Dream Theater – amerykańska grupa muzyczna wykonująca metal progresywny, założona w roku 1985 przez Johna Petrucciego (gitara), Johna Myunga (gitara basowa) i Mike’a Portnoya (perkusja). Po dołączeniu Kevina Moore’a (instrumenty klawiszowe) zespół obrał nazwę Majesty, którą zmienił na Dream Theater dopiero w roku 1987. Muzyka tej grupy to fuzja popularnych wówczas hard rocka i heavy metalu z jednej strony oraz rocka progresywnego z drugiej. Inspiracją dla Dream Theater była twórczość takich zespołów jak Kansas, Rush, Queensrÿche, Yes, Iron Maiden. Muzyka Dream Theater cechuje się ciężkim heavymetalowym brzmieniem, skomplikowaną formą typową dla rocka progresywnego (zmieniające się w czasie schematy rytmiczne i harmoniczne) oraz wykonawczą wirtuozerią. Zespół jest uważany za jeden z najważniejszych w historii metalu progresywnego. Do września 2010 roku działał w składzie James LaBrie, John Myung, John Petrucci, Mike Portnoy, Jordan Rudess. == Historia == === 1985–1990 === Zespół powstał na początku 1985 roku z inicjatywy dwóch studentów wyższej szkoły muzycznej Berklee College of Music w Bostonie – gitarzysty Johna Petrucciego i basisty Johna Myunga. W jednej z uczelnianych sal prób muzycy spotkali perkusistę Mike’a Portnoya, który po dwóch dniach wstąpił do ich zespołu. Członkowie grupy od razu przystąpili do prób i komponowania. Następnie do zespołu doszli Kevin Moore – klawiszowiec, starszy kolega Petrucciego, uczeń Stanowego Uniwersytetu Nowego Jorku we Fredonii i Chris Collins – wokalista, kolega z sąsiedztwa, którego usłyszeli śpiewającego nuta w nutę utwór „Queen of the Reich” zespołu Queensryche. Pierwsza nazwa zespołu – Majesty – została zainspirowana słowem „majestic” (ang. majestatyczny, doniosły), jakim Mike Portnoy opisał końcową część utworu „Bastille Day” grupy Rush. Portnoy, Petrucci i Myung mieli w tym okresie również inne zajęcia: nauka, praca i udzielanie korepetycji. Natłok obowiązków nakłonił ich do podjęcia decyzji o rzuceniu nauki i skupieniu się na zespole. Kevin Moore również porzucił naukę na uniwersytecie. W roku 1986 Majesty wydali kasetę demo zatytułowaną Majesty demos. Demo nagrane zostało na czterościeżkowcu Mike’a Portnoya i zawierało 6 utworów naznaczonych wpływem zespołu Rush i innych progresywnorockowych i progresywnometalowych kapel. Nakład 1000 sztuk egzemplarzy rozszedł się w przeciągu 6 miesięcy między fanami rockowymi oraz metalowymi magazynami. Mike Portnoy wręczył jedną kopię kasety Jimowi Matheosowi – gitarzyście zespołu Fates Warning – dzięki czemu nagranie szybko rozprzestrzeniło się na progresywnometalowej scenie muzycznej. Krótko po wydaniu dema grupa musiała zrezygnować z dotychczasowej nazwy, gdyż zespół jazzowy z Las Vegas, który również nazywał się Majesty, zagroził podjęciem kroków prawnych w związku z naruszeniem praw autorskich. Jednymi z nowych nazw branych pod uwagę były: „Glasser”, „M2”, „Magus”, „Ytse Jam”. Ostateczna nazwa – Dream Theater – została nadana, gdy Mike Portnoy dostał wiadomość od swojego ojca – Howarda – który opisywał mu kino w miasteczku Monterey w Kalifornii nazywające się Dream Theater. W listopadzie 1986 roku – po kilku miesiącach wspólnego tworzenia i koncertowania – Chris Collins, którego wizja rozwoju twórczego nie zgadzała się z wizją pozostałej czwórki, opuścił zespół. Pod koniec 1987 roku