Coventry City Football Club – angielski klub piłkarski z siedzibą w Coventry. W sezonie 2025/2026 występuje w Championship. Największym sukcesem w dotychczasowej historii klubu jest zdobycie Pucharu Anglii w 1987 roku. == Historia == === Początki (1883–1919) === Klub został założony w 1883 roku przez pracowników lokalnej firmy Singers, która zajmowała się produkcją rowerów. Z tego powodu pierwotna nazwa zespołu brzmiała Singers Football Club. Klub piłkarski przejął również czerwono-czarne barwy kompanii. Singers F.C. stał się profesjonalnym klubem piłkarskim po sezonie 1891/1892, kiedy to zdobył trzy lokalne trofea: Puchar Birmingham, Puchar Wednesbury oraz Puchar Walsall. W roku 1894 klub został przyjęty do Birmingham & District League, najsilniejszych rozgrywek, jakie wówczas odbywały się w regionie. Cztery lata później, w roku 1898, klub zmienił swoją nazwę na Coventry City Football Club (a także kolor koszulek na błękitno-granatowy), zaś rok później przeniósł się na stadion Highfield Road, który służył mu przez następne 106 lat. Pomimo osiągania przeciętnych rezultatów przez kolejne lata, awans zespołu z Coventry do drugiej rundy Pucharu Anglii w sezonie 1907/1908 sprawił, że klub w 1908 roku uzyskał zaproszenie do Ligi Południowej (ang. Southern League), będącej wówczas najsilniejszą klasą rozgrywkową na południu Anglii, przeciwwagą dla The Football League, która skupiała kluby z północnej i środkowej części kraju. W 1910 roku klub osiągnął jeden z najlepszych wyników w swojej historii występów w Pucharze Anglii, dochodząc do ćwierćfinału. Po I wojnie światowej, która była powodem zawieszenia wszelkich rozgrywek piłkarskich w Anglii, rozszerzono The Football League, zapraszając do niej tym samym kluby leżące na południu kraju, w tym również Coventry. === Stagnacja (1919–1961) === Klub rozpoczął rozgrywki w drugiej dywizji The Football League w 1919 roku. Drużyna nie potrafiła jednak wygrać spotkania aż do Bożego Narodzenia, stając się również autorem niechlubnego rekordu rozegrania jedenastu kolejnych spotkań bez strzelenia bramki. Zespół z Coventry ostatecznie zdołał się uratować przed degradacją z ligi, wygrywając mecz z Bury F.C., jednak jak wykazało śledztwo przeprowadzone przez Angielski Związek Piłki Nożnej w 1923 roku, kluby te potajemnie „dogadały” się w sprawie wyniku spotkania. Ówczesny prezes Coventry, David Cooke, otrzymał dożywotni zakaz zajmowania się piłką nożną. Atmosfera w zarządzie klubu przełożyła się na rezultaty osiągane przez zawodników, co w konsekwencji przyniosło degradację do trzeciej dywizji ligi angielskiej w roku 1925, w której Coventry City pozostało do roku 1936. W latach 1931–1936 w Coventry grał napastnik Clarrie Bourton, który do dziś pozostaje rekordzistą klubowym w liczbie strzelonych bramek (182). Coventry City powróciło do drugiej dywizji The Football League na trzy lata przed rozpoczęciem II wojny światowej i niewiele brakowało, by w tym krótkim czasie zdołało pierwszy raz w swojej historii awansować również do pierwszej ligi angielskiej – w sezonie 1937/1938 zabrakło do tego jednego punktu. Po II wojnie światowej sytuacja stała się diametralnie inna – Harry Storer, menedżer, który objął drużynę z Coventry na początku lat trzydziestych, wyciągając ja z kryzysu i prowadząc niemal do najsilniejszej klasy rozgrywkowej w Anglii, odszedł