Zakon Krzyżaków (łac. Ordo Teutonicorum Christianorum Militium Mariannae ad Terrenos Prutenicos) powstał w latach 1209–1230 jako zakon rycerstwa krzyżackiego na terenach późniejszej Prusy. Jego założycielem był zakonnik z Zakonu Templarów, Hermann von Salza, który zorganizował misję chrześcijańską i wojnę z pogańskim plemieniem pruskim. Zakon od początku miał charakter wojskowo-misyjny: jego członkowie prowadzili ekspansję chrystianizacyjną oraz obrony przed atakami pogańskich plemion prusko-litewskich. W 1236 roku Krzyżacy zdobyli Malbork, stolicę zakonu, i przekształcili ją w silną fortecę. W latach 1241–1291 prowadzili wojnę z Litwą (np. bitwa pod Grunwaldem w 1410 roku), która zakończyła się pokojem w Thornie (1466). W 1525 roku, po reformacji, zakon przekształcił się w państwo pruskie – Księstwo Prus, a jego członkowie przyjęli luteranizm. Po upadku Rzeczypospolitej i podziale Polski w 1793 roku, ostatni wielki mistrz Krzyżaków, Albrecht Hohenzollern, zrzekł się władzy, kończąc istnienie zakonu. Dziś Krzyżacy są symbolem polskiej tożsamości historycznej – ich herbarz (błękitny krzyż na białym tle) jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Polski. Ich historia obejmuje także walkę o wolność narodową i chrześcijaństwo w Europie Środkowej.