Prawa człowieka w Korei Północnej opierają się na konstytucji (obecną wersję przyjęto w 2016 roku). Według organizacji zajmujących się prawami człowieka (m.in. Amnesty International, Freedom House, Human Rights Watch), Korea Północna stale łamie prawa człowieka. Według Organizacji Narodów Zjednoczonych, Korea Północna łamie prawa człowieka na masową skalę w sposób systematyczny i zorganizowany. Koreę Północną oskarża się m.in. o ograniczanie dostępu do pożywienia, przetrzymywanie obywateli w obozach koncentracyjnych, stosowanie tortur, masową dyskryminację całych grup ludności i nieuzasadnione aresztowania. Niezwykle trudno jest precyzyjnie ustalić, w jakim stopniu przestrzegane są prawa człowieka w Korei Północnej. Związane jest to z panującą w kraju atmosferą powszechnej nieufności oraz zamkniętym charakterem państwa. Rząd Korei Północnej stwarza duże utrudnienia przed obcokrajowcami starającymi się o pozwolenie na wjazd na terytorium państwa oraz monitoruje wszelką aktywność tych, którym zostaje udzielona taka zgoda. Pracownicy organizacji pomocy humanitarnej również są obiektem stałej inwigilacji i nie mają dostępu do miejsc i regionów, w których rząd nie życzy sobie ich obecności. Obywatele Korei Północnej nie mogą swobodnie opuszczać swojego kraju, dlatego też dokumentacja stanu praw człowieka jest gromadzona głównie na podstawie relacji zebranych od uchodźców i uciekinierów. Oficjalne stanowisko rządu wyrażone za pośrednictwem Koreańskiej Centralnej Agencji Prasowej informuje, że problem nieprzestrzegania praw człowieka w Korei Północnej nie istnieje, ponieważ panujący tam ustrój socjalistyczny został wybrany przez samych ludzi, którym wiernie służy. Pomimo trudności z zarysowaniem przejrzystego, całościowego obrazu sytuacji wewnętrznej kraju, bezsporny pozostaje fakt, że rząd kontroluje praktycznie każdą działalność, która ma miejsce na terytorium Korei Północnej. Obywatele nie mogą w sposób wolny wyrażać swoich opinii, a ci, którzy krytykują reżim, narażeni są na surowe represje. Wszystkie działające media znajdują się pod ścisłą kontrolą rządu i spełniają przede wszystkim funkcję tuby propagandowej administracji Kim Dzong Una. == Kontekst prawno-polityczny == Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna jest republiką socjalistyczną z jednoizbowym parlamentem, Najwyższym Zgromadzeniem Ludowym. System prawny opiera się na doktrynie politycznej dżucze. Ideologię przedstawił Kim Ir Sen w 1955 roku. Dżucze powstało na bazie ideologii marksistowsko-leninowskiej. W języku koreańskim dżucze tłumaczy się dosłownie jako „gospodarz ciała” („dżu” – gospodarz, „cze” – ciało). W użytku jest inne tłumaczenie: „samodzielność”. W ideologii dżucze społeczeństwo to zbiorowość ludzka, gdzie dopiero po człowieku są dobra kulturalne i materialne. Kim Ir Sen akceptował rozwój jednostki, lecz sam sprowadzał to do quasi-niewolnictwa. Dżucze wychwala rozum, talent, umiejętności, wiedzę, wybitność pod warunkiem, że służą one do celów wyższych. W Korei Północnej celem wyższym był i jest zwycięski marsz rewolucji personifikowany przez Wielkiego Wodza. W uchwalonej w 1972 roku konstytucji znajdują się odwołania do dżucze. Konstytucję kilkakrotnie nowelizowano (w latach 1992, 1998, 2009, 2012, 2013, 2016). Dżucze stało się jedynym obowiązującym systemem ideologicznym Partii Pracy Korei w 