The Cure – brytyjska grupa rockowa założona w 1976 roku w Crawley. Charakter muzyki zespołu początkowo opierał się na założeniach punk rocka, lecz z biegiem czasu grupa wykształciła swój własny, indywidualny styl. Obecnie muzyka The Cure uważana jest za rock alternatywny, natomiast grupa stanowi jeden z najważniejszych zespołów tworzących tzw. „nową falę” i „zimną falę”; zespół uważany za jednego z prekursorów rocka gotyckiego, również reprezentuje sobą post-punk, alternatywny pop i synthpop. The Cure jest członkiem Rock and Roll Hall of Fame. == Historia == === 1976–1979: Początki === Początki historii grupy The Cure sięgają stycznia 1976 roku. Wówczas, w dobie szczególnie nasilonej popularności ruchu punk w miasteczku Crawley, Robert Smith wraz z trójką szkolnych kolegów w sali kościoła St.Edwards odbyli pierwszą próbę swojego amatorskiego zespołu Malice. Po niedługim czasie w wyniku zmian wewnątrz grupy jej stały skład zaczęli stanowić Michael Dempsey (gitara basowa), Robert Smith (gitara), Lol Tolhurst (perkusja) i Mark Ceccagno (gitara). W październiku 1976 roku w miejsce tego ostatniego został przyjęty Porl Thompson, wówczas uważany za najlepszego gitarzystę w Crawley. Malice grało głównie covery utworów takich wykonawców jak Jimi Hendrix czy David Bowie, występowało na lokalnych festiwalach muzycznych (np. 18 grudnia w opactwie Worth) czy szkolnych wieczorkach tanecznych. Rolę wokalisty spełniał dziennikarz lokalnej gazety „The Crawley Observer”. W 1977 roku z Malice wyewoluowała nowa grupa Easy Cure, od swojej poprzedniczki różniąca się ukierunkowaniem na muzykę punkową. Nazwa Easy Cure pochodziła z utworu napisanego przez Tolhursta; skład tej grupy stanowili Peter O’Tool (wokal), Robert Smith (gitara), Porl Thompson (gitara), Michael Dempsey (gitara basowa) i Lol Tolhurst (perkusja). Wówczas podpisano kontrakt z wytwórnią Ariola-Hansa – w ramach zaliczki zespół dostał pieniądze na zakup sprzętu, dawano regularne koncerty. Wokalista O’Tool we wrześniu 1977 roku zdecydował się jednak opuścić Easy Cure; jego funkcję przejął Smith. Zespół następnie wziął udział w kilku sesjach nagraniowych dla wytwórni; oprócz swoich utworów zagrał covery m.in. Davida Bowiego i The Beatles. Grupa była o tyle ciekawa, że w oceanie agresywnie grających i mocno zideologizowanych zespołów punkowych stawiała przede wszystkim na melodię, a w warstwie tekstowej odwoływała się do przeżyć członków zespołu, podejmując mocno introwertyczne zagadnienia. Zaczerpnięte z punk rocka oszczędne aranżacje wprawiały krytyków muzycznych w zdumienie, bowiem pod płaszczem minimalizmu kryła się muzyka inspirowana dokonaniami nie tylko wówczas popularnych zespołów, ale także muzyków z okresu psychodelii. Kontrakt z wytwórnią został jednak rozwiązany w lutym 1978 roku, kiedy ta nie zgodziła się wydać singla „Killing an Arab” proponowanego przez zespół. W tym samym czasie zespół zdecydował się opuścić też Thompson. Pozostałe trio – Smith, Tolhurst i Dempsey – zmieniło swoją nazwę na The Cure. W połowie 1978 roku The Cure zainteresował się Chris Parry i zgodził się na podpisanie półrocznego kontraktu ze swoją wytwórnią Fiction Records. W następnych dniach odbyła się sesja nagraniowa, podczas której zarejestrowano utwory mające się znaleźć na pierwszej płycie zespołu. Dnia 22 grudnia 1978 r. The Cure zadebiutowało