jego miejsce zajął Charlie Dominici – gitarzysta i wokalista zespołu Franke and the Knockouts. Dream Theater zaczął ponownie i jeszcze intensywniej koncertować w Nowym Jorku i okolicach. Słuch o nich dotarł w końcu do Mechanic Records – oddziału korporacji muzycznej MCA (Music Corporation of America). Zespół podpisał w 1988 roku z wytwórnią swój pierwszy kontrakt płytowy od razu rozpoczynając prace nagraniowe. Album When Dream and Day Unite został wydany 6 marca 1989 roku, z dużo mniejszym niż zespół oczekiwał rozgłosem. Pierwsza koncertowa trasa promocyjna obejmowała 5 koncertów w stanach Nowy Jork i Rhode Island. Po czwartym Charlie Dominici został wyrzucony z zespołu z powodu osobistych i twórczych konfliktów z pozostałymi muzykami. Charlie zaśpiewał jednak jeszcze raz, niedługo po zwolnieniu, kiedy zespół Marillion poprosił Dream Theater o otwarcie ich koncertu w Nowym Jorku. === 1991–1994 === Kontrakt z Mechanic Records nie był korzystny dla zespołu i po odejściu Dominiciego muzykom udało się go zerwać. Dream Theater rozpoczął poszukiwania nowego wokalisty tworząc jednocześnie materiał na kolejny album. Steve Stone został przedstawiony jako nowy wokalista w połowie 1990 roku, w trakcie jednego z koncertów w Nowym Jorku. Steve zaśpiewał z zespołem trzy utwory, po czym został zwolniony, kiedy wyszło na jaw, że jego możliwości wokalne nie spełniają nawet minimum wymaganego przez zespół. Pięć miesięcy później zespół zagrał jeden koncert bez wokalisty i od tego czasu do połowy 1992 w ogóle nie wchodził na scenę. Cały ten czas poświęcony był poszukiwaniu nowego wokalisty i tworzeniu muzyki. W okresie tym powstała większość materiału na album Images and Words, a zespół przesłuchał ponad 200 śpiewaków – wszyscy zostali odrzuceni z różnych powodów. Pod koniec 1991 roku zespół otrzymał przesyłkę z Kanady – taśmę z popisami wokalnymi niejakiego Kevina Jamesa LaBrie, członka glamrockowej kapeli Winter Rose. Po wysłuchaniu nagrania muzycy zaprosili Kevina do Nowego Jorku na przesłuchanie na żywo. Po tym przesłuchaniu LaBrie został wokalistą Dream Theather i postanowił porzucić swoje pierwsze imię, żeby uniknąć mylenia go z Kevinem Moore’em. Przez następne kilka miesięcy zespół pracował nad partiami wokalnymi do opracowanych do tej pory utworów i wznowił koncertowanie – nadal głównie w Nowym Jorku i okolicach. W 1992 roku zespół podpisał siedmiopłytowy kontrakt z oddziałem wytwórni muzycznej Elektra Records – ATCO Records. Pierwsza płyta pod flagą nowego wydawcy została wydana 7 lipca 1992 roku. Promocja albumu Images and Words poprzedzona była wydaniem singla i wideoklipu do utworu Another Day, ale ani singel ani klip nie odniosły większego sukcesu. Inaczej było z następnym singlem: Pull Me Under. Wspiął się on na 10. miejsce listy popularności amerykańskiego magazynu Billboard. W ślad za tym sukcesem producent nagrał teledysk, który przez kilkanaście tygodni wyświetlany był regularnie w MTV. Trzecim teledyskiem promującym Images and Words był „Take the Time”. Nie odniósł on jednak tak znaczącego sukcesu jak jego poprzednik. Trasa koncertowa promująca Images and Words obejmowała całe Stany Zjednoczone i Japonię. Mnogość koncertów wraz z sukcesem singla Pull Me Under spowodowały, że sprzedaż płyt osiągnęła poziom klasyfikujący album do Złotej Płyty w Stanach (sprzedane ponad 500 000 egzemplarzy) i Platynowej Płyty w Japonii (sprzedane ponad 250 000 egzemplarzy). Images And Words jest do tej pory największym komercyjnym sukcesem Dream Theater. Europejska trasa koncertowa zaowocowała nagraniem pierwszego oficjalnego albumu koncertowego: Live at the Marquee. Trwające nieco ponad 45 minut wideo zawiera 6 utworów nagranych 23 kwietnia 1993 w klubie jazzowym Marquee w Londynie. 