Mikaela Pauline Shiffrin (ur. 13 marca 1995 w Vail) – amerykańska narciarka alpejska, posiadająca najwięcej zwycięstw w Pucharze Świata spośród wszystkich narciarzy i narciarek alpejskich w historii. Jest uważana za jedną z najwybitniejszych narciarek alpejskich wszech czasów. Jest trzykrotną złotą medalistką olimpijską, sześciokrotną zdobywczynią Pucharu Świata, czterokrotną mistrzynią świata w slalomie i dziewięciokrotną zdobywczynią Małej Kryształowej Kuli w tej dyscyplinie. Shiffrin, w wieku 18 lat i 345 dni, została najmłodszą złotą medalistką w slalomie w historii igrzysk olimpijskich. Jako jedyna zawodniczka w historii Pucharu Świata narciarstwa alpejskiego zwyciężyła w sześciu konkurencjach (slalom, zjazd, gigant, kombinacja, supergigant, slalom równoległy), nie zdołała wygrać jedynie w gigancie równoległym. 16 lutego 2023 r. zdobyła swój siódmy w karierze złoty medal mistrzostw świata, co było jednocześnie jej 14 medalem imprezy tej rangi i dzięki temu Shiffrin stała się najbardziej utytułowaną narciarką w erze nowożytnej. Zdobyła 8 złotych medali mistrzostw świata w 5 różnych konkurencjach (slalom, gigant, supergigant, superkombinacja, kombinacja drużynowa). Została uznana za jedną ze 100 najbardziej wpływowych osób na świecie przez magazyn Time w 2023 r. W 2025 r. otrzymała honorowy tytuł doktora od Dartmouth College za zasługi humanitarne i społeczne == Kariera == Specjalizuje się w slalomie i gigancie. Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej pojawiła się 16 listopada 2010 roku w Copper Mountain, gdzie w zawodach FIS Race była osiemnasta w gigancie. W 2011 roku wystartowała na mistrzostwach świata juniorów w Crans-Montana, gdzie zdobyła brązowy medal w slalomie. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Roccaraso rywalizacji w slalomie nie ukończyła, a w gigancie była dwudziesta. W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 11 marca 2011 roku w Szpindlerowym Młynie, gdzie nie ukończyła giganta. Pierwsze pucharowe punkty wywalczyła osiem miesięcy później, 27 listopada 2011 roku w Aspen, gdzie była ósma w slalomie. Niedługo potem, 29 grudnia 2011 roku w Lienzu po raz pierwszy stanęła na podium zawodów tego cyklu, zajmując trzecie miejsce w slalomie. Swoje pierwsze zwycięstwo w zawodach PŚ odniosła 20 grudnia 2012 roku w Åre, gdzie była najlepsza w slalomie. W sezonie 2012/2013 była piąta w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji slalomu zdobyła Małą Kryształową Kulę. W klasyfikacji slalomu zwyciężyła również w sezonie 2013/2014. W 2013 roku wystąpiła na mistrzostwach świata w Schladming, zdobywając złoty medal w slalomie. Miała wtedy dokładnie 17 lat i 340 dni, co czyni ją trzecią najmłodszą mistrzynią świata w historii (młodsze od niej były tylko Esmé MacKinnon na MŚ 1931 oraz Hanni Wenzel na MŚ 1974). Na tych samych mistrzostwach była też szósta w gigancie. Na rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Soczi również zwyciężyła w slalomie. Została tym samym najmłodszą alpejką w historii, która wywalczyła złoty medal olimpijski w tej konkurencji. Trzy dni wcześniej była piąta w slalomie gigancie. W kolejnym sezonie (2014/2015) potwierdziła swoją dominację w slalomie, zdobywając złoty medal na mistrzostwach świata w Vail/Beaver Creek. Ponadto po raz trzeci z rzędu triumfowała w klasyfikacji Pucharu Świata w tej dyscyplinie. Odniosła też swoje pierwsze zwycięstwo w slalomie gigancie, wygrywając tę konkurencję 25 października 2014 roku w Sölden. 