Celtic Football Club (wym. [ˈsɛɫtɪk]) – szkocki profesjonalny klub piłkarski z siedzibą w Glasgow, w Wielkiej Brytanii grający na co dzień w Scottish Premiership, założony 6 listopada 1887 przez irlandzkich imigrantów. 55-krotny mistrz Szkocji, 42-krotny zdobywca Pucharu Szkocji, 22- krotny zdobywca Pucharu Ligi Szkockiej oraz triumfator Pucharu Europy w sezonie 1966/1967. Obecnie klub popularnie zwany przez kibiców The Bhoys lub Celts, występuje w rozgrywkach Scottish Premiership (jest jedynym klubem który gra w nich od początku istnienia ligi), rozgrywając swoje mecze na stadionie Celtic Park. Barwami klubowymi są zieleń i biel uformowane na koszulkach w poprzeczne pasy. Celtic F.C. przez wiele lat toczył nieustanną rywalizację o prymat w szkockim futbolu z lokalnym rywalem Rangers F.C. (tzw. Old Firm). == Historia == 6 listopada 1887 – klub Glasgow Celtic Football Club został formalnie założony w sali Kościoła Świętej Marii przy ulicy East Rose (dziś Forbes Street). Jako cel działalności klubu zapisana została walka z biedą wśród irlandzkich emigrantów zamieszkujących w dużej liczbie ulice East End, wschodnich dzielnic Glasgow. 28 maja 1888 – Celtic w pierwszym towarzyskim meczu pokonał Rangers 5:2. Był to pierwszy oficjalny mecz rozegrany na stadionie Celtic Park. 1889 – w swoim pierwszym sezonie Celtic docszedł do finału Pucharu Szkocji, przegrał jednak z Lanark FC, jednakże udało się wywalczyć inne trofeum, w ręce Celtów, po zwycięstwie 6:1 nad Cowlairs, trafił lokalny Puchar Północno-Wschodni. 1892 – Celtic wywalczył pierwszy Puchar Szkocji w swojej historii, w finale na Ibrox Park zwyciężył Queen’s Park Glasgow 5:2, kilka miesięcy później klub przeniósł się na nowy stadion – ten, na którym rozgrywa mecze do dziś. 1893 – pierwszy tytuł mistrzowski. 1897 – klub stał się prywatną spółką, a Willie Malley został mianowany pierwszym sekretarzem i menedżerem. 1905-1910 – Celtic triumfował w lidze sześć razy z rzędu. 1907 – Celtic jako pierwszy klub piłkarski zdobył „podwójną koronę” – mistrzostwo i puchar kraju, to osiągnięcie powtórzył w kolejnym sezonie. 1914–1917 – Celtic cztery razy z rzędu zdobył tytuł mistrzowski. 1937 – Celtic na stadionie Hampden Park pokonał Aberdeen w finale Pucharu Szkocji, spotkanie obserwowane było przez rekordową widownię – ponad 146 tysięcy widzów, do dziś jest to rekord frekwencji na klubowym meczu piłkarskim w Europie. 1939 – Celtic w Pucharze Imperium, pokonał po dogrywce Everton 1:0. 1940 – były zawodnik Jimmy McGrory zastąpił Jimmy’ego McStaya na stanowisku menedżera. 1953 – Celtic pokonał Hibernian 2:0 w finale Pucharu Koronacyjnego, ustanowionego, żeby uświetnić obchody koronacji królowej Elżbiety II, w turnieju brały udział najlepsze drużyny Anglii i Szkocji. 1956 – po 10 latach prób Celtic zdobył Puchar Ligi Szkockiej, w finale Partick Thistle zostało pokonane 3:0. 1957 – Puchar Ligi ponownie w rękach Celticu, tym razem klub zdeklasował Rangers zwyciężając 7:1. 1964 – w swoim drugim występie w Pucharze Europy Mistrzów Krajowych, Celtic doszedł aż do półfinału, ale przegrał z MTK Budapeszt 3:4. 1965 – Jock Stein zastąpił Jimmy’ego McGrory’ego na stanowisku menedżera, zespół po raz pierwszy od 11 lat zwyciężył w Pucharze Szkocji, po znakomitym strzale głową Billy’ego McNeill’a Dunfermline zostało pokonane 3:2. 