do klubu Birmingham City w 1945 roku. W 1948 roku Storer wrócił do Coventry, jednak mając do dyspozycji niemal ten sam zespół, który zostawiał trzy lata wcześniej, nie potrafił osiągnąć z nim sukcesu. W 1952 roku klub spadł do trzeciej dywizji ligi angielskiej. Sześć lat później, Coventry City spadło do nowo uformowanej czwartej dywizji, będącej już właściwie ligą regionalną. Z dna udało się odbić już po jednym sezonie, wracając do trzeciej dywizji. === Błękitna rewolucja Jimmy’ego Hilla (1961–1967) === W 1961 roku menedżerem Coventry City został Jimmy Hill, były piłkarz, a także ówczesny przewodniczący angielskiego Związku Zawodowego Piłkarzy, który zasłynął wygraną walką z Angielskim Związkiem Piłki Nożnej w sprawie maksymalnych zarobków tygodniowych piłkarzy (dotychczas angielska federacja piłkarska ustalała górny limit 20 funtów, co udało się Hillowi znieść). Hill niebawem wprowadził rewolucję także w Coventry, przy pomocy finansowej prezesa klubu, Derricka Robbinsa. Wprowadził jednolity, błękitny strój, co było pierwszym przypadkiem w historii piłki nożnej posiadania przez klub jednolitego stroju piłkarskiego (nie licząc strojów w pełni białych). Nowy menedżer napisał również słowa do nowej piosenki klubowej – „The Sky Blue Song” („Błękitna pieśń”), na czym jednak nie zakończyła się jego praca na rzecz kibiców Coventry. Wprowadził on specjalne, błękitne pociągi, którymi od tej pory fani drużyny mogli jeździć na spotkania wyjazdowe. Hill zachęcił również młodszych fanów do przychodzenia na stadion i kibicowania rozdawaniem darmowych poczęstunków, czy organizowaniem atrakcji rozrywkowych na stadionie przed i w przerwie meczu (co dziś można zauważyć na stadionie niemal każdego klubu). Najważniejsza rewolucja dokonała się jednak w samych wynikach, jakie zaczął osiągać zespół. Już w sezonie 1962/1963 Hill poprowadził Coventry do kolejnego ćwierćfinału Pucharu Anglii w historii klubu. W sezonie 1963/1964 Coventry City zostało mistrzem trzeciej dywizji ligi angielskiej. Najważniejsze wydarzenie w dotychczasowej historii klubu przyszło jednak w sezonie 1966/1967. Zespół z Coventry w wielkim stylu wygrał drugą ligę angielską, nie notując porażki przez 25 kolejnych spotkań. Po raz pierwszy w swojej historii mógł świętować awans do angielskiej ekstraklasy. Dwa dni przed debiutem Coventry City w pierwszej dywizji, Jimmy Hill zrezygnował ze swojego stanowiska i skoncentrował się na karierze telewizyjnej. === 34 lata w ekstraklasie (1967–2001) === Nagła rezygnacja Hilla spowodowała, że magia, która powstała za jego udziałem wokół klubu, prysła, w związku z czym zespołowi z Coventry nie dawano większych szans na utrzymanie się w ekstraklasie angielskiej. Klub – z nowym menedżerem, Noelem Cantwellem – utarł jednak nosa takim głosom, broniąc swojej pozycji w najwyższej klasie rozgrywkowej w Anglii przez następne dwa lata, zaś w sezonie 1969/1970 notując doskonałe, szóste miejsce na koniec sezonu, co pozwoliło po raz pierwszy – i jak na razie ostatni – awansować drużynie z Coventry do europejskich pucharów. W Pucharze Miast Targowych (dzisiejszy Puchar UEFA) klub zakończył swój udział na II rundzie, odpadając w dwumeczu z niemieckim Bayernem Monachium. Cantwell został zwolniony w 1972 roku. Na jego miejsce najpierw przybył Joe Mercer, a w 1974 roku Gordon Milne, który osiągnął