Medaliści igrzysk olimpijskich w biegach narciarskich – lista zawodników, którzy przynajmniej raz w karierze zdobyli medal w zawodach olimpijskich w biegach narciarskich mężczyzn. Jedną z dyscyplin olimpijskich wchodzących w skład narciarstwa klasycznego są, obok skoków narciarskich i kombinacji norweskiej, biegi narciarskie. Zawody mężczyzn w tej dyscyplinie w ramach zimowych igrzysk olimpijskich rozgrywane są od 1924 roku. Do 1932 roku w kalendarzu igrzysk znajdowały się dwie konkurencje biegowe – bieg techniką klasyczną na 18 oraz na 50 km. W 1936 roku po raz pierwszy w ramach igrzysk olimpijskich rozegrano bieg sztafetowy 4 × 15 km. W 1956 roku zmieniono dystans krótszego z biegów, z 18 na 15 km i dodatkowo do konkurencji olimpijskich włączono bieg na 30 km. W latach 1992–1998 nie rozegrano biegu na 15 km, zastępując go dystansem o 5 km krótszym oraz biegiem pościgowym 10+15 km. Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2002 w Salt Lake City ponownie rozegrano bieg na 15 km, a zamiast dotychczasowych biegów na 10 km i biegu pościgowego, po raz pierwszy przeprowadzono konkurencję łączoną 2 × 10 km, którą w kolejnych igrzyskach zastąpiono dystansem 2 × 15 km. Jednocześnie w 2002 roku w kalendarzu igrzysk po raz pierwszy znalazł się sprint indywidualny, a cztery lata później w Turynie także sprint drużynowy. Najwięcej medali olimpijskich w biegach narciarskich – 78 (w tym 34 złote, 18 srebrnych i 16 brązowych) zdobyli zawodnicy reprezentujący Norwegię. Na kolejnych miejscach klasyfikacji medalowej znajdują się: reprezentanci Szwecji (58 medali, w tym 23 złote, 15 srebrnych i 20 brązowych), Finlandii (45 medali, w tym 13 złotych, 13 srebrnych i 19 brązowych) oraz Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (31 medali, w tym 11 złotych, 8 srebrnych i 12 brązowych). Zawodnikiem, który najwięcej razy stawał na podium zawodów olimpijskich, jest Norweg Bjørn Dæhlie, który wywalczył łącznie 12 medali, w tym 8 złotych i 4 srebrne. Drugim zawodnikiem pod względem liczby medali jest Sixten Jernberg, który dziewięciokrotnie wywalczył medal olimpijski (4 złote medale, 3 srebrne i 2 brązowe). Pięciokrotnie złote medale zdobył Thomas Alsgaard. W biegach sztafetowych najwięcej, sześć tytułów mistrzów olimpijskich zdobyli Szwedzi, pięć tytułów zdobyli Norwegowie, a cztery Finowie. Spośród wszystkich krajów największą liczbę medali w sztafetach zdobyła Norwegia – 14. Ośmiokrotnie zdarzyło się, że całe podium olimpijskie zajęli biegacze z tego samego kraju. Po raz pierwszy miało to miejsce w 1924 roku, kiedy w biegu na 50 km wszystkie medale zdobyli Norwegowie – Thorleif Haug, Thoralf Strømstad i Johan Grøttumsbråten. Cztery lata później w biegu na 18 km ponownie całe podium należało do Norwegów, tym razem byli to jednak Johan Grøttumsbråten, Ole Hegge i Reidar Ødegaard. W trakcie tych samych igrzysk w biegu na 50 km wszystkie miejsca premiowane medalami zajęli natomiast Szwedzi – Per-Erik Hedlund, Gustaf Jonsson i Volger Andersson. W 1936 i 1948 roku ponownie na całym podium stanęli zawodnicy szwedzcy. W Garmisch-Partenkirchen w biegu na 50 km byli to: Elis Wiklund, Axel Wikström i Nils-Joel Englund, a w Sankt Moritz w biegu na 18 km: Martin Lundström, Nils Östensson i Gunnar Eriksson. W 1992 roku wszystkie medale w biegu na 30 km zdobyli biegacze z Norwegii – Vegard Ulvang, Bjørn