1980 roku podczas VI Zjazdu PPK i obowiązuje do dzisiaj. Konstytucja Korei Północnej zapewnia sądom niezawisłość, o ile proces sądowy przebiega zgodnie z prawem (łącznie z zabezpieczeniem prawa do obrony). W praktyce prawo do obrony jest stosowane, ale partia stosuje nadzór nad przebiegiem procesu sądowego. Sądy, na wniosek Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (MBP), zwalnia się z procesów politycznych, które przeprowadza MBP. Sądy są tymczasowe, a ich pracowników wyznacza rząd. Obrońcy nie reprezentują oskarżonych, zamiast tego pomagają sądowi udowodnić winę. Pomimo istnienia praw wyborczych opozycyjni kandydaci nie mogą działać w Korei Północnej. Prawo wyborcze zezwala na rekomendację kandydata przez partię opozycyjną – w rzeczywistości na listach znajdują się tylko pojedyncze osoby. Obowiązujący system uniemożliwia oddanie głosu na kandydata opozycyjnego. Korea Północna podpisała Konwencję o prawach dziecka (w 1990 roku) oraz Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych (w 1981 roku). == Kontekst historyczny == Korea Północna ogłosiła niepodległość 25 sierpnia 1948 roku. Od chwili uzyskania niepodległości była komunistycznym państwem należącym do bloku wschodniego. Korea Południowa stała się państwem wojskowym, współpracującym z Stanami Zjednoczonymi. Władzę w Korei Północnej sprawowała komunistyczna Partia Pracy Korei, na której czele stanął Kim Ir Sen. Zaraz po ogłoszeniu niepodległości Korea Północna rozpoczęła odbudowę gospodarki według gospodarki planowej. W latach 1950–1953 Korea Północna prowadziła otwartą wojnę z Południem. Aż do wybuchu wojny możliwa była ucieczka ludności cywilnej do Korei Południowej. 27 lipca 1953 roku obie strony zawarły rozejm, nadal pozostając de facto w stanie wojny. Podczas wojny zginęło co najmniej 1,3 mln osób. W 1955 roku Kim Ir Sen ogłosił ideologię dżucze. Pełna izolacja Korei Północnej pozwoliła Kim Ir Senowi stworzyć nowe społeczeństwo. Dzięki zastosowaniu terroru i militaryzacji społeczeństwa wprowadzono ścisłą kontrolę mieszkańców Korei Północnej. Sposób postępowania obywateli określono w ściśle drobiazgowych przepisach, a wszystkie działania (łącznie z życiem rodzinnym) podlegały partyjnej kontroli. W 1966 lub 1967 roku wprowadzono podział społeczeństwa na klasy oraz (w maju) wprowadzono partyjny system jedności, który jednak przyjęto z oporem. Kontrola partyjna, mająca na celu wykluczenie członków Centralnego Komitetu, którzy sprzeciwili się ubóstwieniu Kim Ir Sena, rozpoczęła się jesienią 1967 roku. W 1970 roku do statutu Partii Pracy Korei wpisano punkt o samowystarczalności Korei Północnej. Wkrótce potem wokół Kim Ir Sena wprowadzono kult jednostki – do 1975 roku wzniesiono 35 tys. pomników przywódcy. Z czasem kultem objęto całą rodzinę Kimów, a proces nasilił się po wyborze następcy Kim Ir Sena – Kim Dzong Ila. Początek obowiązującego do dzisiaj totalitarnego systemu datuje się na 1967 rok. Izolacja od świata oraz koszty zbrojeń doprowadziły do problemów gospodarczych. W latach 80. w celu odwrócenia uwagi od problemów gospodarczych Korea Północna i chcąc skompromitować Koreę Południową, Północ organizowała kampanię przeciwko organizacji letnich Igrzysk Olimpijskich w Seulu w 1988 roku oraz podłożyła bombę na pokład samolotu Korean Air Line. W latach 1995–1999 w Korei Północnej trwała klęska głodu, podczas