Małgorzata Chmielewska (ur. 20 marca 1951 w Poznaniu) – polska katolicka działaczka społeczna, prezes Fundacji „Domy Wspólnoty Chleb Życia”; była przełożona polskiego oddziału Wspólnoty Chleb Życia. Nosi habit z białą chustką. Ślubowała celibat oraz trzy rady ewangeliczne (czystość, ubóstwo i posłuszeństwo), które są też przedmiotem ślubów w zakonach i zgromadzeniach zakonnych. Wyraźnie jednak zaprzecza, że jest mniszką albo siostrą w zgromadzeniu zakonnym. Z powodu złożonych ślubów oraz uzusu nazywana jest siostrą, rzadziej (niepoprawnie) siostrą zakonną lub zakonnicą (zob. status w Kościele katolickim). == Życiorys == W dzieciństwie rodzice nie dbali o jej wychowanie religijne. Po szkole średniej rozpoczęła studia biologiczne na Uniwersytecie Warszawskim. Po ich zakończeniu zwróciła uwagę na katolicyzm. Początkowo myślała o wstąpieniu do zakonu benedyktynek. Wstąpiła do zakonu małych sióstr Jezusa, gdzie złożyła roczne śluby zakonne. Po roku śluby zakonne wygasły i Małgorzata Chmielewska opuściła zakon. Pracowała jako katechetka z niewidomymi dziećmi w Laskach i w duszpasterstwie niewidomych u ks. Stanisława Hoinki przy ul. Piwnej w Warszawie. Organizowała także pomoc dla kobiet z więzienia przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. W 1990 w Bulowicach koło Kęt wstąpiła do Wspólnoty Chleb Życia. Prowadziła domy dla bezdomnych, chorych, samotnych matek oraz noclegownie dla kobiet i mężczyzn. Po rozwiązaniu wspólnoty w 2015 została prezesem fundacji „Domy Wspólnoty Chleb Życia”, kontynuując swoją działalność społecznikowską, organizacyjnie podporządkowaną Kościołowi katolickiemu. W swoich działaniach i artykułach podkreśla znaczenie ekonomii społecznej. Z troską wyraża się o osobach z marginesu. Osoby wykluczone próbuje przywrócić do społeczności poprzez stworzenie dla nich miejsc pracy. Powołała specjalne manufaktury, w których pracują osoby bezdomne i chore. Członkini Międzynarodowego Stowarzyszenia Innowatorów Społecznych Ashoka. == Status w Kościele katolickim == Chmielewska opisuje siebie jako „siostrę we Wspólnocie Chleb Życia” oraz że czuje się „osobą świecką, która w sposób szczególny poświęciła się Panu Bogu poprzez śluby: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa”. Zasadność stosowania określenia „siostra” względem swojej osoby motywuje nie swoją czasową obecnością w zgromadzeniu Małych Sióstr Jezusa (opuściła zgromadzenie po ustaniu ślubów czasowych), ale tym, że „«siostra» nie jest w Kościele terminem oficjalnym, zarezerwowanym dla pewnej grupy ludzi” oraz że „to termin zwyczajowy, odnoszący się do kobiet, które złożyły 3 śluby”. W 1998 złożyła śluby wieczyste na ręce założyciela Wspólnoty Chleb Życia we Francji w obecności biskupa diecezji Bayeux-Lisieux, jednakże wspólnota nie była zakonem ani zgromadzeniem zakonnym (których członkiniami są odpowiednio mniszki i siostry zakonne), więc nie wymagała od swych członków złożenia ślubów zakonnych. Sama wspólnota we Francji została w 1984 uznana kanonicznie, po czym rozwiązana w 2015 przez biskupa diecezji Bayeux-Lisieux. Chmielewska uznaje, że wspomniane śluby nie przestały ją obowiązywać mimo rozwiązania oryginalnej wspólnoty (od 2010 Wspólnota w Polsce działa jako prywatne stowarzyszenie wiernych). Do marca 2021 Małgorzata Chmielewska to jedyna Polka, która złożyła tego rodzaju śluby w tej wspólnocie. == Publikacje == Wszystko, co uczyniliście… Rozmawia Michał Okoński. Kraków: Wydawnictwo Znak, 1999. Nie ma rzeczy niemożliwych. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2000. Wezwanie. Kraków: Wydawnictwo Fides, 2001. Cerowanie świata. W drodze, 2015. Sposób na (cholernie) szczęśliwe życie. Rozmawiają Błażej Strzelczyk i Piotr Żyłka. WAM, 2016. Dobro jako choroba zakaźna. W drodze, 2016. Odłóż tę książkę i zrób coś dobrego. WAM, 2017 == Nagrody i wyróżnienia == 1996 – Medal świętego Jerzego Medal 400-lecia stołeczności Warszawy Nagroda Ministra Pracy i Polityki Socjalnej Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy 1996 – Kobieta Roku 11 marca 2002 – wyróżniona odznaką „Zasłużony dla Warszawy” (nr legitymacji 141) 2010 – Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Ochrony Praw Człowieka” 2012 – Nagroda im. księdza Józefa Tischnera za inicjatywy duszpasterskie lub społeczne 2014 – Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski 2017 – Medal Świętego Brata Alberta 2018 – Odznaka Honorowa za Zasługi dla Ochrony Praw Dziecka 2018 – Nagroda Rzecznika Praw Obywatelskich im. Pawła Włodkowica 2020 – Nagroda im. Jerzmanowskich 2022 – Nagroda im. Janusza Korczaka 2022 – Doktor honoris causa Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie 2023 - Nagroda „Pontifici”. == Uwagi == == Przypisy == == Bibliografia == Małgorzata Chmielewska, Nie ma rzeczy niemożliwych, Kraków: Znak, 2000, ISBN 83-7006-936-3 . Małgorzata Chmielewska, Wezwanie, Kraków: Wydawnictwo Fides, 2001, ISBN 83-89016-00-1 . Wszystko co uczyniliście… z siostrą Małgorzatą Chmielewską rozmawia Michał Okoński, Kraków: Znak, 1998, ISBN 83-7006-960-6 . Stanisław Zasada, Generał w habicie, Kraków: Znak, 2010, ISBN 978-83-240-1418-7 . == Linki zewnętrzne == Wspólnota „Chleb Życia”, strona oficjalna [online] [dostęp 2016-08-28] . strona główna serwisu Małgorzata Chmielewska, Blog Siostry Małgorzaty [online] [dostęp 2016-08-28] . Siostra Małgorzata Chmielewska na TEDxWarsaw 2013; „O łataniu rzeczywistości” [online], Youtube.com [dostęp 2016-08-28] . Błażej Strzelczyk, Piotr Żyłka, Siostra Małgorzata Chmielewska. Kobieta z boskim czadem ceruje świat [online], Gazeta Wyborcza, 27 sierpnia 2016 [dostęp 2021-08-24] .