Sport w Bydgoszczy. Bydgoszcz od lat 90. XX w. promuje swój wizerunek marketingowy jako miasto sportu. Działalność prowadzi wiele klubów w różnorodnych dyscyplinach, istnieje również bogata infrastruktura sportowa. Bydgoszcz posiada bogate tradycje w sportach wodnych (wioślarstwie, kajakarstwie), sporcie żużlowym, kolarstwie, a także lekkiej atletyce. == Ujęcie statystyczne == Według danych GUS w 2010 w Bydgoszczy znajdowało się 80 klubów sportowych, do których należało 6,9 tys. osób (w tym 80% to młodzież do lat 18). Kluby posiadały łącznie 122 sekcje sportowe, a pracowało w nich 173 trenerów i 195 instruktorów. Spośród obiektów sportowych, w Bydgoszczy znajdowało się 7 stadionów, 3 wielofunkcyjne hale sportowe o wymiarach powyżej 44 × 22 m i ponad 20 mniejszych, 16 kortów tenisowych (w tym 5 krytych), kilkanaście krytych pływalni, tory: łucznicze, kartingowe, miniżużla, speedrowerowy, 4 strzelnice, 3 pola golfowe (w tym jedno profesjonalne, i dwa do nauki golfa), skatepark, tory zjazdowe dla kolarstwa ekstremalnego oraz tor narciarski o długości 300 m. Miłośnicy kolarstwa mogli korzystać z 50 km dróg rowerowych. Bydgoszcz dysponuje bogatą bazą, zarówno klubów, jak i obiektów sportowych dotyczących sportów wodnych. == Historia == Pierwsze informacje o uprawianiu sportu w Bydgoszczy pochodzą z 1818, kiedy zanotowano, że w Bocianowie (dzisiejsze Śródmieście) zorganizowano boisko turnerskie. Począwszy od lat 80. XIX wieku zaczęły powstawać niemieckie sekcje sportowe m.in. przy szkołach średnich, głównie w dyscyplinach: wioślarstwo, gimnastyka, atletyka, tenis, piłka nożna. Do pionierów w tym zakresie należały m.in. Towarzystwo Wioślarskie „Frithjof” (1894), SC Bromberg (1909), Sportbrüder Bydgoszcz (1914), „Turnverein”, „Palästra”, Tennisclub „Blau-Weiß” i inne. Przeciwwagą dla niemieckich sekcji sportowych było powstałe w 1886 Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”, które poza działalnością sportową wychowywało młodych ludzi w duchu patriotyzmu, uczyło polskiej historii i literatury, a nawet zorganizowało polski teatr amatorski. W 1907 na Wilczaku polscy robotnicy założyli Towarzystwo Terminatorów. W tym samym czasie powstało Koło Sportowe Młodzieży Polskiej. === Okres międzywojenny === Po 1920 niemieckie towarzystwa sportowe zjednoczyły się w Związek Niemieckich Towarzystw Gimnastycznych w Polsce (z siedzibą w Bydgoszczy). Sport wyczynowy bydgoskich Niemców koncentrował się w klubach: Ruder-Club „Frithjof” (wioślarstwo), Sportbrüder Bydgoszcz (piłka nożna i tenis), Tennis-Club „Palästra” (tenis), Klub „Tornedo” (kolarstwo). W tym samym czasie polskie organizacje sportowe rozpoczęły oficjalną działalność. Poza istniejącymi już organizacjami powstało dużo nowych klubów, m.in. sekcja piłki nożnej Terminator (późniejsza Gwiazda). 16 marca 1920 założono polską przeciwwagę dla niemieckiego Frithjofu – Towarzystwo Wioślarskie Tryton, przemianowane później na Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie. W mieście w latach 20. XX w. istniało 32 klubów jednosekcyjnych i 23 wielosekcyjnych oraz liczne kluby zakładowe (170 klubów i kół sportowych). Do bardziej znanych należały: Amator Bydgoszcz (1917), Polonia Bydgoszcz (1920), Gwiazda Bydgoszcz (1920), Szkoła Oficerska Bydgoszcz (1920), Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie (1920), Klub Atletyczny „Siła” (1921), Brda