28 listopada 2015 roku wygrała slalom w Aspen z przewagą 3,07 sekundy co jest rekordem tej konkurencji w historii Pucharu Świata. W grudniu 2015 roku, podczas treningu przed zawodami w Åre, doznała kontuzji więzadła pobocznego, co wykluczyło ją ze startów na dwa miesiące. Wróciła do PŚ w lutym 2016 roku, wygrywając slalom w Crans Montana. Na rozgrywanych w lutym 2017 roku mistrzostwach świata w Sankt Moritz zdobyła srebrny medal w gigancie, przegrywając tylko z Francuzką Tessą Worley. Dwa dni później wywalczyła swój trzeci złoty medal w slalomie. Sezon 2016/2017 zakończyła zdobyciem Kryształowej Kuli w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata oraz zwycięstwem w klasyfikacji slalomu. W grudniu 2017 roku odniosła swoje pierwsze zwycięstwo w zjeździe (w zaledwie czwartym starcie w tej konkurencji Pucharu Świata). Podczas igrzysk olimpijskich w Pjongczangu (2018) zdobyła złoty medal w gigancie, wyprzedzając Norweżkę Ragnhild Mowinckel i Włoszkę Federicę Brignone. Kilka dni później nie stanęła na podium w slalomie – będąca faworytką tej konkurencji Amerykanka wymiotowała przed startem i ostatecznie zajęła 4. miejsce. Do zdobycia brązowego medalu zabrakło jej 0,08 sekundy. W swoim trzecim starcie na tych igrzyskach zdobyła srebrny medal w kombinacji, przegrywając tylko z Michelle Gisin ze Szwajcarii. W sezonach 2017/2018 i 2018/2019 ponownie zwyciężała w klasyfikacji generalnej. Łącznie 39 razy stawała na podium, odnosząc odpowiednio 12 i 17 zwycięstw. Rok później wygrała klasyfikacje slalomu, giganta i supergiganta. Odnosząc 17 zwycięstw w zawodach sezonu 2018/2019 pobiła 30-letni rekord Vreni Schneider (14 zwycięstw w sezonie 1988/89). Na rozgrywanych w lutym 2019 roku mistrzostwach świata w Åre zdobyła trzy medale. Najpierw zwyciężyła w supergigancie, wyprzedzając Włoszkę Sofię Goggię i Szwajcarkę Corinne Suter. Następnie była trzecia w gigancie, plasując się za Słowaczką Petrą Vlhovą i Niemką Viktorią Rebensburg. Dwa dni później zdobyła kolejny złoty medal w slalomie, wyprzedzając Szwedkę Annę Swenn-Larsson i Petrę Vlhovą. Została tym samym pierwszą narciarką w historii, która wygrała czwarty raz z rzędu złoty medal w tej samej dyscyplinie. Sezon 2019/2020 zakończyła na początku lutego 2020 roku, wycofując się z dalszych startów po śmierci ojca. Do tego czasu Shiffrin trzynaście razy stawała na podium, w tym sześc razy na najwyższym stopniu. Ostatecznie została sklasyfikowana na drugim miejscu w klasyfikacji generalnej PŚ, za Federicą Brignone. W klasyfikacji slalomu była druga, a w klasyfikacji giganta trzecia. Na mistrzostwach świata w Cortinie d’Ampezzo w 2021 roku czterokrotnie stawała na podium. W supergigancie była trzecia, za Szwajcarkami: Larą Gut-Behrami i Corinne Suter. Cztery dni później wygrała kombinację, wyprzedzając Petrę Vlhovą i Michelle Gisin. W gigancie była druga, rozdzielając na podium Gut-Behrami i Austriaczkę Katharinę Liensberger. Następnie zajęła trzecie miejsce w slalomie, ulegając Liensberger i Vlhovej. W Pucharze Świata była tym razem czwarta, na podium stawała dziesięć razy. W klasyfiakcjach slalomu i giganta była druga. Kolejny triumf w klasyfikacji generalnej PŚ odniosła w sezonie 2021/2022. Na podium stanęła 14 razy, odnosząc pięć zwycięstw. 