w radiu i wydało swojego pierwszego singla „Killing an Arab” (pol. Zabijając Araba). Singiel wydany został pierwotnie po tym, jak jego wydania odmówiła niemiecka wytwórnia Hansa, przez małe wydawnictwo Small Wonder, a dwa miesiące później przez Fiction. Utwór ten wzbudził zarówno zaciekawienie, jak i kontrowersje ze względu na tekst. Inspirowany twórczością Alberta Camusa, rzekomo zawierał rasistowskie przesłanie. W rzeczywistości było to odwołanie do głośnej powieści francuskiego pisarza, zatytułowanej Obcy. W późniejszych latach zespół często prowokował opinię publiczną wykonując na koncertach tę piosenkę jako „Killing an Englishman” („Zabijając Anglika”), a także jako „Kissing an Arab” („Całując Araba”) czy „Killing Another”. W 1979 roku The Cure zagrało kilka ważnych koncertów, występując m.in. z takimi zespołami jak Joy Division i Siouxsie and the Banshees. Na początku maja ukazał się pierwszy album zespołu – Three Imaginary Boys, w niedługim czasie drugi singiel go promujący – „Boys Don’t Cry”. Jednocześnie w wyniku kilku nieporozumień z zespołu został wyrzucony Dempsey, a jego miejsce zajął poznany rok wcześniej utalentowany basista Simon Gallup. Pod koniec 1979 roku ukazał się kolejny singiel „Jumping Someone Else’s Train”, a do zespołu przyjęty został klawiszowiec – Matthieu Hartley. === 1980–1982: Mroczne lata === ==== 1980: Seventeen Seconds ==== Po pierwszych sukcesach zespołu Smith starał się szukać nowych środków wyrazu artystycznego, aby następna płyta zdołała odróżnić się od odnoszących sukcesy poprzednich nagrań. Na początku roku 1980 rozpoczęły się prace nad kolejnym albumem – Seventeen Seconds (pol. Siedemnaście sekund). Jednocześnie pojawiła się amerykańska wersja albumu Three Imaginary Boys pod nazwą Boys Don’t Cry (zmiany dotyczyły kilku z zamieszczonych utworów, na amerykańskiej wersji pojawił się m.in. najpopularniejszy wówczas tytułowy singiel „Boys Don’t Cry”). W kwietniu Cure wydało pierwszy singiel z nowej płyty – „A Forest”, a miesiąc później wydano cały album. Miał on znacznie chłodniejszy, bardziej pesymistyczny wyraz niż album debiutancki, melodie były spokojniejsze i mniej punkowe; zauważalna była także postępująca fascynacja piszącego teksty Smitha ciemnymi zakamarkami duszy ludzkiej, stąd teksty na płycie były naznaczone depresyjnym piętnem. W następnych miesiącach The Cure odbyło swoją pierwszą trasę koncertową odwiedzając 13 krajów. Tuż po zakończeniu trasy Hartley opuścił zespół – nie był przekonany do drogi obranej przez grupę na nowej płycie. Niemniej Seventeen Seconds odniosła komercyjny sukces, a singiel „A Forest” zaliczany jest dziś do największych osiągnięć grupy. ==== 1981: Faith ==== W pierwszych miesiącach 1981 roku The Cure nagrało kolejny album zatytułowany Faith (pol. Wiara). Płyta ta rozwija wątki podjęte przez grupę na Seventeen Seconds. Równocześnie, na co wskazuje tytuł albumu, w warstwie tekstowej odnosi się do zagadnień wiary i duchowości. Posępna atmosfera i teksty Smitha mówiły dużo o nowej drodze obranej przez zespół. The Cure stało się jednym z prekursorów zjawiska później nazwanego mianem zimnej fali. Melodie na Faith były bardzo oszczędne i spokojne, płyta z założenia miała wprawiać w zadumę i skłaniać do refleksji. Jej przesłanie było bardzo osobiste – teksty pisane przez Smitha miały związek z przeżyciami