Policja Izraela (hebr. משטרת ישראל, Miszteret Jisra’el) – umundurowana i uzbrojona formacja przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego w Izraelu. Tak jak w przypadku policji z innych krajów, do głównych zadań izraelskiej policji należy pilnowanie przestrzegania prawa i ściganie przestępców, jak również zapewnienie ochrony i pomocy w sytuacjach kryzysowych zarówno wobec ludzi jak i mienia. Jeżeli jest to konieczne, policja nadzoruje na poziomie operacyjnym także wszelkie służby ratownicze. Podlega Ministerstwu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W 2010 policja izraelska liczyła około 28 tys. zawodowych policjantów, oraz około 50 tys. ochotniczych cywilnych ochroniarzy, którzy pomagają siłom policyjnym w pilnowaniu porządku na terenie własnych miejscowości. Telefonem alarmowym policji na terenie całego Państwa Izrael jest numer „100”. Komenda Główna izraelskiej policji jest znajduje się na terenie osiedla Kirjat Menachem Begin w Jerozolimie. == Historia == Idea istnienia izraelskiej policji jest głęboko zakorzeniona w kulturze narodu żydowskiego i sięga czasów biblijnych. Nawiązuje do tego Księga Liczb 11:16. Stworzona w ten sposób hierarchia w społeczeństwie żydowskim służyła utrzymaniu ładu i porządku społecznego. Nowożytna policja izraelska sięga swoimi korzeniami do żydowskiej organizacji samoobrony Ha-Szomer, utworzonej w 1909 w Palestynie pod panowaniem tureckim. W okresie tym rozpoczęło się żydowskie osadnictwo w Ziemi Izraela, a nowo tworzone osady stanęły przed poważnym problemem zachowania bezpieczeństwa. Władze tureckie nie przeciwstawiały się arabskim atakom, co pobudziło żydowskich osadników do stworzenia organizacji samoobrony „Ha-Szomer”, która stała się zaczątkiem żydowskiej policji i żydowskiej żandarmerii w Palestynie. Ich zadaniem było chronienie żydowskich mieszkańców przed arabskimi zamieszkami. Ci „Hebrajscy Policjanci” przyczynili się do zmniejszenia liczby napaści na żydowskie osiedla, dzięki czemu poprawił się stan bezpieczeństwa publicznego Palestyny. Gdy w 1917 Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków, marszałek Edmund Allenby nakazał utworzenie komisariatów policji we wszystkich miejscowościach, które wydawały się ważne dla brytyjskich władz mandatowych. Powstała w ten sposób „Palestyńska Żandarmeria” składająca się całkowicie z funkcjonariuszy żydowskich, którzy nazywali tę jednostkę „Doskonałą Policją”. Do podstawowych zadań tej jednostki policyjnej należało zwalczenie wszelkich niepokojów społecznych i zamieszek. W 1921 Brytyjczycy przyjęli Ustawę Policyjną, która była pierwszym prawem określającym strukturę i funkcję policji w Palestynie. Dzięki nowym regulacjom prawnym, mieszkańcy żydowskich osiedli zaczęli korzystać z możliwości werbowania do brytyjskiej policji, uzyskując w ten sposób dostęp do szkolenia policyjnego i otrzymując prawo do posiadania broni. Podczas arabskiej rewolty w latach 1936–1939 żydowscy policjanci zdali sobie sprawę, że nie posiadają wystarczającej siły by obronić wszystkie atakowane osiedla w Palestynie. Zdecydowano się wówczas na utworzenie nowej organizacji policyjnej, która otrzymała nazwę „Żydowskiej Policji Osiedli” (ang. Jewish Settlement Police). Funkcjonariusze tych oddziałów policyjnych otrzymywali szkolenie oraz broń od policji brytyjskiej. W rzeczywistości ta nowa organizacja policyjna stała się przykryciem dla tajnej żydowskiej organizacji militarnej Hagana, której zadaniem była obrona żydowskiego osadnictwa w Palestynie. Stopniowo brytyjska policja zaczęła ulegać arabskim atakom i przeszła do działań typowo obronnych, koncentrując się na ochronie ładu społecznego w miastach, pozostawiając żydowskie osiedla same sobie. W rozkazie bronienia ludności miejscowej, brytyjskie władze mandatowe nakazały wybudowanie sieci ufortyfikowanych placówek policyjnych, które nazwano „fortami Tigart”. Były one tak skonstruowane, że mogły wytrzymać ostrzał i ataki ze strony arabskich napastników. Niektóre z tych obiektów służą izraelskiej policji do chwili obecnej. Żydowscy policjanci byli wówczas w bardzo trudnej sytuacji. Podlegali oni rozkazom brytyjskiego dowództwa policji, które było zainteresowane wykonywaniem rozkazów swoich przełożonych, a nie niesieniem pomocy atakowanym żydowskim osiedlom. Dlatego akty pomocy ze strony żydowskich policjantów były w owym czasie tylko pojedynczymi decyzjami jednostek, a nie działaniem policji jako takiej. Przygotowania do utworzenia Izraelskiej Policji rozpoczęto na pół roku przed ogłoszeniem deklaracji niepodległości Izraela. Na czele zespołu przygotowawczego stał Jehezkel Sahar i jego asystent Josef Nahmias. 