Pojazd z wodorowym ogniwem paliwowym (FCEV) to rodzaj pojazdu elektrycznego zasilanego energią elektryczną wytwarzaną z wodoru w ogniwie paliwowym. W ogniwie tym wodór reaguje z tlenem z powietrza, generując energię elektryczną, która napędza silnik. Jedynymi produktami ubocznymi tego procesu są para wodna i ciepło, co czyni FCEV pojazdem o zerowej emisji spalin. W porównaniu do pojazdów z silnikami spalinowymi, FCEV charakteryzują się wyższą sprawnością, nawet dwu- do trzykrotnie wyższą niż pojazdy benzynowe. Wodór magazynowany jest w zbiornikach wysokociśnieniowych, a technologia ogniw paliwowych najczęściej opiera się na ogniwach PEM (PEMFC). Sprawność całego układu napędowego FCEV zależy od warunków pracy i architektury systemu. Definicje FCEV znajdują się w różnych źródłach, np. w glosariuszu Komisji Europejskiej, gdzie FCEV jest określany jako pojazd wykorzystujący ogniwo paliwowe do zasilania silnika elektrycznego, a z układu napędowego emitowana jest wyłącznie para wodna i ciepło. W publikacjach naukowych FCEV opisywany jest jako pojazd wytwarzający energię elektryczną na pokładzie z wodoru lub jako pojazd hybrydowy z hybrydowym systemem magazynowania energii, łączącym ogniwo paliwowe, zbiornik wodoru i akumulator.