Alexander Johan Hjalmar Skarsgård (wym. [alɛkˈsǎnːdɛr ˈskɑ̌ːʂɡoːɖ] ( odsłuchaj), ur. 25 sierpnia 1976 w Sztokholmie) – szwedzki aktor i reżyser. Syn aktora Stellana Skarsgårda, zaczął występować w wieku siedmiu lat, ale przerwał karierę jako trzynastolatek. Po służbie w szwedzkiej marynarce wojennej powrócił do aktorstwa i otrzymał swoją pierwszą rolę w amerykańskiej komedii Zoolander (2001). Zagrał Brada Colberta w miniserialu Generation Kill: Czas wojny (2008), a międzynarodowy przełom przyniosła mu rola wampira Erica Northmana w serialu telewizyjnym Czysta krew (2008–2014). Po występach w takich filmach jak Melancholia (2011), Battleship: Bitwa o Ziemię (2012) i Tarzan: Legenda (2016), Skarsgård wystąpił w serialu dramatycznym Wielkie kłamstewka (2017–2019) jako przemocowy mąż, za co otrzymał nagrodę Emmy oraz Złoty Glob. Następnie pojawił się w filmach Niedobrani (2019), Godzilla vs. Kong (2021), Pomiędzy (2021), Wiking (2022), którego był również producentem, Infinity Pool (2023) oraz Pillion (2025). Wcielił się także w postać Randalla Flagga w miniserialu Bastion (2020–2021) oraz potentata technologicznego Lukasa Matssona w serialu dramatycznym Sukcesja (2021–2023), za co otrzymał dwie nominacje do nagrody Emmy i nominację do Złotego Globu. Obecnie gra główną rolę w serialu komediowym science-fiction Pamiętniki Mordbota (od 2025). == Wczesne lata i edukacja == Urodził się w Sztokholmie w rodzinie artystycznej jako najstarsze dziecko szwedzkiego aktora i scenarzysty Stellana Skarsgårda i lekarki My (z domu Guenther). Jego młodsi bracia – Gustaf (ur. 1980), Sam (ur. 1982), Bill (ur. 1990) i Valter Skarsgård (ur. 1995) również zostali aktorami, a siostra Eija (ur. 1992) pracowała jako modelka. Jego rodzice rozwiedli się 1 maja 2007. Jego ojciec ożenił się ponownie z Megan Everett. Ze strony ojca ma także dwóch młodszych przyrodnich braci: Ossiana (ur. 2009) i Kolbjörna (ur. 2012). W wieku siedmiu lat otrzymał pierwszą rolę od przyjaciela ojca i zagrał wraz z nim w dramacie Ake i jego świat (Åke och hans värld, 1984) u boku Martina Lindstroma. Mając trzynaście lat zagrał pierwszoplanową rolę w filmie Pies, który się uśmiechał (Hunden som log, 1989), która zapewniła mu rozpoznawalność. Przez kolejne osiem lat odrzucał wszystkie propozycje filmowe. W wieku 19 lat zgłosił się do odbycia służby wojskowej. Przez 18 miesięcy służył w jednostce SäkJakt szwedzkiej marynarki wojennej, która zajmowała się działaniami antysabotażowymi i antyterrorystycznymi w archipelagu sztokholmskim. Po zakończeniu służby w 1996 roku opuścił Szwecję i przez sześć miesięcy uczęszczał na Leeds Metropolitan University w Anglii. Zapisał się na studia anglistyczne, ale przyznaje, że niewiele się uczył, za to „świetnie się bawił”. Podczas pobytu tam rozważał karierę architekta, jednak ostatecznie wybrał aktorstwo. W 1997 roku zapisał się na kurs teatralny w Marymount Manhattan College i przeprowadził się do Nowego Jorku. == Kariera == === Lata 2000.: Początki kariery i przełom w telewizji === Po sześciu miesiącach wrócił do Szwecji i zaczął zdobywać role w filmach, telewizji i produkcjach teatralnych. które uczyniły z niego gwiazdę w jego rodzinnym kraju. Wizyta w Los Angeles przyniosła mu niewielką rolę Meekusa w komedii Zoolander (2001), u boku Bena Stillera, Owena Wilsona i Willa Ferrella, co było jego debiutem w amerykańskim kinie. W 2003 roku występ w filmie Podryw na psa (Hundtricket-the Movie) przyniósł mu nominację do nagrody Guldbagge dla najlepszego aktora drugoplanowego. Pięciokrotnie okrzyknięto go najseksowniejszym mężczyzną w Szwecji. W 2004 roku przeprowadził się do Los Angeles, choć nadal pracował w Szwecji. Wystąpił w dwóch sztukach Kto się boi Virginii Woolf? Edwarda Albee i Krwawe wesele. W 2003 zadebiutował jako współscenarzysta i współreżyser dramatu krótkometrażowego Zabić dziecko (Att döda ett barn), który został zaprezentowany na festiwalu filmowym Tribeca i w Cannes. Zwrócił na siebie uwagę jako sierżant Brad 'Iceman' Colbert w miniserialu HBO Generation Kill (2008). Reżyserka Susanna White chciała go obsadzić, ale producent wykonawczy David Simon nie był przekonany, czy aktor zdoła wiarygodnie opanować amerykański akcent. Po czterech przesłuchaniach w trzech miastach Skarsgård dowiedział się, że rola należy do niego na zaledwie 36 godzin przed odlotem do Namibii, gdzie realizowano zdjęcia. Obsada i ekipa spędziły tam na pustyni siedem miesięcy, pracując sześć dni w tygodniu. Skarsgård współpracował z trenerem dialektu, aby perfekcyjnie opanować amerykański akcent. Tuż przed wyjazdem na plan Generation Kill Skarsgård dowiedział się o przygotowaniach do Czystej krwi, serialu HBO opartego na powieściach Charlaine Harris z cyklu Southern Vampire Mysteries, które opisują współistnienie ludzi i wampirów w miasteczku w Luizjanie. Choć początkowo był niechętny graniu wampira, wysłał nagranie z przesłuchaniem do roli Billa Comptona, gdy dowiedział się, że za projektem stoi scenarzysta Alan Ball. Skarsgård był fanem serialu Balla Sześć stóp pod ziemią oraz filmu American Beauty. Rolę Billa otrzymał Stephen Moyer, ale Skarsgårda obsadzono jako Erica Northmana, tysiącletniego nordyckiego wampira. Northman pojawił się po raz pierwszy w czwartym odcinku pierwszego sezonu, a rola przyniosła aktorowi rozgłos. Przygotowując się do niej, studiował grę Maxa Schrecka i Beli Lugosiego oraz film Nosferatu – symfonia grozy (1922). Wyznał, że postać Northmana przyciągnęła go, ponieważ unika czarno-białego podziału na bohaterów wyłącznie złych lub sprawiedliwych. Serial Czysta krew był emitowany w HBO od 2008 do 2014 roku i zbierał mieszane recenzje. W 2009 roku Skarsgård wystąpił w teledysku Lady Gagi do przeboju „Paparazzi” (2009). Użyczył również głosu postaci Stefana w filmie animowanym Metropia z 2009 roku w reżyserii Tarika Saleha. === Lata 2010–2019: Sukces filmowy i telewizyjny === W 2010 roku Skarsgård wcielił się w postać Terje, norweskiego geja maszerującego na biegun północny, w brytyjskim paradokumencie Beyond the Pole. Producent garniturów Hickey Freeman wybrał Skarsgårda, aby zaprezentował nową stylizację, która zadebiutowała w 2010 roku. Annie Leibovitz sfotografowała kampanię reklamową, która pojawiła się w The Wall Street Journal Magazine, GQ oraz Details. We wrześniu 2010 roku Skarsgård pojawił się na okładce magazynu Rolling Stone wraz z partnerami z planu Czystej krwi – Anną Paquin i Stephenem Moyerem. W 2011 roku Skarsgård wystąpił w filmie Melancholia w reżyserii Larsa von Triera. Zagrał nowożeńca u boku Kirsten Dunst; film miał premierę na Festiwalu Filmowym w Cannes, a w obsadzie znalazł się również ojciec aktora. W tym samym roku