Mercedes-Benz klasy C – samochód osobowy klasy średniej produkowany pod niemiecką marką Mercedes-Benz od 1993 roku. Od 2021 roku produkowana jest piąta generacja modelu. == Pierwsza generacja == Mercedes-Benz klasy C I został zaprezentowany po raz pierwszy w 1993 roku. Samochód zaprezentowano w 1993 roku jako następcę modelu 190. Samochód zyskał kod fabryczny W202 i utrzymany był w nowym kierunku stylistycznym marki oraz nowym porządku nazewniczym, który zapoczątkowała właśnie pierwsza generacja klasy C. Wersja kombi nosiła oznaczenie fabryczne S202. W plebiscycie na Europejski Samochód Roku 1994 model zajął 3. pozycję (za Fordem Mondeo MkI i Citroënem Xantią) i trafiła do produkcji w 1996 roku. Oprócz tego, w tym samym roku samochód zdobył tytuł North American Car of the Year. W porównaniu do poprzednika miał smuklejsze linie nadwozia, oferował więcej miejsca w środku oraz posiadał udoskonalone systemy aktywnego i pasywnego bezpieczeństwa pasażerów. Komfort został dostrzegalnie ulepszony, nawet jeśli pozorne różnice były niezauważalne. W standardzie znalazły się pełnowymiarowa poduszka powietrzna kierowcy, system bezpieczeństwa bocznego uderzenia, system ABS, wspomaganie kierownicy, pięciostopniowa manualna skrzynia biegów oraz centralny zamek. Ceny były minimalnie wyższe od Mercedesa-Benza 190. Następną innowacją był pomysł na inny design i linie stylizacji: obok wersji podstawowej Base, która od 1995 została nazywana Classic, były dostępne trzy inne wersje: Esprit, Elegance i Sport. Te trzy warianty stanowiły około ⅓ wszystkich sprzedanych samochodów. W kwietniu 1993 roku koncern zaprezentował na targach we Frankfurcie W202 z silnikami C180, C200, C220, C280, C200D, C220D, C250D. Nie minęło pół roku, a już we wrześniu dodano C36 AMG, którego sprzedaż ruszyła na początku 1994 roku. W 1995 roku Mercedes zaproponował W202 w wariancie z silnikiem C230 Kompressor, oznaczało to zakończenie 50-letniej przerwy niestosowania mechanicznych sprężarek. Kompresor podbił moc C230 do 193 KM, tym samym dorównując mocą modelowi C280. Ponadto oferował większy i „dłużej” dostępny moment obrotowy, nie powodując większego zużycia paliwa i większego zatrucia środowiska. Dla eksportu do Włoch, Grecji i Portugalii, producent przygotował wersję C200 Kompressor. Oprócz doładowanego silnika benzynowego, pojawił się model C250 Turbo Diesel. Był pierwszym samochodem osobowym z silnikiem w technologii czterozaworowej na cylinder, turbiną napędzaną spalinami oraz z chłodzeniem powietrza doładowanego (intercooler). Nowy model bazując na wolnossącym Dieslu C250, osiągnął moc 150 KM i maksymalny moment obrotowy 280 Nm dostępny już od 1800 obr./min. Wynikiem było osiągnięcie najmocniejszego silnika wysokoprężnego w swojej kategorii, w dodatku osiągającego niskie spalanie i niską emisję spalin. W lutym 1996 pojawił się model T, czyli kombi o usportowionym charakterze i wewnętrznym symbolu S202, wkraczający na nowe obszary rynku. Był oferowany w tych samych wariantach co sedan do tej pory i był produkowany w tych samych zakładach w Bremie (Niemcy). Początkowo dostarczano kombi z trzeba silnikami benzynowymi (C180, C200 i C230 niedostępnym jeszcze w sedanie) oraz dwoma Dieslami: C220D oraz C250D. C200 Kompressor oraz C200D były oferowane jedynie na eksport. W czerwcu 1996 roku C220 został zastąpiony