której zginęło (według różnych szacunków) od 1 do 2,5 mln Koreańczyków. Pomimo przyjęcia pomocy zagranicznej północnokoreańska propaganda zaprzeczała istnieniu niedoborów żywności. Terror, donosicielstwo oraz kult dwóch Kimów uniemożliwiał zorganizowanie protestów. Po śmierci Kim Ir Sena w 1994 roku władzę w kraju objął jego syn Kim Dzong Il. Po śmierci Kim Dzong Ila 19 grudnia 2011 roku władzę w Korei Północnej objął jego syn – Kim Dzong Un. We wrześniu 2014 roku rząd północnokoreański przyznał, że w Korei Północnej istnieją obozy pracy, w których „ludzie pracują nad swoją mentalnością”. == Państwowy wymiar sprawiedliwości == === Kara śmierci === W Korei Północnej stosuje się karę śmierci jako narzędzie tłumienia protestów. Liczba przeprowadzonych egzekucji jest utajniona. Egzekucje polityczne przeprowadza się często po pokazowym procesie lub też bez procesu. Według Amnesty International egzekucje osób skazanych za przestępstwa polityczne wykonuje się w tajemnicy. Więźniów zabija się m.in. poprzez: rozstrzelanie, powieszenie, zakopanie żywcem. Do 1999 roku północnokoreański kodeks karny wymieniał 48 przestępstw zagrożonych karą śmierci. Wielu uchodźców relacjonowało, że albo sami uczestniczyli w publicznych egzekucjach, albo przynajmniej o nich słyszeli. Zgodnie z relacjami do końca lat 90. XX wieku zgromadzony tłum był zachęcany do poniżania skazanego, obrzucania go kamieniami lub przeprowadzenia samosądu. Według zeznań świadków wiele egzekucji odbywało się na miejscach publicznych, przy obecności dzieci. Publiczne egzekucje przeprowadza się we wszystkich większych miastach, więzieniach i obozach koncentracyjnych i służą do zastraszenia obywateli Korei Północnej poprzez pokazanie, jaka kara czeka na zdrajców narodu (według innego źródła od 1984 roku nie wykonuje się publicznych egzekucji w obozach koncentracyjnych, gdyż te spowszechniały na tyle, że więźniowie zamiast przerażenia wyrażali swój sprzeciw wobec takich praktyk). Egzekucje w obozach koncentracyjnych przeprowadzano poprzez ukamieniowanie, bicie łopatą lub młotkiem, rozsztrzelanie, rozszarpywanie przez psy. Znawca systemu prawnego Korei Północnej Kang Koo Chin podał, że podczas brutalnych represji w latach 1958–1960 skazano na śmierć ok. 9 tys. osób. W opublikowanym przez Amnesty International raporcie ze stycznia 1997 roku w latach 1972–1990 przeprowadzono co najmniej 23 egzekucje. Liczba egzekucji wzrosła w wyniku rozkazu Kim Dzong Ila, który nakazał stosowanie tej kary za naruszenie norm społecznych, które pojawiły się podczas klęski głodu. Według Hwang Jang Yŏpa, jednego z najbliższych współpracowników Kim Ir Sena, który w 1997 roku uciekł do Korei Południowej, w 1995 roku na oczach 300 tys. ludzi stracono reżyserów i siedmiu aktorów za stworzenie niemoralnego filmu. Karę śmierci wykonuje się m.in. za zabójstwo z premedytacją, zdradę państwa, bunt, akt terrorystyczny, próbę ucieczki z Korei Północnej, kradzież mienia państwowego, gromadzenie zapasów żywności, posiadanie Biblii. Podczas wielkiego głodu w latach 90. wprowadzono karę śmierci za kradzież żywności. Ponadto w obozach strażnicy mogą zabić więźniów, którzy próbowali uciec, posiadali sól lub kawałek metalu (za pomocą którego można rozniecić ogień) lub też giną jako cele, do których strzelają strażnicy w ramach ćwiczeń. === Przesłuchania === Według p