pojawił się jako Charlie Venner w Nędznych psach, remake’u filmu z 1971 roku o tym samym tytule. Reżyser remake’u, Rod Lurie, przeniósł miejsce akcji z Kornwalii do Missisipi i opisał Vennera jako „byłą gwiazdę futbolu, która zmarniała”. Film, w którym wystąpili także James Marsden i Kate Bosworth, wszedł na ekrany 16 września 2011 roku. W 2012 roku Skarsgård wystąpił u boku Taylora Kitscha i Rihanny w filmie Battleship: Bitwa o Ziemię w reżyserii Petera Berga, będącym adaptacją gry firmy Hasbro. Produkcja została negatywnie oceniona przez krytyków i poniosła porażkę w box office. Aktor pojawił się również obok Julianne Moore i Steve'a Coogana w filmie O czym wiedziała Maisie (reż. Scott McGehee i David Siegel), adaptacji powieści Henry’ego Jamesa. Był także częścią obsady thrillera Henry’ego Alexa Rubina Rozłączeni, grając u boku Pauli Patton. W 2013 roku Skarsgård wystąpił wraz z Brit Marling i Elliotem Page’em w filmie Grupa „Wschód” w reżyserii Zala Batmanglija. W filmie Wyznania nastolatki wcielił się w mężczyznę, który nawiązuje romans z nieletnią córką swojej dziewczyny. Film miał premierę w sierpniu 2015 roku. Poza intencjonalnym szukaniem niuansów w drapieżnej naturze tej postaci, Skarsgård przyznał, że ekscytowała go możliwość zagrania tej roli „bez usprawiedliwiania czy potępiania” zachowania bohatera. W 2016 roku zagrał tytułową postać w filmie Tarzan: Legenda, występując u boku Margot Robbie jako Jane. Przygotowania do tej roli zajęły mu 7 miesięcy intensywnych treningów. Film nie odniósł sukcesu komercyjnego i otrzymał mieszane recenzje, choć występ Skarsgårda był chwalony. Następnie, w tym samym roku, wcielił się w postać skorumpowanego policjanta w czarnej komedii Gniewne Psy. W 2017 roku rozgłos i nagrody przyniosła mu rola w miniserialu Wielkie kłamstewka w reżyserii Jean-Marca Vallee, gdzie wystąpił u boku Nicole Kidman. Za rolę sadystycznego męża otrzymał Emmy, Złoty Glob, SAG, Critics Choice Award i był nominowany do Satelitów. Opisał swojego bohatera jako człowieka stosującego przemoc z powodu wewnętrznych konfliktów wynikających z niepewności i uzależnienia emocjonalnego od żony. Serial zdobył powszechne uznanie krytyków. Recenzując finał pierwszego sezonu, Daniel Fienberg z The Hollywood Reporter uznał występ Skarsgårda za „absolutnie przerażający”. W lutym 2018 roku premierę miał film science-fiction Bez słowa, w którym Skarsgård zagrał niemego barmana w futurystycznym społeczeństwie. Jeszcze w tym samym roku wystąpił jako tajemniczy mężczyzna w Małej doboszce – miniserialu przedstawiającym przemoc polityczną w Europie w 1979 roku, który otrzymał pozytywne recenzje. W 2019 roku wcielił się w postać wrażliwego niemieckiego architekta w filmie W domu innego, którego akcja toczy się w powojennym Hamburgu w 1946 roku. Pojawił się również w komedii romantycznej Niedobrani jako premier Kanady. Krytycy polubili ten film, a Kristy Puchko z The Guardian pochwaliła Skarsgårda za to, jak w tej drugoplanowej roli „wycisnął z niej wszystko, co się dało”. Mimo dobrych recenzji, film wydany w maju 2019 roku nie odniósł sukcesu komercyjnego. === 2020–obecnie: Dalsze sukcesy === Skarsgård wystąpił w Bastionie, miniserialu platformy CBS All Access opartym na powieści Stephena Kinga z 1978 roku o tym samym tytule, wcielając się w postać Randalla Flagga – urokliwego