modelem C230, wraz z którym przyszedł nowy sposób zasilania benzyną innych silników benzynowych wolnossących – 1,8 i 2-litrowe silniki wyposażono w system wtrysku HFM z przepływomierzem (zamiast poprzednio używanego czujnika ciśnienia względnego powietrza wraz z pomiarem temperatury) oraz zmienne fazy rozrządu, wynikiem czego było mniejsze zużycie paliwa, mniejsza emisja spalin, silnik wymagał rzadszych przeglądów, które były tańsze dla nowych silników. Przeprowadzenie face liftingu w czerwcu 1997 roku było również zaznaczeniem pewnego wydarzenia dla serii 202 – w tym samym czasie sprzedano milion sztuk egzemplarzy. Z tej okazji wprowadzono nowy, 170-konny silnik C240 w układzie V6, który otwierał wrota dla mniej zamożnych klientów chcących nie za duży sześciocylindrowy silnik, zastępując będącego krótko na rynku C230. Dodatkowo lifting przeszedł C280, który został również zastąpiony widlastą jednostką V6 – kolejny raz powodem były normy emisji spalin, co przyczyniło się do obniżonej konsumpcji paliwa. Face lifting również oznaczał wycofanie „starego” modelu AMG C36. Oprócz zmian silnikowych, face lifting oznaczał zmianę nadwozia – m.in. zderzaki i progi, lampy, przednia atrapa oraz wnętrza – tapicerki, boczki drzwi. Zmiany odnotowano również w liście standardowego wyposażenia: cztery poduszki z przodu (dwie przednie i dwie boczne), system BAS, elektroniczny system ASR we wszystkich modelach oprócz C180 i C220D, unowocześniony system ASSYST, nowy kluczyk „rybka” (odpalenie samochodu polega na komunikacji przez podczerwień w stacyjce i kluczyku, a otwieranie samochodu przez radio; w sedanie możliwość otworzenia klapy bagażnika z kluczyka; przed liftingiem stacyjka na metalowy grot, a otwieranie samochodu przez podczerwień). Na liście opcjonalnej pojawiły się nowe rozszerzenia: PTS, czyli czujniki parkowania, APS, czyli system nawigacji zintegrowany w radiu, nowy tempomat, sensor deszczu i reflektory ksenonowe z systemem samopoziomowania. W październiku tego samego roku, pojawił się nowy model AMG C43 wyposażony w silnik 4,3 litra znany z modelu W210 E430 V8 generując podwyższoną moc 306 KM. Standardowo wyposażony w system stabilizacji toru jazdy ESP i automatyczną skrzynią biegów. Na C43 AMG się nie skończyło i Mercedes-Benz na targach zaprezentował kolejną nowość: pierwszego Mercedesa z silnikiem Diesla na bezpośrednim wtrysku Common Rail. Oferował 125 KM oraz 300 Nm od 1800 obr./min, co czyniło go najsilniejszym pod względem momentu obrotowego silnikiem w klasie, a dodatkowo wyznaczył nowy standard spalania i zanieczyszczeń środowiska. Sprzedaż ruszyła w grudniu 1997 roku. W połowie następnego roku do oferty dodano zmodyfikowaną C220CDI, model C200CDI o mocy 102 KM, które wyparło z listy C220D (było dostępne jedynie dla taksówek). === Wersje stylizacji === „Mała Mercedes” oferowała od początku do końca cztery główne linie stylizacji, częściowo powiązane z poziomem wyposażenia seryjnego: Classic – podstawowa, najtańsza wersja, właściwie nazywana od września 1995 roku. Z silnikiem C180 i manualną skrzynią biegów kosztowała w maju 1993 roku około 40 000 DM. Wewnątrz brak było charakterystycznego drewna dla Mercedesów; delikatne wzory tapicerek. Listwy zewnętrzne Classica były z czarnego plastiku. Po głównym liftingu listwy były lakierowane, a na konsoli środkowej pojawiło się