Dæhlie i Terje Langli. W 2014 roku na trzech pozycjach medalowych w biegu na 50 km zostali sklasyfikowani biegacze rosyjscy – Aleksandr Legkow, Maksim Wylegżanin i Ilja Czernousow. W 2018 roku wszystkie miejsca na podium w biegu łączonym mężczyzn zajęli Norwegowie – Simen Hegstad Krüger, Martin Johnsrud Sundby i Hans Christer Holund. Jeden raz w historii biegów narciarskich mężczyzn na igrzyskach olimpijskich zdarzyło się, że złoty medal w tej samej konkurencji zdobyło ex aequo dwóch zawodników. Dokonali tego Thomas Alsgaard i Frode Estil, którzy w biegu łączonym 2 × 10 km w Salt Lake City dobiegli na metę na drugiej pozycji i za sprawą dyskwalifikacji pierwszego Johanna Mühlegga ostatecznie zdobyli złote medale olimpijskie. W haśle przedstawieni zostali medaliści igrzysk olimpijskich w biegach narciarskich, czyli biegacze, którzy przynajmniej raz w karierze stanęli na podium zawodów olimpijskich mężczyzn. W tabelach nie zostały natomiast wymienione medalistki zawodów kobiecych. == Medaliści chronologicznie == === Sprint indywidualny === W 2002 roku po raz pierwszy rozegrano konkurencję sprinterską w ramach zimowych igrzysk olimpijskich. Podczas tych igrzysk długość trasy liczyła 1,5 kilometra, które zawodnicy musieli pokonać techniką dowolną. Cztery lata później dystans był o 200 m krótszy, a technika nie uległa zmianie. W 2010 roku dystans ponownie wynosił 1,5 kilometra, jednak biegacze musieli go pokonać stylem klasycznym. Na kolejnych igrzyskach sprint przeprowadzono ponownie techniką dowolną, cztery lata później ponownie klasyczną, a na następnych igrzyskach ponownie dowolną. Poniżej znajduje się zestawienie medalistów olimpijskich w sprincie mężczyzn. === Sprint drużynowy === W 2006 roku poza sprintem indywidualnym rozegrano także sprint drużynowy. Każda drużyna startująca w tej konkurencji składa się z dwóch zawodników, którzy na przemian pokonują część trasy. W 2006 roku trasa liczyła 6 okrążeń po 1,3 kilometra (po 3 okrążenia na jednego zawodnika), a cztery lata później – 6 okrążeń po 1,6 kilometra. W obu przypadkach sprint odbywał się techniką dowolną. W 2014 roku okrążenia liczyły po 1,8 kilometra, a bieg odbywał się techniką klasyczną. Poniżej znajduje się lista medalistów poszczególnych biegów. Na igrzyskach w 2014 roku w Soczi srebrny medal zdobyli reprezentanci Rosji – Maksim Wylegżanin i Nikita Kriukow. Po igrzyskach u Wylegżanina wykryto jednak stosowanie niedozwolonych środków dopingujących, co skutkowało dyskwalifikacją rosyjskiej sztafety. Drugie miejsce pozostawiono nieobsadzone. Decyzję uchylił w lutym 2018 roku Sportowy Sąd Arbitrażowy i Rosjanie odzyskali zdobyty medal. === Bieg na 10 km === Bieg na 10 kilometrów w ramach zimowych igrzysk olimpijskich rozegrano trzy razy, w latach 1992–1998. Za każdym razem był to bieg techniką klasyczną. Dwa złote medale w tej konkurencji zdobył Bjørn Dæhlie. Poniżej znajdują się medaliści wszystkich biegów. === Bieg na 15 km === Nieprzerwanie od 1956 roku w kalendarzu zimowych igrzysk olimpijskich znajduje się bieg na 15 kilometrów mężczyzn. W latach 1956–1988, 2002–2006 oraz 2014 rozgrywano go techniką klasyczną, w latach 1992–1998, w 2010 i 2018 był to bieg techniką dowolną. Krajem, który zdobył najwięcej medali w tej konkurencji, jest Norwegia, która wywalczyła łącznie dziewięć medali, w tym trzy złote. Poniższa tabela