69. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się 13, 15 i 17 maja 2025 roku w St. Jakobshalle w Bazylei. Koncerty zorganizowali Europejska Unia Nadawców i szwajcarski nadawca SRG SSR. Był to trzeci konkurs, który odbył się w Szwajcarii.W konkursie weźmie udział 37 państw. Finał konkursu wygrał JJ, reprezentant Austrii z piosenką „Wasted Love”, za którą otrzymał łącznie 436 punktów w głosowaniu jurorów i telewidzów. == Lokalizacja == === Miejsce organizacji konkursu === Telewizja SRG SSR otrzymała prawa do organizacji 69. Konkursu Piosenki Eurowizji dzięki wygranej Nemo, reprezentanta Szwajcarii w finale konkursu w 2024. 30 sierpnia 2024 poinformowano, że konkurs zostanie rozegrany na terenie St. Jakobshalle w Bazylei, w dniach 13, 15 i 17 maja 2025. Według oszacowań, kanton Bazylea-Miasto wydał na organizację konkursu 34,9 miliona franków szwajcarskich. Uroczysta ceremonia otwarcia konkursu i defilada uczestników po turkusowym dywanie odbyła się 11 maja w Messe Basel. Podobnie jak w poprzednich latach, dla gości i akredytowanych dziennikarzy przygotowanych zostało kilka atrakcji, w tym m.in. wioska eurowizyjna (miejsce na spotkania artystów i członków delegacji z akredytowanymi dziennikarzami i fanami) i euroklub (miejsce imprez dla akredytowanych dziennikarzy i fanów), oba zlokalizowane w Messe Basel, oraz ulica eurowizyjna (miejsce poświęcone gastronomii i rekreacji), ulokowana w Steinenvorstadt. Ponadto odbyło się wydarzenie Arena plus, składające się z występów gościnnych i transmisji na żywo z finału w St. Jakob-Park, zintegrowanej z głównym widowiskiem. === Proces wyboru miejsca organizacji === Po zwycięstwie Szwajcarii w Konkursie Piosenki Eurowizji w 2024 krajowy nadawca rozpoczął przygotowania do organizacji kolejnego konkursu, w tym m.in. rozpoczęcie negocjacji z władzami miast-kandydatów do przygotowania widowiska. Yves Schifferle, menedżer wydarzeń rozrywkowych w SRG SSR i szef delegacji kraju na Konkurs Piosenki Eurowizji wymienił cztery potencjalne miejsca organizacji, biorąc pod uwagę niezbędne obiekty i infrastrukturę: Bazyleę, Berno, Genewę i Zurych. Zainteresowanie organizacją widowiska w swoim mieście wyrazili włodarze miast: Genewy (którzy wskazali obiekt Palexpo), Bazylei (St. Jakob-Park lub St. Jakobshalle), Zurychu (Hallenstadion), Berna i Biel/Bienne (wspólnie; Neue Festhalle) oraz St. Gallen (Olma-Halle). John Gobbi, dyrektor generalny klubu hokeja na lodzie Fribourg-Gottéron wyjawił, że rozpatrywano również możliwość organizacji imprezy we fryburskiej BCF Arenie. W komunikacie prasowym opublikowanym 30 maja 2024 ujawniono, że miasta zainteresowane organizacją otrzymały już plik dokumentów z wymaganiami, które muszą spełnić; wyznaczono wówczas datę końcową przyjmowania zgłoszeń na koniec czerwca oraz poinformowano, że zwycięskie miasto w przetargu otrzyma kontrakt oraz zostanie podane do publicznej wiadomości pod koniec sierpnia. 12 czerwca zarząd miasta St. Gallen ujawnił, że nie będzie ubiegał się o organizację konkursu, gdyż nie jest w stanie spełnić wymagań EBU. 26 czerwca podano, że o organizację wydarzenia rywalizować będą: Bazylea, Berno i Biel/Bienne, Genewa oraz Zurych. 