drewno Alameda i czarny dąb na listwach drzwi – inne niż w Elegance. Esprit – przeznaczona dla młodych ludzi. Kolorowe (inne niż w Classicu) wzory tapicerek (często pod kolor nadwozia). Wewnątrz czarne elementy dekoracyjne aż do liftingu – pojawił się na konsoli środkowej materiał bardzo podobny do włókna węglowego (inny niż w wersji Sport). Listwy w Espricie były z czarnego plastiku, po głównym liftingu jak w Classicu. Zawieszenie obniżono o 25 mm. Elegance – symbol luksusu i elegancji: drewno z orzecha włoskiego. Prócz tego, jasne wersje tapicerek „kolorowały” plastiki na podobny kolor (czego nie było w Espricie i Classicu). Elegance otwierało przed nami kolejną listę wyposażenia opcjonalnego (m.in. 6 kolorów skórzanych tapicerek). Listwy zewnętrzne od początku produkcji lakierowane w innym odcieniu, dodatkowo ozdobione chromem; chrom na klamkach. Zawieszenie w zależności od roku produkcji występowało w dwóch wersjach. Po tzw. półlifcie było identyczne jak w wersji Classic. Sport – usportowiona wersja. Kierownica w stylu SL; przednie fotele z poprawionym trzymaniem bocznym; do dyspozycji głównie czarne tapicerki w kratę. Dwa kolory wnętrz – czarna (materiałowa i skórzana) i szara (skórzana; plastiki w ciemno szare). Elementy dekoracyjne z plastiku o strukturze włókna węglowego. Zawieszenie zostało obniżone o 25 mm i utwardzone. Zmieniony układ kierowniczy na bardziej bezpośredni. Mercedes-Benz stosuje bardzo długą listę wyposażenia opcjonalnego, w związku z czym można doposażyć każdą stylizację niemal we wszystko, bardzo nieliczne opcje są rezerwowane dla określonych stylizacji, wersji limitowanych bądź silników. We wszystkich wersjach przed liftingiem standardowo stosowano ogumienie 195/65 R15 o indeksie prędkości H (dla silników 4-cylindrowych), 195/65 R15 V (dla silników 6-cylindrowych) oraz 205/60 R15 o odpowiednim indeksie dla wersji Sport. AMG stosowało ogumienie 225/45 R17 z przodu i 245/40 R17 z tyłu. === Limitowane edycje === Daimler-Chrysler praktycznie co roku oferował limitowaną edycję którejś z wersji wyposażeniowej. Dzięki temu przyciągał klientów, a każda z wersji oferowała coś więcej niż standard. Taka oferta była dostępna tylko przez krótki czas, a koszt był na tyle mały, że warto było dopłacać do tzw. specjalnego modelu. Sport DTM-Edition – wrzesień 1994 – pierwsza edycja specjalna C-klasy. Po „dołożeniu” tego pakietu, samochód wzbogacał się o alufelgi AMG (popularne monoblocki) o rozmiarze 17" (opony 225/45 R17), lakier metalizowany, listwy progowe i gałkę zmiany biegów sygnowane logiem „DTM” – obrys pojazdu z tylnym spojlerem. Cechą charakterystyczną były tylko trzy kolory lakieru: srebrny metalik, morska zieleń oraz (limitowany) szafirowo-czarny. C180 Classic Plus – wrzesień 1995 – dokładnie rok później zaoferowano kolejną edycję nazywaną Classic Plus. Pakiet dotyczył tylko wersji z silnikiem C180 – najpopularniejszym z całej oferty. Wersje dodatkowo wyposażano w pięcioramienne felgi w rozmiarze 15" (opony 205/60 R15), radio-odtwarzacz CD Sony lub Becker. lakier metalizowany oraz szklany szyberdach. Esprit ATP-Tour – wrzesień 1995 – równolegle do Classic Plus. Wyposażenie dodatkowe: alufelgi pięcioramienne 15" (opony 205/60 R15), przednie szyby elektryczne i otwór na narty w tylnej kanapie oraz możliwość jej złożenia. W tej wersji występowała pop