1966 – po raz pierwszy od 12 sezonów Celtic zdobył mistrzostwo, doszedł też do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów, jednak tam przegrał z Liverpoolem 1:2. 1967 – najwspanialszy sezon w historii klubu – Celtic zdobył wszystko, co było do zdobycia, zwyciężył w lidze, zdobył Puchary – Ligi, Szkocji oraz Glasgow. 25 maja na Estádio Nacional w Lizbonie w finale Pucharu Europy The Bhoys w znakomitym stylu odnieśli historyczne zwycięstwo nad Interem Mediolan 2:1. Ofensywna gra Celticu triumfowała nad stylem catenaccio i stał się pierwszym klubem z Wysp Brytyjskich, który zdobył to trofeum. Warto zauważyć, że w całej historii tego pucharu Celtic pozostaje jedynym zdobywcą trofeum, którego wszyscy gracze urodzili się w promieniu kilkudziesięciu kilometrów od miasta – siedziby klubu. Później jedynie Steaua Bukareszt zbliżyła się do tego osiągnięcia. 1970 – Celtic ponownie w finale Pucharu Europy, jednak po dogrywce przegrał 1:2 z Feyenoordem, w półfinale eliminuje Leeds United, a mecz rewanżowy na Hampden Park obejrzało ponad 133 tysiące ludzi (najwyższa frekwencja Celticu w pucharach). 1972 – Celtic doszedł po raz kolejny do półfinału Pucharu Europy, jednak w dramatycznych okolicznościach przegrał w meczu z Interem Mediolan (po rzutach karnych). 1974 – dziewiąty tytuł mistrzowski z rzędu, jednocześnie drużyna wyrównała rekord świata w liczbie trofeów mistrzowskich, kolejny półfinał Pucharu Europy, tym razem Celtic przegrał dwumecz z Atlético Madryt 0:2. 1978 – Billy McNeill – kapitan drużyny „Lwów z Lizbony” z 1967 zastąpił na stanowisku menedżera Jocka Steina, podczas 12-letniej kadencji tego szkoleniowca klub zdobył 25 trofeów – Puchar Europy, 10 razy mistrzostwo Szkocji, 8 razy Puchar Szkocji i 6 razy Puchar Ligi Szkockiej. 1979 – pod wodzą Billy’ego McNeilla klub zdobył kolejne mistrzostwo. 1983 – były zawodnik Billy Hay został menedżerem klubu. 1986 – w ostatnim dniu ligi Celtic sprzątnął tytuł sprzed nosa zespołowi Hearts. The Bhoys pokonali St. Mirren 5:0, a ich rywale przegrali 0:2 z Dundee F.C. 1987 – Billy McNeill powrócił na Celtic Park w roli menedżera. 1988 – sezon uwieńczony pierwszym „dubletem” od 11 lat, 35. tytuł mistrzowski i 28. Puchar Szkocji. 1991 – nowym menedżerem został Liam Brady. Był pierwszym menedżerem Celticu, który nigdy nie był zawodnikiem klubu. 1993 – Brady zastąpiony przez byłego gracza Celtów – Lou Macariego. 1994 – klub znalazł się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, przed bankructwem uratowało go dopiero przejęcie przez biznesmena i kibica Celticu, Fergusa McCann’a, zarząd, powiązany zależnościami rodzinnymi zastąpiono nowym. McCann przyjął 5-letnią strategię rozwoju klubu i wkrótce dokonana została emisja akcji, zakończona pełnym sukcesem, do kasy klubu wpłynęło 14 milionów funtów. 1995 – Celtic rozgrywał mecze na Hampden Park, podczas gdy Celtic Park uległ gruntownej renowacji, został rozbudowany i stał się prawdziwie nowoczesnym stadionem z 60 tysiącami miejsc siedzących, w tym sezonie klub zdobył Puchar Szkocji – pierwsze trofeum od 1989 roku. 1997 – Menedżer Tommy Burns zastąpiony przez Wima Jansena – członka drużyny Feyenoordu z 1970, kiedy to Holendrzy pokonali Celtic w finale Pucharu Europy, w pierwszym sezonie w klubie Jansen zdobył Puchar Ligi Szkockiej. 