19 lipca poinformowano, że w przetargu pozostały dwa miasta: Bazylea i Genewa. Ostatecznie ogłoszono, że konkurs odbędzie się w Bazylei. Bazylea została wybrana w wyniku oceny zgłoszeń przez komisję złożoną z członków grupy produkcyjnej konkursu, która brała pod uwagę m.in. umiejętność dostosowania hali do potrzeb realizacyjnych, fundusz, program kulturowy oraz koncepcje zrównoważonego rozwoju i bezpieczeństwa. == Organizacja == Po raz kolejny kierownikiem wykonawczym ze strony Europejskiej Unii Nadawców (EBU) został Martin Österdahl, jednakże zakres jego obowiązków uległ zmianie w związku z utworzeniem nowych stanowisk: szefa ds. marki i reklamy oraz dyrektora Eurowizji; 15 października 2024 ujawniono, że dyrektorem Eurowizji zostanie Martin Green, który wcześniej pracował nad konkursem w 2023. Producentami wykonawczymi konkursu zostali Reto Peritz z ramienia niemieckojęzycznego oddziału SRG SSR, Schweizer Radio und Fernsehen (SRF), i Moritz Stadler z ramienia francuskojęzycznego Radio Télévision Suisse (RTS). 3 lipca 2024 opublikowano nazwiska członków rdzeniowej grupy produkcyjnej konkursu: szefem konkursu został Christer Björkman, szefem widowiska – Yves Schifferle, kierownikiem biura projektów – Bernhard Spahni, szefem produkcji – Tobias Åberg, a szefową wydarzenia (odpowiedzialną za kontakt z miastem-organizatorem) – Nadja Burkhardt-Tracol. 10 grudnia 2024 poinformowano, że po analizie kontrowersji związanych z konkursem w 2024 zadecydowano, iż począwszy od 2025 roku wprowadzony zostanie nowy kodeks postępowania, który zakłada m.in. powstanie strefy, w których nagrywanie artystów jest zabronione, optymalizację harmonogramu prób i więcej prób „za zamkniętymi drzwiami” oraz wprowadzenie stanowiska producenta ds. „dobrostanu”, który ma na celu zapewnić „bezpieczne, pełne szacunku i wspierające środowisko” każdemu artyście. === Motyw graficzny, projekty sceny, maskotki i pocztówek === 16 grudnia 2024 podczas konferencji prasowej zaprezentowano projekty grafiki i sceny. Koncepcja wizualna, zaprojektowana przez dyrektora artystycznego konkursu Artura Deyneuve, składa się z wielu miniatur tzw. serca Eurowizji – charakterystycznego symbolu wydarzenia od 2004 – ułożonych tak, aby emulować efekt pikselizacji. Inspirację dla motywu graficznego stanowiła szwajcarska tradycja demokracji bezpośredniej, która „koncentruje się wokół słuchania i dialogu”, albowiem serce ma również przypominać parę ludzkich uszu. Projekt sceny konkursowej autorstwa Floriana Wiedera, który od 2011 stworzył projekty scen siedmiu konkursów, jest zainspirowany elementami szwajcarskiej tożsamości, takimi jak szczyty gór oraz różnorodność językowa. Dodatkowo 26 lutego 2025 zaprezentowano projekt maskotki „Lumo”, stworzonej przez studentkę Akademii Sztuki i Projektowania FHNW w Bazylei Lynn Brunner w celu promocji konkursu przez miasto-organizatora Bazyleę. Przed każdym występem konkursowym został pokazany krótki, ok. 40-sekundowy filmik (tzw. pocztówka). Wyreżyserowane przez Lucę Zurfluha z zuryskiej firmy produkcyjnej Dynamic Frame, pocztówki przedstawiały konkurujących artystów biorących udział w lokalnych działaniach w całej Szwajcarii. === Prowadzący === Niedługo po finale 68. Konkursu Piosenki Eurowizji w szwajcarskich mediach pojawiły się doniesienia na temat potencjalnych prowadzących. W gronie typowanych osobistości znaleźli się m.in. Christa Rigozzi, Jennifer Bosshard, Luca Hänni (reprezentant Szwajcarii w konkursie w 2019), Michelle Hunziker, Roger Federer, Sandra Studer (reprezentantka Szwajcarii w konkursie w 1991) oraz Sven Epiney (wieloletni niemieckojęzyczny komentator konkursu w kraju). 