z zespołem godne uwagi wyniki, takie jak 7. miejsce w lidze w sezonie 1977/1978 oraz półfinał Pucharu Ligi Angielskiej w sezonie 1980/1981. Główną postacią w klubie z Coventry w tamtejszym okresie był jednak nie trener, nie grający atrakcyjnie dla oka piłkarze, a Jimmy Hill, który w 1974 roku powrócił do klubu jako dyrektor zarządzający. Rok później, Hill zastąpił Derricka Robbinsa na stanowisku prezesa Coventry City i ponownie zajął się reformowaniem angielskiej piłki nożnej. W 1981 roku uczynił Highfield Road pierwszym stadionem w Anglii, który na trybunach miał wszystkie miejsca siedzące. W tym samym roku podpisał również z lokalną firmą motoryzacyjną Talbot pierwszą umowę sponsorską w historii ligi angielskiej i na koszulki Coventry City trafiło logo brytyjskiej kompanii. Reformy Jimmy’ego Hilla tym razem nie znalazły jednak rozgłosu – modyfikacja stadionu tylko pogorszyła frekwencję, a krzesełka zdemolowali po jednym ze spotkań przyjezdni kibice Leeds United. Telewizja BBC, mająca wówczas prawa do transmisji spotkań ligi angielskiej, zakazała natomiast transmitowanym zespołom występowania w koszulkach z logami sponsorów, toteż piłkarze Coventry City przed kamerami występowali ostatecznie w alternatywnym stroju bez żadnych nadruków. Hill definitywnie zrezygnował ze stanowiska w 1983 roku, mimo to pozostając dla fanów Coventry City prawdziwą legendą tego klubu. Nowym prezesem klubu został John Poynton. Przez kolejne trzy sezony klub z trudem unikał degradacji. W 1986 roku zatrudniono w Coventry duet trenerski złożony z byłych zawodników klubu, George’a Curtisa oraz Johna Silletta. Już w pierwszym sezonie swojej pracy osiągnęli oni największy sukces w historii Coventry City, zdobywając z klubem Puchar Anglii. W finale, rozgrywanym na londyńskim Wembley, Coventry pokonało po dogrywce Tottenham Hotspur. Był to pierwszy – i jak dotychczas, jedyny – krajowy puchar w dorobku klubu. Zespół nie mógł jednak reprezentować Anglii w Pucharze Zdobywców Pucharów w następnym sezonie z powodu kary, jaką na angielskie kluby piłkarskie nałożyła UEFA w związku z tragicznymi zamieszkami na stadionie Heysel w Brukseli. Przez kolejne trzy sezony zespół już indywidualnie prowadził Sillett. Potrafił on ustabilizować klub z Coventry w środku tabeli ekstraklasy angielskiej, jednak w rozgrywkach pucharowych jego drużyna rozczarowywała, wskutek czego w listopadzie 1990 roku nowym trenerem zespołu został Terry Butcher, mający wówczas zaledwie 32 lata wciąż aktywny piłkarz, który parę miesięcy wcześniej reprezentował Anglię na Mistrzostwach Świata we Włoszech. Brak doświadczenia szkoleniowego i idące za tym słabe wyniki spowodowały, że w styczniu 1992 roku Butchera zastąpił Don Howe. Nowemu trenerowi udało się utrzymać Coventry w ekstraklasie, dzięki czemu klub ten mógł wystąpić w następnym sezonie w nowo uformowanej Premier League. Latem ponownie dokonano zmiany trenera i pierwszym szkoleniowcem, który poprowadził Coventry City w Premiership, był Bobby Gould. Przez kolejne sezony, za kadencji Goulda, Phila Neala oraz Rona Atkinsona, zespół regularnie kończył rozgrywki ligowe w dolnej połowie tabeli, mimo to unikając degradacji do drugiej ligi. W sezonie 1995/1996, drużyna utrzymała się w ekstraklasie tylko dzięki lepszemu bilansowi strzelonych bramek, niż zespół Manchesteru City, który spadł