The Voice of Poland – polski program telewizyjny typu talent show emitowany na antenie TVP2 od 3 września 2011, oparty na międzynarodowym formacie The Voice stworzonym przez Johna de Mola, który zapoczątkowany został w Holandii. Celem programu jest odkrycie utalentowanych wokalnie osób w wieku powyżej 15 lat. Później wprowadzono zasadę, że uczestnikami mogą być osoby, które ukończyły 16. rok życia, choć w szczególnych przypadkach produkcja może podjąć decyzję o dopuszczeniu do udziału w konkursie również 15-latka. Nagrodą główną w programie jest propozycja kontraktu fonograficznego z wytwórnią muzyczną Universal Music Polska, tytuł „najlepszego głosu w Polsce”, a od trzeciej edycji również nagroda pieniężna w wysokości 50 tys. zł, w szesnastej nagroda wzrosła do 100 tys. zł. == Zasady programu == Przesłuchania w ciemno W przesłuchaniach w ciemno bierze udział ok. 100 uczestników wyłonionych podczas nieemitowanych w telewizji pre-castingów produkcyjnych (są to osoby, które odpowiedziały na ogłoszenie o eliminacjach i osoby zaproszone przez organizatorów). Na początku występu każdego uczestnika fotele, na których zasiadają tzw. trenerzy są odwrócone tyłem do wykonawcy. Jeśli któryś z trenerów w czasie występu zdecyduje, że chce przyjąć uczestnika do swojej drużyny, wciska przycisk, a fotel obraca się przodem do wykonującego. Jeśli dokona tego tylko jeden trener, to śpiewający automatycznie trafia do jego drużyny. Jeżeli odwróci się więcej niż jeden trener, to wokalista informuje, do której drużyny dołącza. Etap przesłuchań kończy się skompletowaniem czterech kilkunastoosobowych drużyn (liczebność drużyn zmienia się w zależności od edycji i wynosi: 12 osób w edycjach 1–4 i 10–13, 13 osób w edycjach 5 i 9, 14 osób w edycjach 6–8, 15 osób w edycji 14). Od 11. edycji podczas przesłuchań w ciemno każdy trener może „zablokować” innego trenera. W edycjach 11–13 decyzja o „blokadzie” musiała zapaść przed obróceniem się przez „blokowanego” jurora; w edycji 14. decyzja jest podejmowana po występie uczestnika (i jest to tzw. superblokada). Trener, względem którego użyto blokady, traci możliwość zaproszenia danego uczestnika do swojej drużyny. Każdy trener może skorzystać z tej funkcji co najwyżej dwa razy. W edycjach 11–13 w przypadku, gdy trener skorzystał z „blokady” względem innego jurora, a ten się nie odwrócił – „blokadę” uważa się za niewykorzystaną; oznaczało to, że dany trener mógł próbować z niej korzystać tak długo, aż faktycznie kogoś „zablokował”. Bitwy Kolejnym etapem programu są bitwy, podczas których trenerzy wybierają ze swojej drużyny po dwie osoby (gdy liczba uczestników w zespole jest nieparzysta, to jedną z bitew stacza trio, a nie duet), które śpiewają wspólnie tę samą piosenkę. Trener decyduje, kto przechodzi dalej, a kto odpada z programu. W pierwszej edycji trenerom w podjęciu decyzji pomagali zaproszeni specjaliści. W edycjach 2–13 i 16 pozostali trenerzy mogą dokonać „kradzieży”, czyli przejęcia przegranego do swojej drużyny; jeśli więcej niż jeden trener chciał ukraść uczestnika, ten ma prawo wyboru drużyny, do której chce trafić. Począwszy od siódmej edycji system „kradzieży” zmienił się na tzw. gorące krzesła, tzn. każdy trener mógł ukraść tylko jednego uczestnika (który zasiada na gorącym krześle przypisanym do drużyny danego trenera), ponieważ przy „kradzieży” kolejnego gracza ukradziona wcześniej osoba była zastępowana i odpadała z programu; od tej edycji każdy trener mógł dokonać kradzieży (wcisnąć przycisk i przejąć zawodnika) do trzech razy, a od 10. edycji przycisk kradzieży trenerzy mogli wciskać bez ograniczeń. W 14. edycji kradzieże zniesiono. Również w 14. edycji wprowadzono zasadę, że o udział w bitwie starają się trzy osoby, a jedna z nich odpada z programu jeszcze przed występem w duecie. Od 16. edycji trener ma trzy możliwości: może przepuścić do kolejnego etapu jedną lub dwie osoby z duetu albo wyeliminować obu zawodników. W każdej drużynie etap bitew kończy się wyłonieniem kilku uczestników, którzy przechodzą do kolejnego etapu: sześciu w 1. edycji, siedmiu w 2. edycji, ośmiu w edycjach 3–5, dziewięciu w 6. edycji, siedmiu w edycjach 7–13 oraz 16 pięciu w edycji 14. Podczas 9. edycji doszło do pierwszego w historii wyeliminowania z drużyny wszystkich uczestników jednej bitwy. Nokaut (w 1. edycji nazywany dogrywką) Po bitwach odbywa się nokaut (w pierwszej edycji: dogrywka), w którym trenerzy eliminują kolejne osoby, które nie trafiają do odcinków na żywo. Do szóstej edycji włącznie każdy z trenerów wybierał ze swojej drużyny (w pierwszej edycji – 6-osobowej, w drugiej – 7-osobowej, w edycjach 3–5 – 8-osobowej, a w szóstej – 9-osobowej) trzy osoby (w 1. edycji cztery osoby), które automatycznie kwalifikowały się do odcinków na żywo. Pozostałych dzielił na dwie trójki (w drugiej edycji na dwie dwójki, w pierwszej edycji była jedna dwójka), a z każdej z nich przechodziła dalej jedna osoba. Od siódmej edycji w nokaucie śpiewać muszą wszyscy uczestnicy, a z każdej drużyny do odcinków na żywo przechodzą cztery osoby. W edycjach 7–13 pierwsza czwórka z każdej drużyny automatycznie zasiadała na tzw. gorących krzesłach, a po kolejnych występach pozostałej trójki trener decydował, czy dany uczestnik zostaje w programie, czy nie; jeżeli trener zdecydował się pozostawić w programie uczestnika znajdującego się na scenie, to musiał wyeliminować kogoś siedzącego na gorącym krześle. Do odcinków na żywo kwalifikuje się po czterech (w pierwszej, drugiej i szóstej edycji – po pięciu) finalistów z każdej drużyny. Odcinki na żywo (w 11. edycji nazywane odcinkami finałowymi) Gdy drużyny składają się z 5, 4 lub 3 osób, to spośród dwóch zawodników z najmniejszą liczbą głosów od telewidzów (którzy decydują poprzez wysyłanie SMS-ów), trener wybiera osobę, która odpada z programu. Każdy taki odcinek na żywo kończy się eliminacją jednej osoby z każdej grupy. W 11. edycji z powodu pandemii koronawirusa i nagrywania odcinków przed ich emisją, zmieniono zasady eliminacji. Gdy wszyscy uczestnicy z danej drużyny zaśpiewali swoje utwory, trenerzy oceniali występy, przyznając im od 1 do 10 punktów. Następnie trener danej drużyny wybierał jednego uczestnika, który przechodził do następnego odcinka (bez względu na punktację). Z pozostałej trójki bądź dwójki odpadał uczestnik z najmniejszą liczbą punktów (w przypadku remisu decydowały punkty od trenera ocenianego zespołu). W półfinale (gdy drużynę tworzą dwie osoby) trener rozdziela pomiędzy swoich podopiecznych 100 punktów, a następnie każdemu dolicza się tyle punktów, ile procent głosów zdobył od widzów. W 5. edycji natomiast półfinał przybrał formę nazwaną w międzynarodowym