przedstawia wszystkich medalistów z lat 1956–2022. === Bieg na 18 km === W latach 1924–1952 przeprowadzany był bieg mężczyzn na 18 kilometrów techniką klasyczną. Wszystkie medale w tej konkurencji zdobyli reprezentanci Norwegii, Szwecji i Finlandii, przy czym najwięcej, siedem, wywalczyli Norwegowie. W tabeli ukazani zostali wszyscy medaliści biegu na 18 kilometrów. === Biegi łączone i pościgowe === W latach 1992–1998 w ramach igrzysk olimpijskich rozegrano bieg pościgowy na 25 kilometrów. Najpierw przeprowadzony był bieg na 10 kilometrów techniką klasyczną, za który przyznane zostały medale olimpijskie. Kilka dni później zawodnicy w odwrotnej kolejności do miejsc zajętych w biegu na 10 km, wystartowali w biegu na 15 km techniką dowolną. Taki sposób przeprowadzania biegu pościgowego dotyczył igrzysk w 1992, 1994 i 1998 roku. Medale w tej konkurencji zdobyli biegacze z Norwegii, Kazachstanu i Włoch. We wszystkich trzech igrzyskach medal w tej konkurencji wywalczył Bjørn Dæhlie. Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2002 w Salt Lake City po raz pierwszy i jedyny rozegrano bieg łączony 2 × 10 km. Początkowo konkurencję wygrał reprezentujący Hiszpanię, Johann Mühlegg, jednak kontrola antydopingowa wykazała obecność w jego krwi darbepoetyny alfa, co spowodowało dyskwalifikację zawodnika i utratę medalu. Od 2006 roku w kalendarzu zimowych igrzysk olimpijskich zamiast biegu na 30 kilometrów wprowadzony został bieg łączony – 15 km techniką klasyczną + 15 km techniką dowolną. Bieg ten rozegrano także w 2010, 2014, 2018 i 2022 roku. Poniżej znajduje się zestawienie medalistów wszystkich tych biegów. === Bieg na 30 km === Bieg na 30 kilometrów mężczyzn rozgrywany był w latach 1956–2002. Od 1956 do 1992 oraz w 1998 roku przeprowadzano go techniką klasyczną, w 1994 roku techniką dowolną, a w 2002 roku był to bieg masowy rozgrywany stylem dowolnym. Jako pierwszy na metę biegu w 2002 roku dotarł reprezentant Hiszpanii, Johann Mühlegg, jednak w jego organizmie wykryto doping, co pozbawiło go medalu. Poniższa tabela przedstawia medalistów wszystkich rozegranych biegów. === Sztafeta === Rywalizacja męskich sztafet 4 × 10 kilometrów przeprowadzana jest od Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1936. Najwięcej medali – 15 – zdobyła sztafeta norweska (5 złotych, 9 srebrnych, 1 brązowy), natomiast najwięcej tytułów mistrza olimpijskiego – 6 – zdobyła sztafeta szwedzka. Poniżej znajduje się lista wszystkich ekip, które zdobyły medale igrzysk olimpijskich w sztafecie mężczyzn. Na igrzyskach w Soczi w 2014 roku srebrny medal w sztafecie mężczyzn zdobyła początkowo reprezentacja Rosji w składzie: Dmitrij Japarow, Aleksandr Biessmiertnych, Aleksandr Legkow i Maksim Wylegżanin. Po igrzyskach u dwóch spośród nich – Legkowa i Wylegżanina – stwierdzono stosowanie dopingu, w efekcie czego Rosja została zdyskwalifikowana, a drugie miejsce pozostało nieobsadzone. Dyskwalifikację w lutym 2018 roku uchylił Sportowy Sąd Arbitrażowy, dzięki czemu Rosjanie odzyskali zdobyty medal. === Bieg na 50 km === Bieg na 50 kilometrów to jedyna konkurencja biegowa rozgrywana nieprzerwanie od pierwszych zimowych igrzysk olimpijskich w 1924 roku. W latach 1924–1984, 1994, 2002, 2010 i 2018 bieg ten rozgrywany był techniką klasyczną, a w latach 1988–1992, 1998, 2006 i 2014 techniką dowolną. Od 2006 jest to także bi