jego i kolegów (w tym czasie zmarła matka byłego gitarzysty i przyjaciela zespołu Porla Thompsona). Jednocześnie Robert traktował płytę jako swoiste pożegnanie ze swoją wiarą w Boga, którą po wielu przemyśleniach i wnioskach wyciąganych z obserwacji świata utracił i głęboko przeżył jako załamanie się jego systemu wartości; prowadzi tam rodzaj dialogu ze swoim głęboko chrześcijańskim wychowaniem i mówi o pragnieniu odnalezienia wiary i życiowego sensu na nowo. Teksty są smutne, skomplikowane i często trudne do zrozumienia, mówią o trudnościach i poszukiwaniu nadziei w życiu. Dużo mówią ostatnie słowa na płycie, z tytułowego utworu Faith – w wolnym polskim tłumaczeniu brzmią „odszedłem samotny... nie zostało mi już nic... oprócz wiary”. ==== 1981–1982: Pornography i rozpad zespołu ==== Pod koniec 1981 roku zespół rozpoczął prace nad nowym albumem. W efekcie trio Smith – Gallup – Tolhurst w maju 1982 roku wydało najbardziej wstrząsającą płytę w historii zespołu. W atmosferze plotek o samobójstwie Smitha pojawiła się płyta Pornography (pol. Pornografia), stworzona w trudnych warunkach. Członkowie zespołu zaczęli mieć problemy z narkotykami oraz bardzo ciężkie problemy natury psychicznej. W szczególności Smith, który popadł w depresję i przeżywał załamanie nerwowe. Atmosfera wewnątrz zespołu była fatalna; między Smithem a Gallupem dochodziło do częstych kłótni. Pesymistyczne Seventeen Seconds i Faith były w pewnym sensie wstępem do tego, co z zespołem stało się w okresie Pornography. Nowa płyta zawierała ciężkie do zrozumienia, niejasne i przesiąknięte skrajnym pesymizmem teksty mówiące o śmierci i tchnące dekadencją; oszczędne, ponure i apokaliptycznie brzmiące melodie; nawet sam tytuł i ciemna okładka sprawiały wrażenie smutku i rozbicia. Zmienił się wizerunek zespołu – członkowie zaczęli nosić charakterystyczne, dziwne fryzury i ponury makijaż (z czasem fryzura Smitha stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli The Cure). Już pierwsze słowa płyty dużo mówią o tym, co wówczas działo się z grupą – w wolnym polskim tłumaczeniu brzmią one „Nie ma znaczenia, że wszyscy umrzemy...”. W końcu, podczas trasy promującej album na koncercie w Strasburgu Smith z Gallupem pobili się, co praktycznie oznaczało rozpad zespołu. Podczas tej samej trasy na jednym z koncertów zespół zaimprowizował inny utwór – „The Cure Are Dead” (pol. „The Cure są martwi”). Grupa zakończyła działalność; Gallup założył wówczas swój zespół Fools Dance, Smith postanowił przerwać karierę, a Tolhurst zaczął uczęszczać na lekcje gry na instrumentach klawiszowych. === 1982–1987: Odbudowa zespołu w nowej stylistyce === Dopiero w ostatnich miesiącach 1982 roku w studiu nagrań spotkali się Smith i Tolhurst. Efektem ich współpracy była jednak muzyka zupełnie odmienna od wcześniejszych dokonań The Cure. Przede wszystkim znacząco wzrosła rola instrumentów klawiszowych, ulotnił się także przygnębiający klimat rodem z Faith czy Pornography – zespół chciał odciąć się od swojego mrocznego okresu z niedalekiej przeszłości. Nagrane w latach 1982–1983 utwory to głównie radosne, wesołe piosenki z dużą dawką elektroniki, zupełnie pozbawione cech charakterystycznych dla muzyki zespołu, takich jak brzmienie gitary Smitha czy głębokiego basu Gallupa. Single z tego okresu działalności zdobyły dużą popularność i zo