeniem polskim były jesienne wybory parlamentarne oraz planowany szczyt Trójkąta Weimarskiego i Rosji. == Oceny i znaczenie prezydencji == Polska prezydencja w 2011 roku została oceniona pozytywnie zarówno przez instytucje unijne, jak i obserwatorów międzynarodowych. Wskazywano na sprawną organizację wydarzeń, aktywność dyplomatyczną oraz skuteczne prowadzenie negocjacji w sprawach takich jak budżet UE na lata 2014–2020 czy Partnerstwo Wschodnie. W raporcie końcowym rządu podkreślono, że Polska zrealizowała ponad 90% zaplanowanych celów legislacyjnych i politycznych. == Program kulturalny == Integralną częścią polskiej prezydencji był program kulturalny realizowany w Polsce i za granicą. Jego celem była promocja Polski jako kraju nowoczesnego, kreatywnego i otwartego. W ramach programu odbyły się. koncerty I, Culture Orchestra, wystawy sztuki współczesnej, pokazy filmowe oraz Europejski Kongres Kultury we Wrocławiu. == Zobacz też == Polska w Unii Europejskiej == Przypisy == == Bibliografia == Izabela Albrycht, Janusz J. Węc: Bilans prezydencji belgijskiej w Unii Europejskiej. Wnioski dla polskiej prezydencji. Brief Programowy Instytutu Kościuszki, 2011-04-21. [dostęp 2011-07-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-06)]. (pol.). Jan Barcz: Prezydencja w Radzie Unii Europejskiej. Centrum Informacji Europejskiej. [dostęp 2011-07-17]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (pol.). Jan Barcz, Paweł Świeboda: Prezydencja rotacyjna a stosunki zewnętrzne UE w świetle reformy wprowadzonej na mocy Traktatu z Lizbony. Wyzwania dla polskiej Prezydencji. demosEuropa / Policy Paper, 2010-10-21. [dostęp 2011-07-17]. (pol.). Tomasz Betka: Istota Prezydencji w UE. UniaEuropejska.org, 2010-12-31. [dostęp 2011-07-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-11)]. (pol.). Tomasz Bielecki: Przereklamowana prezydencja w UE. Gazeta Wyborcza, 2011-01-13. [dostęp 2011-07-17]. (pol.). Maciej Brachowicz (redakcja): Wyzwania polskiej prezydencji 2011. Klub Jagielloński, Kraków, 2010. [dostęp 2011-07-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-02)]. (pol.). Jerzy Buzek: Przesłanie przewodniczącego Parlamentu Europejskiego Jerzego Buzka na posiedzenie Zgromadzenia Narodowego z okazji rozpoczęcia polskiej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej. Przewodniczący Parlamentu Europejskiego, 2011-07-01. [dostęp 2011-07-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-08-13)]. (pol.). Zbigniew Czachór, Mikołaj J. Tomaszyk (redakcja): Przewodnictwo państwa w Radzie Unii Europejskiej – doświadczenia partnerów, propozycje dla Polski. Instytut Spraw Publicznych, 2010. [dostęp 2011-07-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-05)]. (pol.). Lucyna Czechowska: Prezydencja z korzyścią dla Polski czy z korzyścią dla Unii?. Fundacja Pułaskiego – Komentarz Międzynarodowy Pułaskiego / stosunkimiedzynarodowe.info, 2011-06-09. [dostęp 2011-07-17]. (pol.). Kamila Fijałkowska, Jakub Wiśniewski: Problematyka migracji w programie polskiej Prezydencji w Unii Europejskiej. Instytut Spraw Publicznych, 2010. [dostęp 2011-07-17]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (pol.). Aleksander Fuksiewicz, Melchior Szczepanik: Parlament Europejski jako partner polskiej prezydencji. Instytut Spraw Publicznych, „Analizy i Opinie”, nr 112, wrzesień 2010. [dostęp 2011-07-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-05)]. (pol.). Fundacja Republikańska: UE a prawa chrześcijan na świecie – zadania dla polskiej prezydencji. YouTube, 2011-04-19. [dostęp 2011-07-17]. (pol.). Agata Gostyńska, Dorota Liszczyk: Prezydencja wspomagająca jako model funkcjonowania prezydencji rotacyjnej w zakresie działań zewnętrznych UE. Biuletyn Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych, nr 56 (805), 2011-05-31. [dostęp 2011-07-17]. (pol.). Agata Gostyńska: Bilans prezydencji Węgier w Radzie UE. Biuletyn Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych, nr 71 (820), 2011-06-30. [dostęp 2011-07-17]. (pol.). Grzegorz Gromadzki: Jaka Prezyden