Wilfredo León Venero (ur. 31 lipca 1993 w Santiago de Cuba) – kubańsko-polski siatkarz, grający na pozycji przyjmującego. Wicemistrz olimpijski z Paryża. Były reprezentant Kuby w latach 2007–2012. Od 24 lipca 2019 reprezentant Polski. == Życiorys == Syn Wilfredo Leóna Hechavarría, byłego zapaśnika i Aliny Venero Boza, byłej siatkarki. Jego bracia trenowali baseball i koszykówkę. Urodził się jako wcześniak, ważył trochę ponad dwa kilogramy. Mając 12 lat zaczął uczyć się w Narodowej Kubańskiej Szkole Siatkówki, gdzie kształcił się na nauczyciela wychowania fizycznego. Jest absolwentem szkoły średniej Santiago de Cuba. Mimo świetnych ocen m.in. z matematyki i historii, po przeprowadzce do Polski, nie kontynuował nauki, skupiając się na karierze sportowej. W reprezentacji Kuby zadebiutował w wieku 14 lat w turnieju eliminacyjnym do Igrzysk olimpijskich w Pekinie. W wieku 17 lat został wybrany na kapitana reprezentacji Kuby. W 2010 roku brał udział w letnich igrzyskach młodzieży w Singapurze, gdzie z reprezentacją narodową Kuby zdobył złoto. W 2012 roku zrezygnował z gry w reprezentacji Kuby po przegranych kwalifikacjach do Igrzysk Olimpijskich w Londynie. Zdecydował się na grę w klubie poza Kubą, a to oznaczało skreślenie go z listy reprezentantów kraju, gdyż taką zasadę stosują kubańskie federacje sportowe. W latach 2011–2022 współpracował z menadżerem sportowym Andrzejem Grzybem. W latach 2014−2018 był zawodnikiem Zenitu Kazań. W maju 2015 roku był zawodnikiem katarskiego klubu Ar-Rajjan SC, występując w turnieju o Puchar Emira Kataru. W maju 2016 roku zdobył Puchar Kataru, wraz z drużyną Ar-Rajjan SC. W latach 2018–2024 występował we włoskiej Serie A1, w drużynie Sir Safety Perugia. Jego zarobki we włoskim klubie sięgały 1,4 mln dolarów rocznie (ok. 5,3 mln złotych). W sezonie 2024/2025 został zawodnikiem Bogdanki LUK Lublin. W lipcu 2015 roku w Podkarpackim Urzędzie Wojewódzkim w Rzeszowie Wilfredo otrzymał akt nadania obywatelstwa polskiego. Od 24 lipca 2019 roku Wilfredo León występuje w siatkarskiej reprezentacji Polski. Zgodę w tej sprawie wydała Kubańska Federacja Piłki Siatkowej. Międzynarodowa Federacja Piłki Siatkowej (FIVB) 24 lipca 2017 r. otrzymała zgodę Kubańczyków na zmianę macierzystej federacji siatkarza z kubańskiej na polską. 1 września 2017 r. potwierdzenie tej decyzji dostarczono do siedziby Polskiego Związku Piłki Siatkowej. 27 lipca 2019 roku Wilfredo León zadebiutował w reprezentacji Polski w towarzyskim meczu z reprezentacją Holandii, który reprezentacja Polski wygrała 3−0. W 2021 roku został twarzą promującą portal Sport Interia. 29 maja 2021 roku w Lidze Narodów w meczu przeciwko reprezentacji Serbii zaserwował 13 asów, co jest rekordem w dotychczasowych rozgrywkach Ligi Narodów. Od 2021 roku jest współwłaścicielem klubu Anioły Toruń, natomiast jego żona Małgorzata jest wiceprezesem. Od 30 sierpnia 2021 roku nawiązał współpracę z firmą ZAMST. Od lutego 2024 roku nawiązał współpracę z marką Plusssz. 5 września 2023 roku na Mistrzostwach Europy w meczu z reprezentacją Danii posłał zagrywkę z prędkością 138 km/h, gdzie poprawił rekord prędkości zagrywki w historii Mistrzostw Europy. W 2024 roku w reżyserii i według scenariusza Adama Bortnowskiego, Dariusza Goczały i Mikołaja Wita powstał film 22-minutowy „Wilfredo León. W drodze do Paryża 2024”. Produkcja - Bongo Media Production, dystrybucja - Warner Bros. Discovery. 