OKO.press – polski internetowy serwis informacyjny i opiniotwórczy o tematyce polityczno-społecznej, głównie skoncentrowany na dziennikarstwie śledczym, fact-checkingu i kontroli władzy. == Historia == Serwis OKO.press powstał 15 czerwca 2016 jako inicjatywa Fundacji Ośrodka Kontroli Obywatelskiej „OKO”, założonej przez Seweryna Blumsztajna, Helenę Łuczywo, Jana Ordyńskiego, Piotra Pacewicza i Jacka Rakowieckiego. Powstanie portalu było możliwe dzięki wsparciu Agory, spółki Polityka oraz osób prywatnych. Impulsem do jego utworzenia była potrzeba odpowiedzi na kryzys niezależnych mediów po 2015 roku i chęć przeciwdziałania nadużyciom ze strony władzy. OKO jest przedsięwzięciem non-profit, utrzymującym się dzięki dobrowolnym wpłatom czytelników (cyklicznym i jednorazowym, a także odpisu 1,5% podatku) oraz grantom przyznawanym przez niezależne organizacje pozarządowe. W 2023 roku portal odwiedziło ponad 17 milionów użytkowników, generując prawie 65 milionów odsłon. Dla porównania - w pierwszym przypadku jest to wzrost o 13%, a w drugim o 54% w stosunku do roku 2022. == Działalność i zespół redakcyjny == Serwis OKO.press stanowi obywatelskie narzędzie kontroli władzy, a jego publikacje koncentrują się na weryfikacji wypowiedzi polityków i osób publicznych, nagłaśnianiu nadużyć i przypadków korupcji, a także analizach realizacji obietnic rządzącej partii i urzędującego prezydenta. Do kluczowych formatów należą bieżące newsy, dziennikarskie śledztwa, sondaże realizowane we współpracy z Ipsosem, reportaże, podcasty (Drugi rzut OKA oraz Program Polityczny), a także teksty analityczne poświęcone zagadnieniom gospodarczym, demograficznym, społecznym, prawnym i politycznym. W weekendy portal oferuje dwa specjalne wydania – Sobota prawdę Ci powie, skupiającą się na weryfikacji wypowiedzi osób publicznych i obalaniu mitów oraz Niedziela Cię zaskoczy, czyli zbiór analiz, wywiadów i reportaży, których celem jest ukazanie znanych tematów z nieoczywistej perspektywy. W latach 2016-2024 redaktorem naczelnym serwisu był Piotr Pacewicz, wcześniej wicenaczelny Gazety Wyborczej. Od 2024 funkcję redaktorów naczelnych wspólnie objęli Magdalena Chrzczonowicz i Michał Danielewski. W 2025 roku, po sześciu latach współpracy z redakcją, Michał Danielewski zrezygnował ze stanowiska. Wicenaczelnym został Bartosz Kocejko-Szukalski, wcześniej związany z zespołem redakcyjnym. Zespół redakcyjny współtworzą również Miłada Jędrysik, Agnieszka Jędrzejczyk, Edward Krzemień oraz Izabela Wierzbicka. Zespół dziennikarski tworzą m.in.: Anton Ambroziak, Witold Głowacki, Khrystyna Harbich, Mariusz Jałoszewski, Katarzyna Kojzar, Anna Mierzyńska, Włodzimierz Nowak, Leonard Osiadło, Paulina Pacuła, Natalia Sawka, Dominika Sitnicka, Jakub Szymczak, Agata Szczęśniak, Marcel Wandas, Sławomir Zagórski. W OKO.press publikowali też m.in. Sebastian Klauziński i Łukasz Sakowski. == Pozycja na rynku mediów == OKO.press od kilku lat znajduje się w czołówce najbardziej opiniotwórczych mediów internetowych w Polsce, pomimo braku przynależności do żadnej dużej grupy medialnej. W raporcie Digital News Report 2024, przygotowanym przez The Reuters Institute, portal uplasował się w czołówce najczęściej odwiedzanych źródeł informacji online w Polsce, osiągając tygodniowy zasięg na poziomie 6%. == Krytyka == OKO.press było stroną w kilku głośnych postępowaniach sądowych oraz przedmiotem publicznej krytyki, zarówno ze strony polityków, jak