Szariat (arab. شريعة, šarīʿa) to prawo normujące życie wyznawców islamu, zarówno sunnitów, jak i szyitów. Fundamentalną zasadą szariatu jest brak rozdziału między życiem świeckim a religijnym, co oznacza, że reguluje on zarówno praktyki religijne, organizację władzy religijnej, jak i codzienne aspekty życia obywateli w państwach, gdzie prawo to zostało wprowadzone. Szariat opiera się na przekonaniu, że prawo ma za zadanie dostarczyć wszystkiego, co niezbędne dla duchowego i fizycznego rozwoju jednostki. W związku z tym, wszystkie działania podejmowane przez muzułmanina są klasyfikowane w pięciu kategoriach: konieczne (fard), chwalebne (mustahabb), dozwolone (mubah), naganne (makruh) oraz zakazane (haram). Podstawą do określenia czynów uznawanych za konieczne jest pięć filarów islamu, które stanowią fundament wiary i praktyki religijnej każdego muzułmanina. Szariat, jako wszechogarniający system prawny, ma na celu zapewnienie harmonii między życiem doczesnym a duchowym wyznawców islamu.