Janusz Rewiński (ur. 16 września 1949 w Żarach, zm. 1 czerwca 2024 w Warszawie) – polski aktor i satyryk, poseł na Sejm I kadencji. == Życiorys == === Rodzina i wykształcenie === Był synem Bazylego i Filipiny, którzy pochodzili z okolic Równego na Wołyniu. Miał dwóch starszych braci i siostrę. Ukończył Technikum Budowy Silników Lotniczych we Wrocławiu, w 1972 uzyskał dyplom ukończenia studiów na Wydziale Aktorskim PWST w Krakowie. === Działalność artystyczna === Podczas studiów występował w telewizyjnym programie kabaretowo-satyrycznym Spotkanie z Balladą, w którym zaprezentował m.in. monolog pt. FIUT (Film I Uwentualnie Telewizja). Po ukończeniu studiów dołączył do zespołu aktorskiego Teatru Polskiego w Poznaniu, w którym występował m.in. w roli Wacława w komedii Aleksandra Fredry Zemsta (reż. Roman Kordziński). Po odejściu z teatru występował w Kabarecie Tey w duecie z Zenonem Laskowikiem, z którym współpracował do 1978. Po przeprowadzce do Warszawy został aktorem Teatru Komedia, w którym pracował przez cztery lata, m.in. zagrał Dyrektora w sztuce Olgi Lipińskiej Słuchowisko (1982). Po ogłoszeniu stanu wojennego w Polsce dołączył do bojkotu radia i telewizji. Wcielił się w Simurina w spektaklu telewizyjnej produkcji Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna (1987; reż. Olga Lipińska). Również w latach 80. tworzył duet sceniczny z Bohdanem Smoleniem, a także wcielał się w dyrektora „Miśka” w Kabarecie Olgi Lipińskiej. Pod koniec tej dekady występował z programami kabaretowymi: Skauci Piwni, Rewa śpiewa oraz Janusz Rewiński i jego goście. Zagrał dyrektora przewozów w kilku odcinkach serialu Zmiennicy (1987) i epizodyczną rolę instruktora KO w filmie psychologicznym Antoniego Krauzego Dziewczynka z hotelu Excelsior (1988). W 1993, po dwuletniej przerwie na okres sprawowania mandatu poselskiego, wrócił do występów w programach z cyklu Kabaret Olgi Lipińskiej. Ponownie wcielił się w rolę „Miśka” próbującego dostosować swój zespół do wymogów gospodarki rynkowej. W tym samym roku wydał książkę autobiograficzną pt. Z kabaretu do Sejmu… i z powrotem?, którą napisał ze Stanisławem Lejdą. W latach 90. występował u boku Tadeusza Drozdy w programie rozrywkowym Dyżurny Satyryk Kraju w Polsacie. Popularność zyskał również dzięki roli gangstera Stefana „Siary” Siarzewskiego w komediach Juliusza Machulskiego: Kiler (1997) i Kiler-ów 2-óch (1999). Zagrał Edwarda Nowaka, głównego bohatera serialu Tygrysy Europy (1999). Na potrzeby tej produkcji nagrał utwór Zigaretten nach Berlin, który stał się przebojem. Pod koniec lat 90. odrzucił propozycję zagrania Ferdynanda Kiepskiego, głównego bohatera sitcomu Świat według Kiepskich. Współprowadził z Krzysztofem Piaseckim programy publicystyczne: Ale plama w TVN (1998–2004) i Szkoda gadać w TVP1 (2007–2008), a z Joanną Fudalą program Siara w kuluarach w TVP1 (2010). W 2011 wystąpił w kampanii reklamowej marki Wilkinson, na której potrzeby zgolił swoją charakterystyczną brodę. W 2013 został felietonistą tygodnika „W Sieci”, z którym współpracował do 2019. === Działalność polityczna i gospodarcza === Na początku lat 90., na fali popularności programu Skauci Piwni, został jednym z założycieli stowarzyszenia „Skauci Piwni”, na bazie którego powstała Polska Partia Przyjaciół Piwa, zarejestrowana 28 grudnia 1990. W kwietniu 1991 na kongresie założycielskim został wybrany na prezydenta PPPP. W wyborach parlamentarnych w 1991 z listy