Bydgoszcz (1924), Astoria Bydgoszcz (1924), Sokół I Bydgoszcz (1924), HKS Bydgoszcz (1925), Bydgoski Klub Wioślarek (1927), Bydgoski Klub Kolarzy (1927), Iron Bydgoszcz (1927), Kolejowy Klub Wioślarski (1928), Sparta Bydgoszcz (1928), Kabel Polski Bydgoszcz (1930), Ciszewski Bydgoszcz (1932), Wojskowy Klub Sportowy (1933), Wodnik Bydgoszcz (1934), Bydgoszcz nazywano przed II wojną światową „stolicą polskiego wioślarstwa”. Popularność sportów wodnych wynikała z dogodnych warunków naturalnych, m.in. założenia w 1912 najstarszego w Polsce toru regatowego, który stanowił krajowe centrum sportów wodnych. W 1929 na torze regatowym rozegrano Mistrzostwa Europy w wioślarstwie, a niemal corocznie rozgrywano mistrzostwa Polski i regaty międzynarodowe. W rankingu osiągnięć sportowych bydgoskich zawodników najlepiej wypadali wioślarze i wioślarki, którzy byli wielokrotnymi mistrzami Polski (kilkadziesiąt medali), medalistami mistrzostw Europy. Brązowy medal zdobyła bydgoska załoga wioślarska BTW (czwórka ze sternikiem) na olimpiadzie w Amsterdamie w 1928. W igrzyskach olimpijskich w Los Angeles w 1932 bydgoszczanin Jerzy Braun, członek BTW zdobył srebrny i brązowy medal w wyścigach wioślarskich (dwójka i czwórka ze sternikiem). Bydgoski Klub Wioślarski i Kolejowy Klub Wioślarski były najwyżej sklasyfikowanymi klubami wioślarskimi w Polsce lat 30. XX w. Spośród innych dyscyplin, w których wyróżniali się sportowcy z Bydgoszczy można wymienić: łucznictwo: bydgoszczanin Feliks Majewski został mistrzem Polski i świata w 1937; kolarstwo: bydgoszczanin Feliks Więcek wygrał w 1928 pierwszy Tour de Pologne; lekka atletyka: w Bydgoszczy istniała najsilniejsza sokolska sekcja lekkoatletyczna w kraju, rozegrano tu kilkukrotnie mistrzostwa Polski w lekkoatletyce; z Bydgoszczy pochodzili liczni medaliści mistrzostw Polski i olimpijczycy (młociarze, oszczepnicy, sprinterzy); tenis: rozegrano w Bydgoszczy kilka turniejów o Mistrzostwo Polski oraz międzynarodowych, w barwach BKS Polonia grali czołowi polscy zawodnicy; boks: bydgoszczanin Józef Pietryga został wicemistrzem Polski w 1927; zapasy: w latach 30. mistrzami Polski zostali zawodnicy klubu „Siła”: Franciszek Gestwiński i Rakocki; strzelectwo sportowe: Feliks Fąferek został mistrzem i reprezentantem Polski; sport żużlowy: Jan Witkowski z Bydgoskiego Towarzystwa Motocyklowego zdobył w 1935 tytuł pierwszego mistrza Polski na żużlu; piłka nożna: BKS Polonia 5-krotnie uzyskiwała tytuły mistrzów Pomorza, ale nie awansowała do I ligi państwowej; W okresie międzywojennym założono w Bydgoszczy wiele okręgowych związków sportowych w dyscyplinach: lekkoatletyka, ciężka atletyka, piłka nożna, pływanie, kolarstwo, łucznictwo itd. W 1922 założono pierwszy w kraju Komitet Wychowania Fizycznego, który stał się wzorcem do powołania Komitetu Państwowego. Zbudowano również wiele obiektów sportowych, m.in.: Stadion Miejski (otwarty 3 sierpnia 1924 w obecności prezydenta RP S. Wojciechowskiego), który zawierał 6 boisk treningowych, urządzenia lekkoatletyczne, tor żużlowy, kolarski, łuczniczy, 4 boiska piłkarskie, w tym stadion miejski „Świtały” na Wilczaku, 7 przystani wioślarskich, 2 pływalnie na Brdzie, ponad 30 kortów tenisowych, w tym 2 kryte, 10 sal gimnastycznych, hipodrom na Kapuściskach Małych wraz z trybunami i zakładami pieniężnymi, który zwiedził w 1928 m.in. prezydent II RP Ignacy