11 stycznia 2022 wygrała w Schladming swój 47. slalom w karierze, dzięki temu pobiła 35-letni rekord Ingemara Stenmarka zwycięstw w ramach jednej konkurencji. W klasyfikacji slalomu była druga, a w klasyfikacjach giganta i supergiganta trzecia. Z igrzysk olimpijskich w Pekinie w 2022 roku wróciła bez medalu. Nie ukończyła rywalizacji w slalomie, gigancie i kombinacji. W rywalizacji drużynowej była czwarta, w supergigancie dziewiąta, a w zjeździe zajęła osiemnaste miejsce. W sezonie 2022/2023 odniosła czternaście zwycięstw, łącznie osiemnaście razy stając na podium. W klasyfikacji generalnej ponownie zwyciężyła, wygrywając też klasyfikacje slalomu i giganta. 10 marca 2023 wygrała gigant w Åre, czym wyrównała rekord liczby zwycięstw w zawodach Pucharu Świata należący do Ingemara Stenmarka (86), dzień później, po kolejnym zwycięstwie, pobiła ten rekord. Na mistrzostwach świata w Courchevel/Méribel w lutym 2023 roku zdobyła trzy medale. Najpierw zdobyła srebro w supergigancie, przegrywając tylko z Włoszką Martą Bassino. W gigancie zdobyła złoty medal, wyprzedzając Federicę Brignone i Ragnhild Mowinckel. Dwa dni później była też druga w slalomie, rozdzielając na podium Kanadyjkę Laurence St-Germain i Niemkę Lenę Dürr. W kolejnym sezonie zajęła trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej. Shiffrin prowadziła w tej klasyfikacji aż do przełomu stycznia i lutego 2024, jednak kontuzja kolana odniesiona podczas zjazdu 26 stycznia w Cortinie d’Ampezzo wyeliminowała ją z rywalizacji aż do początku marca. Podczas nieobecności wyprzedziły ją Lara Gut-Behrami i Federica Brignone. Mimo przerwy po raz kolejny zwyciężyła w klasyfikacji slalomu. Na mistrzostwach świata w Saalbach w 2025 roku wywalczyła złoty medale w kombinacji drużynowej. Podczas igrzysk olimpijskich w Mediolanie-Cortinie w 2026 zdobyła złoty medal w slalomie. == Życie prywatne == Córka anestezjologa i pielęgniarki. Jej rodzice również byli narciarzami. Ma starszego brata, Taylora. == Osiągnięcia == === Igrzyska olimpijskie === === Mistrzostwa świata === === Mistrzostwa świata juniorów === === Puchar Świata === ==== Miejsca w klasyfikacji generalnej ==== sezon 2011/2012: 43. sezon 2012/2013: 5. sezon 2013/2014: 6. sezon 2014/2015: 4. sezon 2015/2016: 10. sezon 2016/2017: 1. sezon 2017/2018: 1. sezon 2018/2019: 1. sezon 2019/2020: 2. sezon 2020/2021: 4. sezon 2021/2022: 1. sezon 2022/2023: 1. sezon 2023/2024: 3. sezon 2024/2025: 16. sezon 2025/2026: 1. ==== Miejsca na podium ==== ==== Klasyfikacje kryształowych kul ==== ==== Zwycięstwa w zawodach PŚ ==== Åre − 20 grudnia 2012 (slalom) Zagrzeb − 4 stycznia 2013 (slalom) Flachau − 15 stycznia 2013 (slalom) Lenzerheide − 16 marca 2013 (slalom) Levi – 16 listopada 2013 (slalom) Bormio – 5 stycznia 2014 (slalom) Flachau − 14 stycznia 2014 (slalom) Åre − 8 marca 2014 (slalom) Lenzerheide − 15 marca 2014 (slalom) Sölden – 25 października 2014 (gigant) Kühtai – 29 grudnia 2014 (slalom) Zagrzeb − 4 stycznia 2015 (slalom) Maribor − 22 lutego 2015 (slalom) Åre − 14 marca 2015 (slalom) Méribel − 21 marca 2015 (slalom) Aspen – 28 listopada 2015 (slalom) Aspen – 29 listopada 2015 (slalom) Crans-Montana − 15 lutego 2016 (slalom) Jasná – 6 marca 2016 (slalom) St. Moritz − 19 marca 2016 (slalom) Levi − 12 listopada 2016 (slalom) Killington – 27