tego ugrupowania został wybrany na posła I kadencji. W Sejmie przewodził jednej z frakcji PPPP, określanej jako Duże Piwo i przekształconej w Polski Program Gospodarczy, którego większość posłów w 1992 wraz z przedstawicielami Kongresu Liberalno-Demokratycznego następnie współtworzyła klub Polski Program Liberalny. W tym samym roku został usunięty ze stanowiska prezydenta PPPP przez stronników Leszka Bubla. W 1993 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z listy KLD, po czym wycofał się z działalności politycznej. W 2010 wszedł w skład komitetu poparcia Jarosława Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich, a w 2015 zaangażował się w kampanię prezydencką kandydata PiS Andrzeja Dudy. W 2019 przed wyborami do Sejmu i Senatu wystąpił w spocie wyborczym PiS. Pełnił funkcję prezesa przedsiębiorstwa Centrum Komputerowe Bonair USA (1994–1995), był członkiem zarządu Unitra Multimedia (1995–1996). Zajmował się rolnictwem i hodowlą zwierząt. == Odznaczenia == Wyróżniony Srebrnym (2009) i Złotym (2016) Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 2024 został pośmiertnie odznaczony przez prezydenta RP Andrzeja Dudę Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. == Życie prywatne == W 1981 ożenił się z aktorką Iwoną Biernacką, z którą miał dwóch synów: Jonasza (ur. 1983) i Aleksandra (ur. 1991). Mieszkał w Radości, a po zakończeniu aktywności artystycznej mieszkał we wsiach Nowodwór i Dzielnik. Został pochowany na cmentarzu w Radości. == Filmografia == 1983: To tylko rock jako Roman Żelazny, reżyser telewizyjny 1983: Sny i marzenia jako szef redakcji w tv (cz. 2) 1984: Porcelana w składzie słonia jako dyrektor fabryki sztucznego miodu 1985: Podróże pana Kleksa jako bosman Bank 1986: Pierścień i róża jako król Padello 1986: Zmiennicy jako Zdzisław Mroczkowski, pracownik prezesa Koniuszki 1986: Klementynka i Klemens – gęsi z Doliny Młynów (odc. 8) 1987: Cesarskie cięcie jako sekretarz z „góry” 1988: Dziewczynka z hotelu Excelsior jako instruktor K.O. 1993: Uprowadzenie Agaty jako wiceminister Jerzy, ojciec Oskara 1997: Kiler jako Stefan „Siara” Siarzewski 1999: Tygrysy Europy jako Edward Nowak 1999: Kiler-ów 2-óch jako Stefan „Siara” Siarzewski 2000: Sukces jako ataman Żurak, gość UPM z Ukrainy 2001: Gulczas, a jak myślisz... jako Karol, ojciec Karoliny, właściciel stacji benzynowej 2002: Yyyreek!!! Kosmiczna nominacja jako Karol 2002: Superprodukcja jako producent Zdzisław „Dzidek” Niedzielski 2003: Tygrysy Europy 2 jako Edward Nowak 2006: Ale się kręci jako Lucjan Grauer, reżyser telenoweli „Prosto w serce”, partner Barbary Rózieckiej 2007: Ryś jako Koziczek, dyrektor banku == Dyskografia == Zadyma (1988, Pronit) == Programy telewizyjne == Ale plama (1998–2004, z Krzysztofem Piaseckim) Szkoda gadać (2007–2008, z Krzysztofem Piaseckim) Studio lało-grzało (2008, z Krzysztofem Piaseckim) Siara w kuluarach (2010, z Joanną Fudalą) == Przypisy == == Bibliografia == BeataB. Biały BeataB., Siara. I nic nie jest jasne. Biografia Janusza Rewińskiego, Wydawnictwo Otwarte, 2026, ISBN 978-83-8399-016-3 . == Linki zewnętrzne == Janusz Rewiński w bazie IMDb (ang.) [dostęp 2010-10-19]. Janusz Rewiński w bazie Filmweb [dostęp 2010-10-19]. Janusz Rewiński w bazie filmpolski.pl [dostęp 2010-10-19]. Janusz Rewiński, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Osoby) [dostęp 2021-04-10] . Janusz Rewiński [online], sejm.gov.pl [dostęp 2010-10-19] .