formacie „Cross Battles”, która polegała na pojedynkach zawodników pomiędzy drużynami. W półfinale 11. edycji decydującym czynnikiem była suma punktów przyznana przez wszystkich trenerów. Do finału kwalifikuje się pięciu uczestników (po jednym z każdej drużyny, z wyjątkiem 5. edycji; do 15. edycji – czterech finalistów), a zwycięzcę wybierają telewidzowie w głosowaniu SMS-owym. Głosowanie podzielone jest na trzy kolejki; po każdej odpada jedna osoba z najmniejszą liczbą głosów. W pierwszej rundzie finaliści śpiewają piosenkę obcojęzyczną, a następnie duet ze swoim trenerem; w drugiej rundzie repertuar stanowią utwory polskie; w trzeciej kolejce zaś pozostała dwójka śpiewa własne piosenki. Comeback Stage Od 16. edycji wprowadzono dodatkowy format internetowy, dostępny na platformie TVP VOD – Comeback Stage (oficjalnie The Voice Comeback Stage Powered by Orange, zgodnie z nazwą sponsora tytularnego – Orange Polska), w którym nowy, piąty trener kompletuje własną drużynę z uczestników odrzuconych na wcześniejszych etapach programu. W pierwszej fazie wybieranych jest dziesięciu wykonawców, którzy nie zakwalifikowali się podczas przesłuchań w ciemno. W kilku odcinkach internetowych rywalizują oni o miejsce na tzw. gorących krzesłach – ostatecznie tylko troje z nich przechodzi dalej. Na etapie bitew trener Comeback Stage wybiera trzech uczestników, którzy odpadli w tej fazie, i zestawia ich w pojedynki z osobami z gorących krzeseł. Zwycięzca awansuje do półfinału. Dodatkowo po nokaucie wskazywanych jest czterech uczestników (po jednym z każdej drużyny), spośród których widzowie w głosowaniu wybierają kolejnego półfinalistę. Ostatecznie dwoje uczestników Comeback Stage dołącza do półfinału głównego programu i rywalizuje na równych zasadach o awans do finału. == Produkcja == Producentem wykonawczym programu jest firma Rochstar, która produkuje na zlecenie Telewizji Polskiej. Wszystkie odcinki realizowane są w Warszawie – tytuły poszczególnych części „Przesłuchań w ciemno”, odwołujące się do regionów Polski, dotyczą jedynie miejsca pochodzenia uczestników. W pierwszej edycji etap przesłuchań w ciemno kręcony był w siedzibie TVP przy ul. Woronicza 17, a etapy bitew i koncertów na żywo – w studiu ATM przy ul. Wał Miedzeszyński 384, gdzie od drugiej do czternastej edycji realizowane były wszystkie etapy. Od piętnastej edycji wszystkie etapy są realizowane w siedzibie TVP przy ul. Woronicza. Od drugiej edycji program można oglądać również w serwisie TVP VOD, na którym dostępne są wyłącznie bieżące edycje (aż do rozpoczęcia następnej serii) lub dwie ostatnie. Część występów publikowana jest również w serwisie YouTube. Podczas szóstej edycji dostępna była aplikacja mobilna „The Voice of Poland – Zostań Trenerem!”, która oferowała użytkownikom możliwość oceniania występów uczestników oraz dostęp do materiałów zakulisowych. 1 stycznia 2018 odbyła się premiera dziecięcej wersji talent show The Voice Kids dla osób w wieku 8–15 lat. 16 kwietnia 2019 ogłoszono castingi do programu The Voice Senior dla osób w wieku powyżej 60 lat, które rozpoczęły się 13 maja, zaś premiera formatu odbyła się 7 grudnia. == Ekipa == === Trenerzy === === Comeback Stage === === Prowadzący === === Za kulisami === == Emisja w telewizji == == Zwycięzcy == == Trenerzy i ich grupy == – 1. miejsce; – 2. mie