4 miesiące później – 26 sierpnia, zespół zagrał koncert w Tokio. Prawie cały ten koncert, trzy dotychczas nagrane teledyski, wywiady i pozakulisowe fragmenty z nagrań znalazły się na kolejnym oficjalnym albumie wideo Images and Words: Live in Tokyo. W maju 1994 roku pełni zapału do pracy nad nowym materiałem muzycy wrócili do studia nagraniowego. Następne 3 miesiące spędzili tworząc wspólnie materiał na trzeci krążek – Awake. Płyta wydana została 4 października 1994 roku, pod flagą wytwórni muzycznej EastWest Records. Z powodu cięższego niż dotychczas brzmienia wywołała falę niezadowolenia wśród dużej części dotychczasowych fanów, jednak dobrze odebrana została przez krytyków i pozyskała zespołowi nowych odbiorców. Krótko przed zakończeniem nagrań i przystąpieniem do miksowania materiału Kevin Moore zadeklarował zaskoczonej reszcie zespołu swoje odejście. Wiadomość ta przybiła muzyków, którzy od ledwie dwóch lat cieszyli się stabilnością składu. Decyzja Kevina była jednak nieodwołalna. Zmęczony podróżniczym trybem życia i związany zespołowym graniem indywidualista odszedł, by tworzyć własną muzykę. Zamiast ruszyć w trasę koncertową muzycy musieli skoncentrować się na poszukiwaniu nowego klawiszowca. Dzięki reputacji, jaką do tej pory uzyskali, nie mogli narzekać na brak ochotników. Tym, który przykuł ich uwagę, był Jordan Rudess, zdobywca tytułu Best New Talent amerykańskiego magazynu klawiszowców Keyboard Magazine w 1994 roku. Zespół skontaktował się z Rudessem i zaprosił go do wspólnego zagrania koncertu w mieście Burbank w Kalifornii. Koncert wypadł nadspodziewanie dobrze dla wszystkich zainteresowanych i Rudess otrzymał propozycję objęcia pozycji klawiszowca na stałe. Na nieszczęście „Dreamów”, w tym samym czasie otrzymał on propozycję koncertowania z progresywnorockowym zespołem Dixie Dregs i to właśnie na nią przystał. Według oceny Rudessa praca z Dream Theater wymagałaby zbyt dużego zaangażowania, na które nie mógł sobie w tamtym okresie pozwolić. Rozczarowani decyzją Rudessa muzycy zatrudnili Dereka Sheriniana, klawiszowca współpracującego z zespołami KISS i Alice Cooper. Sherinian wynajęty został na czas trwania trasy koncertowej promującej album Awake, a po jej zakończeniu zatrudniony na stałe. === 1995–1998 === W kwietniu 1995 roku Dream Theater wkroczył do studia nagraniowego BearTrack w Nowym Jorku, żeby zrearanżować utwór „A Change of Seasons”. Historia tej kompozycji sięga 1989 roku – wtedy właśnie została stworzona z zamiarem umieszczenia jej na płycie Images and Words, do czego nie doszło z powodu jej prawie 17-minutowego czasu trwania. Utwór został odłożony na półkę na inną okazję. Zespół powracał do niego od czasu do czasu obrabiając go i grając na koncertach, ku wielkiej radości słuchaczy. Nie wiadomo jaki los spotkałby to dzieło, gdyby nie nieustające i zjednoczone naciski fanów korzystających z najpopularniejszej w tamtym okresie formy komunikacji międz