20 stycznia 2025 ujawniono, że wszystkie konkursowe koncerty poprowadzą poetka slamowa i prezenterka telewizyjna Hazel Brugger oraz wyżej wymienione Hunziker (wyłącznie w finale) i Studer. === Losowanie półfinałów i kolejność występów === Losowanie przydzielające poszczególne kraje do półfinałów odbyło się 28 stycznia 2025 w Muzeum Sztuki w Bazylei. Podczas wydarzenia odbyła się także m.in. ceremonia przekazania insygniów miasta. Ceremonię poprowadzili Jennifer Bosshard i Jan van Ditzhuijzen. Podobnie jak w poprzednich latach, wszystkie kraje uczestniczące, poza Wielką Piątką (czyli Francją, Hiszpanią, Niemcami, Wielką Brytanią i Włochami) oraz gospodarzem (Szwajcarią), zostali podzielone na tak zwane koszyki, a ich ułożenie było zależne od statystyk głosowania mieszkańców danych państw w poprzednich konkursach. Państwa zostały podzielone na dwa półfinały. Podział na koszyki został opublikowany 27 stycznia 2025. Oprócz podziału państw na poszczególne półfinały, w wyniku losowania ustalono również, w której połowie każdego z półfinałów mieli wystąpić reprezentanci poszczególnych państw oraz w którym mieli głosować finaliści, w związku z nierówną liczbą państw występujących w półfinałach, EBU zadecydowało o tym, że 15 państw wystąpi w pierwszym półfinale (7 krajów w pierwszej połowie, a w drugiej 8) oraz 16 państw w drugim półfinale. Szczegółowa kolejność występów w półfinałach została ustalona przez produkcję i podana do wiadomości publicznej 27 marca. 17 marca podczas zjazdu delegacji, kraj gospodarz (Szwajcaria) wylosował 19. pozycję w finale. === Zmiana systemu prezentacji finalistów === 18 grudnia 2024 producenci wykonawczy konkursu, Reto Peritz i Moritz Stadler, zasugerowali, że rozważają wprowadzenie zmian w przebiegu sekwencji ogłoszenia finalistów w półfinałach, a Peritz podkreślił, że prowadzone są dyskusje nad tym jak uczynić wyniki półfinałów „bardziej emocjonującymi”. 9 maja w reportażu z udziałem członków zespołu reżyserskiego ukazana została część skryptu, według którego zmiana polega na wyczytywaniu państw trójkami, po czym jedno z nich zostanie ogłoszone jako awansujące do finału. Pozostałe dwa kraje nie stają się jednak automatycznie wyeliminowane i mogą zostać ponownie uwzględnione w kolejnych zestawieniach; przy ogłoszeniu ostatniego, dziesiątego finalisty, na ekranie pojawią się wszystkie pozostałe państwa. EBU potwierdziła tę informację 12 maja, dodając, że jedną z motywacji stojących za tą zmianą była chęć „pokazania delegacji na ekranie częściej niż prowadzących”, oraz że żaden z krajów nie może pojawić się w więcej niż trzech zestawieniach. === Występy otwarcia i interwały === Pierwszy półfinał otworzyła grupa tancerzy, jodelistów i graczy na rogach alpejskich wykonujących w stylu szwajcarskim cztery zwycięskie piosenki w Konkursie Piosenki Eurowizji: „Tattoo” (2023), „Arcade” (2019), „Waterloo” (1974) i „The Code” (2024). W ramach występu interwałowego pojawił się skecz zatytułowany „Made in Switzerland”, wykonany przez prezenterki Hazel Brugger i Sandrę Studer oraz Petrę Mede, prowadzącą konkursu w 2013, 2016 i 2024 roku, który podkreśla i satyryzuje szwajcarskie stereotypy i wynalazki. Następnie czterech