i organizacji społecznych. W 2025 roku sąd oddalił powództwo wytoczone przez Tomasza Porębę, byłego europosła PiS, który pozwał redakcję za publikacje dotyczące jego nieruchomości w Chorwacji. Sąd potwierdził prawdziwość ustaleń dziennikarzy OKO.press. W konsekwencji Centralne Biuro Antykorupcyjne wszczęło kontrolę oświadczeń majątkowych polityka. W 2024 roku sąd orzekł na korzyść OKO.press w sprawie przeciwko deweloperowi BBI Development. Spór dotyczył cyklu artykułów z 2022 roku o planowanej inwestycji Roma Tower, realizowanej wspólnie z archidiecezją warszawską. Sąd uznał, że dziennikarze dochowali należytej staranności i rzetelności. W 2023 roku sąd oddalił pozew Polskiej Fundacji Narodowej przeciwko OKO.press dotyczący artykułu o tzw. „znikającym” stypendium, które miało wspierać badania nad dziedzictwem komunizmu. Redakcja oceniła pozew jako przykład działania typu SLAPP, mającego na celu zniechęcanie dziennikarzy do krytykowania wpływowych instytucji. W 2023 roku Michał Woś wygrał proces apelacyjny przeciwko OKO.press w sprawie publikacji dotyczącej zakupu systemu operacyjnego dla Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Redakcja OKO.press bywa również krytykowana za jednostronny przekaz i zbyt silne akcentowanie krytyki wobec Prawa i Sprawiedliwości. == Nagrody == === 2016 === Grand Press – w kategorii „Dziennikarka roku” przyznana Biance Mikołajewskiej Grand Press – w kategorii „News” przyznana za cykl tekstów Afera misiewiczowa Konrada Radeckiego-Mikulicza i Stanisława Skarżyńskiego === 2018 === Pióro Nadziei – nagroda Amnesty International dla Antona Ambroziaka === 2019 === Nagroda Radia Zet im. A. Woyciechowskiego – Bianka Mikołajewska uhonorowana „Dziennikarką Dekady 2010–2019” === 2020 === Freedom of Expression Award – przyznana dla OKO.press przez organizację Index on Censorship za obronę wolności słowa w Polsce Korony Równości – w kategorii „media” przyznana redakcji OKO.press w plebiscycie Kampanii Przeciw Homofobii za zaangażowanie w walkę o równe prawa dla społeczności LGBT === 2021 === Nagroda Stowarzyszenia Sędziów Polskich Iustitia – dla Mariusza Jałoszewskiego za pracę na rzecz praworządności w Polsce Pióro Nadziei – nagroda Amnesty International dla Szymona Opryszka za serię reportaży o drodze do granicy polsko-białoruskiej === 2022 === Nagroda im. Teresy Torańskiej magazynu Newsweek – dla Doroty Borodaj Pióro Nadziei – nagroda Amnesty International dla Agnieszki Jędrzejczyk Nagroda im. Inge Feltrinelli - dla Agaty Kubis, fotoreporterki OKO.press, za cykl zdjęć z polsko-białoruskiej granicy Festiwal Wrażliwy w Gdyni – nagroda dla Szymona Opryszka i Doroty Borodaj za reportaże OKO.press === 2023 === Polsko-Niemiecka Nagroda Dziennikarska im. Tadeusza Mazowieckiego – dla Katarzyny Kojzar za reportaż Rzeka płynie i umiera. Czy walka o Odrę jest z góry przegrana? === 2024 === Wyróżnienie Fundacji Polcul im. Jerzego Bonieckiego – dla Katarzyny Kojzar za bezkompromisowość i konsekwencję w nagłaśnianiu zaniedbań władz w obszarze ochrony środowiska naturalnego === 2025 === Nagroda Fundacji im. Karola Pilarczyka – przyznana za wspieranie demokracji i praworządności European Press Prize – nominacja dla Agnieszki Rodowicz za tekst Bo jeśli umrę, nikt się tym nie przejmie, który znalazł się na shortliście 2025 Nagroda Wirtual Wirtualnych Mediów – przyznana za funkcjonalność Audio AI == Przypisy == == Linki zewnętrzne == Oficjalna strona serwisu