Mościcki, 4 strzelnice sportowe, tory saneczkowe w Myślęcinku. === Okres po 1945 === W okresie powojennym do wyróżniających się klubów sportowych należały: Brda, Polonia (w latach 1950–1956 Gwardia), Gwiazda, Astoria, Budowlani, Łączność, Chemik, Pałac. W 1946 założono Wojskowy Klub Sportowy Zawisza, który w późniejszych latach odniósł duże sukcesy krajowe i międzynarodowe w takich dyscyplinach jak: lekkoatletyka, piłka nożna, boks, podnoszenie ciężarów, gimnastyka, kajakarstwo, strzelectwo sportowe, spadochroniarstwo i inne. Natomiast domenami Polonii Bydgoszcz były takie dyscypliny jak: sport żużlowy, tenis, judo, hokej na lodzie, Gwiazdy – zapasy i tenis stołowy, a Astorii – pływanie, boks, koszykówka. Siatkówkę rozwijano w klubach Chemik i Pałac, sporty motorowe w Automobilklubie Bydgoskim, a sporty lotnicze w Aeroklubie Bydgoskim. Począwszy od 1945 Bydgoszcz ponownie uchodziła za „stolicę wioślarstwa polskiego”. W latach 1945–1950, do czasu przeniesienia wszystkich związków sportowych do Warszawy, w Bydgoszczy mieściła się centrala Polskiego Związku Towarzystw Wioślarskich. Wysoki poziom tej dyscypliny utrzymywano w klubach: Bydgostia (dawniej Kolejowy KS), Zawisza, Bydgoskim Towarzystwie Wioślarskim i Bydgoskim Klubie Wioślarek. W latach powojennych wybudowano liczne obiekty sportowe m.in.: stadiony: Zawiszy (1957−1960) i Brdy (1949−1960), Torbyd (1959), halę i basen Astorii (1962). W latach 60. XX w. rozbudowano stadion i tor żużlowy „Polonii”. Z kolei w latach 70. zbudowano m.in. Kartodrom Bydgoszcz (1974–1977), stadion i halę Chemika (1974–1980) i wiele innych obiektów. Przez cały okres powojenny, w kilku etapach modernizowano tor regatowy w Brdyujściu oraz przystanie wioślarskie, kajakarskie i żeglarskie. W 2002 powstała Hala sportowo-widowiskowa Łuczniczka, w 2013 – Artego Arena, a w 2017 – nowa hala lodowa. W okresie powojennym za sprawą wyczynowych sekcji sportowych, sport bydgoski zaczął liczyć się w kraju obok takich potentatów jak Śląsk, Warszawa, Kraków, czy Łódź. Sport wyczynowy w Bydgoszczy po 1945: == Aktywne bydgoskie kluby sportowe == === Ważniejsze kluby wielosekcyjne === === Kluby akademickie === === Kluby MDK === === Ważniejsze kluby z dominującą sekcją === === Sport osób niepełnosprawnych === W Bydgoszczy istnieje kilka klubów adresowanych dla osób niepełnosprawnych: Stowarzyszenie Sportu i Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych „Start Bydgoszcz” (www) – zrzeszony jest w Polskim Związku Sportu Niepełnosprawnych „Start”; uprawiane dyscypliny to: boccia, lekkoatletyka, podnoszenie ciężarów, pływanie, strzelectwo, tenis stołowy, wioślarstwo, kajakarstwo, szachy; Międzyszkolny Klub Sportowy „Wisła” (www) – funkcjonuje przy Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Dzieci i Młodzieży Słabosłyszącej i Niesłyszącej im. gen. S. Maczka w Bydgoszczy w ramach Polskiej Federacji Sportu Niesłyszących; Pomorsko-Kujawski Klub Kultury Fizycznej Sportu i Turystyki Niewidomych i Słabowidzących „Łuczniczka” (www) – zrzeszony w Stowarzyszeniu Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki Niewidomych i Słabowidzących „Cross” oraz Związku Kultury Fizycznej „Olimp”; uprawiane dyscypliny to: kręgle, showdown, biegi, nordic walking, szachy, warcaby, brydż sportowy, strzelectwo, pływanie, biegi narciarskie, biathlon, triathlon. W Bydgoszczy zlokalizowany jest Oddział