María Corina Machado (ur. 7 października 1967 w Caracas) – wenezuelska polityczka, jedna z liderek opozycji wobec rządów Hugo Cháveza i Nicolása Maduro. W latach 2011–2014 deputowana do Zgromadzenia Narodowego. Laureatka Pokojowej Nagrody Nobla w 2025. == Życiorys == Jest córką Henrique Machado Zuloagi, przedsiębiorcy zajmującego się sprzedażą stali oraz Coriny Parisca, psycholożki. Ukończyła inżynierię przemysłową na Universidad Católica Andrés Bello, uzyskała także tytuł magistra finansów w Instituto de Estudios Superiores de Administración. === Działalność publiczna === W 1992 założyła fundację Atenea. W 2001 była współzałożycielką Súmate, organizacji zajmującej się kontrolą wyborów. W 2011 została członkinią Zgromadzenia Narodowego uzyskując najlepszy wynik w kraju. W tym samym ubiegała się o nominację partii opozycyjnych do kandydowania na prezydenta w ramach wyborów mających się odbyć w 2012. Ustąpiła ostatecznie miejsca Henrique’owi Capriles Radonskiemu. W 2014, po publicznym potępieniu łamania praw człowieka w Wenezueli na forum Stałej Rady Organizacji Państw Amerykańskich, została wyrzucona z parlamentu. W lipcu 2015 odebrano jej bierne prawo wyborcze. Stała się wówczas liderką protestów przeciw Nicolásowi Maduro, które trwały od 2014 roku, obok Leopoldo Lópeza i Juana Guaidó. W 2023 była jedną z kandydatek w ramach prawyborów prezydenckich w partii Plataforma Unitaria Democrática. W czerwcu tego samego roku Wenezuelski Komisarz Wyborczy odebrał jej prawa wyborcze na 15 lat w związku z powiązaniem jej z rzekomymi przestępstwami Juana Guaidó. Przeciwko tym restrykcjom zaprotestowali m.in. Organizacja Narodów Zjednoczonych, Organizacja Państw Amerykańskich i Unia Europejska. W październiku tego samego roku wygrała prawybory. W styczniu 2024 Sąd Najwyższy potwierdził odebranie praw wyborczych Machado, w związku z czym poparła ona Edmunda Gonzáleza Urrutię. == Poglądy polityczne == Sprzeciwia się wenezuelskiemu autorytaryzmowi, będąc w opozycji do rządów Hugo Cháveza, a później do Nicolása Maduro. Zabiega o transparentną demokrację i działa na rzecz powstawania programów pomocowych dla najuboższych. Jest libertarianką. Zwolenniczka liberalnych reform ekonomicznych, kapitalizmu oraz indywidualnej wolności każdego człowieka. Popiera prywatyzację przedsiębiorstw państwowych, w tym przedsiębiorstwa naftowego PDVSA. Popiera rządy Binjamina Netanjahu, sprzeciwia się uznawaniu sytuacji w Strefie Gazy za ludobójstwo, a jej partia podpisała porozumienie z prawicową izraelską partią Likud. Dąży do nawiązania stosunków dyplomatycznych z Izraelem i zacieśnienia z nim współpracy. Popiera także akcje wojskowe Stanów Zjednoczonych na Karaibach, które walczyły z przemytem narkotyków, a prezydentura Donalda Trumpa stanowi jej zdaniem szansę do walki z wenezuelskim reżimem – dziękowała mu w swojej przemowie noblowskiej. == Wyróżnienia i nagrody == W 2018 znalazła się na liście 100 Women, czyli liście 100 najbardziej wpływowych i inspirujących kobiet wg BBC. W grudniu 2024 przyznano jej Nagrodę Sacharowa (wspólnie z Edmundem Gonzálezem Urrutią). W kwietniu 2025 została przez „Time” umieszczona na liście 100 najbardziej wpływowych ludzi na świecie. W październiku 2025 ogłoszono, że została laureatką pokojowej nagrody Nobla. 15 stycznia 2026 przekazała swój medal i dyplom Nagrody Nobla Donaldowi Trumpowi w uznaniu „jego wyjątkowego oddania na rzecz wenezuelskiej wolności’’ (patrz: operacja „Absolute Resolve”). == Krytyka == Przyznanie jej nagrody Nobla potępiła m.in. irańska ambasada w Caracas, która określiła je jako kpinę z koncepcji pokoju; a amerykańska organizacja Council on American–Islamic Relations wezwała laureatkę do przeprosin za wspieranie europejskiej islamofobii oraz poparcie dla otwarcie rasistowskiej partii Likud. == Przypisy ==