1998 – Jansen zdobył pierwszy od 1988 tytuł mistrzowski dla Celtów, jednak niebawem odszedł i został zastąpiony przez Jozefa Vengloša – Słowaka z dużym doświadczeniem międzynarodowym. 1999 – w kwietniu z klubu odszedł Fergus McCann, a dyrektorem wykonawczym został były menedżer British AeroSpace – Allan McDonald, niebawem z klubu odszedł Vengloš i zastąpiony został przez byłego reprezentanta Anglii – Johna Barnesa, dyrektorem sportowym klubu był Kenny Dalglish. 2000 – szokująca porażka z Inverness Caledonian Thistle w Pucharze Szkocji zmusiła Barnesa do ustąpienia, do końca roku sprawy klubu przejął Dalglish, pod jego wodzą Celtic finiszował 21 punktów za Rangersami, latem w klubie pojawił się Martin O’Neill – menedżer o znakomitej reputacji, pracujący dotąd w wielu angielskich klubach. 2001 – w lutym dwa zwycięstwa nad Rangers, w marcu zdobycie Pucharu Ligi Szkockiej (hat trick Larssona i zwycięstwo 3:0 nad Kilmarnock), pod koniec kwietnia, na 5 meczów przed końcem sezonu, Celtic zapewnił sobie tytuł, udało się mu także po raz pierwszy od 6 lat pokonać Rangers na wyjeździe (3:0), w finale Pucharu Szkocji Kilmarnock został ponownie pokonany 3:0, w całym sezonie Henrik Larsson zdobył aż 53 bramki (w lidze i pucharach), co zapewniło mu nagrodę „Złotego Buta” dla najlepszego strzelca w Europie. 2002 – Celtic ponownie wygrał ligę jednak przegrał finał Pucharu Szkocji z Rangers. 2003 – pod wodzą Martina O’Neilla Celtic doszedł do finału Pucharu UEFA. W finale przegrał 2:3 po dramatycznym meczu i dogrywce z FC Porto prowadzone przez José Mourinho, tytuł mistrzowski Celtic przegrał z Rangers. 2004 – kolejny tytuł Mistrza Szkocji, Henrik Larsson – żywa legenda klubu nie zdecydował się na przedłużenie kontraktu i odszedł za darmo do FC Barcelony. 2005 – ostatnie miejsce w „grupie śmierci” Ligi Mistrzów za AC Milan, FC Barceloną i Szachtarem Donieck, zdobycie Pucharu Szkocji. Martin O’Neill – trener Celtów po sezonie 2004/2005 zdecydował się zakończyć pracę w klubie – posadę przejął po nim Gordon Strachan, latem do klubu przyszli dwaj Polacy – Maciej Żurawski (z Wisły Kraków) oraz Artur Boruc (z Legii Warszawa), klub odpadł w 2. rundzie eliminacji Ligi Mistrzów po dwumeczu ze słowacką drużyną Artmedia Bratysława (przegrana 0:5 w Bratysławie i zwycięstwo 4:0 w rewanżu w Glasgow). 2006 – odpadnięcie z Pucharu Szkocji po meczu z Clyde, zdobycie Pucharu Ligi Szkockiej, po wygranej w finale z Dunfermline 3:0, tytuł Mistrza Szkocji został zdobyty na 7 kolejek przed końcem rozgrywek po meczu z drugą wtedy drużyną w tabeli – Hearts, wygranym 1:0, jedyną bramkę zdobył Walijczyk John Hartson, puchar za zdobycie mistrzostwa Szkocji zawodnicy Celticu odebrali 16 kwietnia po meczu z Hibernianem, zremisowanym 1:1, awans do pucharowej rundy rozgrywek Ligi Mistrzów po zwycięstwie nad Manchesterem United 1:0. 2007 – po historycznym awansie do 1/8 finału Ligi Mistrzów, Celtic uległ na wyjeździe AC Milanowi, przegrywając po dogrywce 1:0. Pierwszy mecz zakończył się wynikiem 0:0 – Celtic odpadł z rozgrywek Ligi Mistrzów. W 34. kolejce Scottish Premier League, po wyjazdowym zwycięstwie nad Kilmarnock (2:1), Celtic zdobył 41. tytuł Mistrza Szkocji (na cztery kolejki przed końcem). 26 maja Celtic zdobył 34. Puchar Szkocji, w meczu z Dunfermline – 1:0. 2008 – Celtic po raz 42 sięgnął po mistrzostwo Szkocji czym zapewnił sobie udział w Lidze Mistrzów bez kwalifikacji. Jednak szybko odpadli z tych rozgryw