15 maja 1948 pierwszy minister bezpieczeństwa wewnętrznego Bechor-Szalom Szitrit, powołał na pierwszego komisarza policji Jehezkel Sahara. Do nowo utworzonej Policji przeniesiono 1200 żołnierzy Sił Obronnych Izraela oraz 700 funkcjonariuszy z brytyjskiej policji mandatowej. Pierwszymi posterunkami były opuszczone posterunki policji mandatowej, na które rozwieziono pierwsze mundury policyjne i rozpoczęto tworzenie struktur organizacyjnych. Po pierwszym okresie organizacji, policja zaczęła stopniowo uniezależniać się od struktur dowodzenia i łączności wojskowej. Izraelska policja bardzo szybko rozpoczęła samodzielną działalność w zakresie szkoleń, dochodzeń kryminalnych, kontroli ruchu drogowego i innych. W tym pierwszym okresie istnienia państwa Izraela, policjanci musieli pomagać armii w budowie fortyfikacji i organizowaniu budowy żydowskich osiedli oraz obozów dla imigrantów. W 1953 w ramach policji wojskowej powstała izraelska Straż Graniczna (hebr. מִשְׁמַר הַגְּבוּל, Miszmar ha-Gwul), spełniająca zadania straży granicznej. Podczas kryzysu sueskiego w 1956 niektóre jednostki policyjne musiały współpracować z wojskiem podczas zabezpieczenia rozległych terenów Półwyspu Synaj. Około 1958 nastąpiło powolne zmniejszenie się fali żydowskich imigrantów napływających do Państwa Izraela. Równocześnie młode państwo zdołało już stworzyć podstawy własnych systemów infrastruktury i poprawiło warunki życia społeczeństwa. Uzyskanie reparacji od rządu Niemiec pomogło poprawić sytuację gospodarczą i przyczyniło się do wzrostu dobrobytu. Jednak absorpcja imigrantów była nieustannym problemem społecznym, wywołującym liczne niepokoje publiczne (strajki, demonstracje itp.). W okresie tym izraelska policja stanęła przed koniecznością przeprowadzenia zasadniczej reorganizacji. Policja musiała przejść od działań typowo wojskowych do operacyjnych działań policyjnych. Proces reorganizacji policji przeprowadzono w latach 1958–1960. Nastąpiło rozdzielenie pracy operacyjnej od działalności centrali. W ten sposób ustalono standardy różnych sekcji i jednostek policyjnych, dostosowując je do wymogów rozwijającego się nowoczesnego państwa. Nowo tworzony system był bardzo postępowy, policjanci przechodzili nowe szkolenia, otrzymywali nowe wyposażenie oraz budowano nowe posterunki policyjne. Gdy w 1974 nasiliło się zjawisko palestyńskiego terroryzmu, rząd Izraela zdecydował się obciążyć policję większą odpowiedzialnością za bezpieczeństwo wewnętrzne. Pierwszą reakcją było utworzenie w 1974 Straży Obywatelskiej (hebr. משמר אזרחי, Miszmar Ezrachi), składającej się z uzbrojonych cywilnych ochotników patrolujących w nocy okolice swoich domów. Równocześnie podjęto analizę potrzeb i możliwości, aby przygotować się do prowadzenia działań antyterrorystycznych. W tym celu w 1976 powołano specjalną jednostkę antyterrorystyczną policji Jamam (hebr. יחידת משטרתית מיוחדת, Jechidat Misztartit Mejuchedet; ang. Special Police Unit). Od 1987, podczas pierwszej intifady i intifady Al-Aksa izraelska policja wielokrotnie musiała zmierzyć się z arabskimi rozruchami, które niekiedy przyjmowały charakter otwartej konfrontacji. Funkcjonariusze policji byli także ostatnią linią obrony przez zamachami terrorystycznymi, wielokrotnie uniemożliwiając zamachowcom-samobójcom przeprowadzenie ataków. == Natura działalności Izraelskiej Policji == Rola i zadania Izraelskiej Policji są określone przez uchwaloną w 1971 Ustawę Policyjną. Mówi ona, że Policja prowadzi działalność na dwóch polach pracy: bezpieczeństwo publiczne – utrzymywanie porządku w miejscach publicznych, zabezpieczanie imprez masowych, kontrola ruchu drogowego, przeciwdziałanie przestępczości młodzieżowej, prowadzenie kampanii edukacyjnych, prowadzenie dochodzeń śledczych, przeprowadzanie tajnych operacji antynarkotykowych, a także tłumienie zamieszek i panowanie nad tłumem; bezpieczeństwo wewnętrzne – zapobieganie przypadkom sabotażu i atakom terrorystycznym na obszarze państwa. Struktura izraelskiej policji umożliwia szybką dyslokację sił policyjnych i wykonywanie postawionych zadań. W związku z trudnym zadaniem zapewnienia bezpieczeństwa wewnętrznego, utworzono specjalistyczne jednostki policyjne umożliwiające podjęcie różnorodnych działań. Szczególną jednostką jest Policja Graniczna, wykonująca zadania głównie na granicach państwa. Policja posiada własny kodeks etyczny, którego celem jest, aby izraelski policjant przestrzegał prawa w duchu deklaracji niepodległości Izraela, kierując się aspiracjami poprawy jakości życia w społeczeństwie Izraela. Kodeks etyczny dąży do poprawienia zachowania policjantów zgodnie z następującymi zasadami: Ochrona i egzekwowanie prawa – policjant egzekwuje prawo, zapobiega i odkrywa jego naruszenia. Utrzymuje porządek publiczny, przy jednoczesnym przestrzeganiu prawa w ramach obowiązujących instrukcji i nadanych mu uprawnień. Ochrona życia i mienia – policjant będzie bronił każdego człowieka, jego życie i mienie, z determinacją i odwagą. Ochrona Praw Człowieka – policjant będzie chronił prawa jednostki, będzie zachowywać się uprzejmie i z cierpliwością wobec wszystkich. Będzie pracować w celu zwiększenia zaufania publicznego dla policji, spostrzegając siebie jako osobę służącą społeczeństwu, a nie osobę panującą nad innymi. Dawanie osobistego przykładu – policjant będzie służyć jako przykład swoim wyglą