4 stycznia 2025 roku zajął 3. miejsce w 90. Plebiscycie „Przeglądu Sportowego” i Polsatu. Podczas Gali Polskiej Ligi Siatkówki 2025 został wybrany Siatkarzem sezonu PlusLigi 2024/2025. W połowie czerwca 2025 roku jego klubowa koszulka Bogdanki LUK Lublin została podarowana dla papieża Leona XIV z rąk zawodnika drużyny z Lublina Jakuba Wachnika i jego żony Magdaleny. 10 stycznia 2026 roku zajął 3. miejsce w 91. Plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na Gali Mistrzów Sportu. W 2026 został pierwszym siatkarzem, który zdobył potrójną koronę w trzech największych ligach na świecie: Rosja, Włochy i Polska. == Życie prywatne == W 2015 roku Wilfredo León otrzymał polskie obywatelstwo. Po raz pierwszy ze swoją przyszłą żoną Małgorzatą Gronkowską spotkał się w 2011 roku podczas turnieju finałowego Ligi Światowej 2011, odbywającego się w Gdańsku. Małgorzata była wówczas dziennikarką i chciała przeprowadzić wywiad z młodą gwiazdą siatkówki. W 2016 para wzięła ślub. Mają trójkę dzieci: Natalię (ur. 2017), Cristiana (ur. 2019) oraz drugą córkę Selenę (ur. 2023). W wolnej chwili jego pasją jest wędkarstwo. == Sukcesy klubowe == Mistrzostwo Kuby: 2009, 2010, 2011 Puchar Rosji: 2014, 2015, 2016, 2017 Liga Mistrzów: 2015, 2016, 2017, 2018 Mistrzostwo Rosji: 2015, 2016, 2017, 2018 Klubowe Mistrzostwa Świata: 2017, 2022, 2023 2015, 2016 Superpuchar Rosji: 2015, 2016, 2017 Puchar Kataru: 2016 Puchar Włoch: 2019, 2022, 2024 Mistrzostwo Włoch: 2024 2019, 2021, 2022 Superpuchar Włoch: 2019, 2020, 2022, 2023 Puchar Challenge: 2025 Mistrzostwo Polski: 2025 Superpuchar Polski: 2025 Puchar Polski: 2026 == Sukcesy reprezentacyjne == z reprezentacją Kuby Mistrzostwa Świata Juniorów: 2009 Mistrzostwa Ameryki Północnej, Środkowej i Karaibów: 2009, 2011 Puchar Wielkich Mistrzów: 2009 Mistrzostwa Świata: 2010 Igrzyska Panamerykańskie: 2011 Liga Światowa: 2012 z reprezentacją Polski Mistrzostwa Europy: 2023 2019, 2021 Puchar Świata: 2019 Liga Narodów: 2023, 2025 2021 2024 Igrzyska Olimpijskie: 2024 Mistrzostwa Świata: 2025 == Nagrody indywidualne == 2009: MVP oraz najlepszy atakujący Mistrzostwa Ameryki Północnej, Środkowej i Karaibów 2009: Najlepszy serwujący Ligi Światowej 2009: Najlepszy atakujący Mistrzostwa Ameryki Północnej, Środkowej i Karaibów 2011: MVP Igrzysk Panamerykańskich 2011: Najlepszy atakujący i punktujący Mistrzostwa Ameryki Północnej, Środkowej i Karaibów 2011: wybrany został do FIVB Heroes 2015: MVP i najlepszy przyjmujący turnieju finałowego Ligi Mistrzów 2015: Najlepszy przyjmujący Klubowych Mistrzostw Świata 2016: MVP oraz najlepszy przyjmujący turnieju finałowego Ligi Mistrzów 2016: Najlepszy przyjmujący Klubowych Mistrzostw Świata 2017: Najlepszy przyjmujący turnieju finałowego Ligi Mistrzów 2017: Najlepszy przyjmujący Klubowych Mistrzostw Świata 2018: Najlepszy przyjmujący turnieju finałowego Ligi Mistrzów 2019: MVP turnieju finałowego Pucharu Włoch 2019: Najlepszy przyjmujący Mistrzostw Europy 2019: Najlepszy przyjmujący Pucharu Świata 2019: MVP Superpucharu Włoch 2020: MVP Superpucharu Włoch 2022: MVP turnieju finałowego Pucharu Włoch 2022: Najlepszy przyjmujący Klubowych Mistrzostw Świata 2023: MVP i najlepszy przyjmujący Mistrzostw Europy 2025: Najlepszy przyjmujący turnieju finałowego Ligi Narodów 2025: MVP Superpucharu Polski 2026: Najlepszy przyjmujący turnieju finałowego Pucharu Polski == Odznaczenia == Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 2024 == Przypisy ==