Demografia Polski to osoby, które zamieszkują na stałe w Polsce, bez rozróżnienia na obywateli i cudzoziemców, oraz osoby mające obywatelstwo polskie, a przebywające poza Polską. Do ludności Polski nie wlicza się cudzoziemców przebywających tymczasowo lub nielegalnie na terenie Polski oraz osób narodowości polskiej mieszkających poza Polską, które nie posiadają obywatelstwa polskiego (czyli tzw. Polonii). Dane demograficzne dotyczące ludności Polski gromadzi i publikuje Główny Urząd Statystyczny. == Struktura ludności == === Ludność Polski === === Przynależność państwowa (obywatelstwo) === Z liczby 38 538 447 osób zameldowanych w Polsce Narodowy Spis Powszechny 2011 ustalił, że w 2011 r. 99,8% ankietowanych posiadało obywatelstwo państwa polskiego (38 445 600 osób posiadających obywatelstwo polskie; w tym 36 188 000 osób posiadało wyłącznie obywatelstwo polskie, 327 500 osób posiadało poza obywatelstwem polskim także inne obywatelstwo państwowe, 1 930 100 osób nie podało, czy poza polskim obywatelstwem posiada jeszcze inne obywatelstwo), 0,15% spisanych osób obywatelstwa polskiego nie posiadało (55 400 cudzoziemców; 2000 bezpaństwowców). W przypadku 8800 spisanych osób przynależności państwowej nie ustalono. Według danych szacunkowych poza granicami kraju dłużej niż 3 miesiące zamieszkiwało około 2 017 000 obywateli polskich posiadających stałe zameldowanie w Polsce (czyli faktycznie w Polsce przebywało w 2011 roku 36 500 000 osób). Faktyczna liczba cudzoziemców w Polsce jest wyższa niż stwierdził spis, lecz nie można jej dokładnie ustalić. Oficjalnie Urząd do Spraw Cudzoziemców (UdSC) wykazywał pod koniec 2011 roku 100 298 cudzoziemców posiadających karty pobytu (około połowa z nich posiada pozwolenie na osiedlenie się w Polsce – wzięli udział w spisie ludności). Następnych około 250 000 cudzoziemców przebywa w Polsce sezonowo na okres do 6 miesięcy. === Przynależność narodowa i etniczna === W Narodowym Spisie Powszechnym z 2002 r. ponad 96% ankietowanych zadeklarowało narodowość polską, 1,23% (471,5 tys. osób) zadeklarowało przynależność do innej narodowości, natomiast 2,03% ludności (774,9 tys. osób) nie określiło swej przynależności narodowej. W następnym Narodowym Spisie Powszechnym, który miał miejsce w 2011 roku przynależność etniczna obywateli wygląda następująco: 37 072 615 osób podało tylko jedną przynależność etniczną, 917 339 osób podało więcej niż jedną przynależność etniczną, 521 470 osób nie podało przynależności etnicznej, 400 osób stwierdziło, że nie ma żadnej przynależności etnicznej. Na poniższych wykresach przedstawiono dane dotyczące mniejszości narodowych i etnicznych w kolejności według przynależności podstawowej (jedynej + pierwszej z dwóch). === Języki i dialekty w Polsce === Najczęściej używane języki: polski (urzędowy) kaszubski łemkowski niemiecki litewski ukraiński białoruski etnolekty: śląski, wilamowski, kurpiowski, podhalański i inne. === Zmiany liczby mieszkańców Polski w ostatnich latach i gęstość zaludnienia === Pod koniec 2008 roku ludność Polski szacowana była na 38 135 876 mieszkańców, co dawało gęstość zaludnienia 124 os./km². Pod koniec 2009 roku ludność Polski szacowana była na 38 167 329 mieszkańców, co dawało wzrost o 31 453 mieszkańców. Pod koniec 2010 roku ludność Polski szacowana była na 38 200 037 mieszkańców, co dawało roczny wzrost o około 33 000 mieszkańców. Jednak w wyniku przeliczenia danych po Narodowym Spisie Powszechnym 2011 określono ją na 38 529 866. Pod koniec 2011 roku Polska liczyła 38 538 447 mieszkańców, co dawało roczny wzrost o 8581 mieszkańców. Dane te można uznać jednak za zawyżone. Według danych z Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2011, w końcu marca 2011 roku za granicą przebywało (powyżej 3 miesięcy) 2017 tys. osób zameldowanych w Polsce na stałe, w tym ponad 12 miesięcy i więcej. Faktycznie oznacza to ludność Polski na poziomie 36–37 mln lub nawet mniej, gdyż nie wszyscy mogli brać udział w spisie (i nie wszyscy brali ze względu na metody), a sam GUS traktuje jako osoby przebywające czasowo za granicą takie osoby, które przebywają poza krajem, nawet przez wiele lat, ale nie dokonały wymeldowania z pobytu stałego w Polsce. Według GUS w latach 2008–2011 odnotowano dodatni przyrost rzeczywisty ludności – było to spowodowane wzrostem liczby urodzeń, mimo wzrostu umieralności. Wcześniej przez 10 lat notowano spadek liczby ludności Polski. Polska obecnie ma mniej mieszkańców niż 38 mln — liczba ta systematycznie spada z roku na rok według najnowszych danych demograficznych. Najnowszym oficjalnym odczytem GUS jest 37 376 000 osób na koniec III kwartału 2025. To daje gęstość zaludnienia ok. 122 os./km === Porównanie populacji Polski ze światem === Pod względem liczby ludności Polska w 2011 roku była na 34. miejscu wśród krajów świata i na 6. w Unii Europejskiej. Na przestrzeni 121 lat względny udział Polski w populacji ogólnoświatowej spadł trzykrotnie, z 1,55% do 0,49%. Udział Polaków w populacji ogólnoświatowej w latach 1900–2021 === Mieszkańcy miast i wsi === Na koniec 2024 r. ludność wiejska stanowiła 40,6 procent (w 1950 r. ponad 63%). Liczba ta, po okresie systematycznych spadków, uległa ustabilizowaniu po roku 1990. Na 1 kilometrze kwadratowym mieszkają przeciętnie 122 osoby. === Ludność według województw === W 2018 liczba ludności zwiększyła się w 5 województwach, a w 11 zmalała. Według danych GUS (2018) największy dodatni przyrost naturalny odnotowano w województwach: mazowieckim (+18,5 tys.>), małopolskim (+9 tys.>), pomorskim (+8,6 tys.>) i wielkopolskim (+7,5 tys.>), natomiast największy spadek ludności odnotowano w województwach: śląskim (−10,9 tys.>), łódzkim (−9 tys.>), lubelskim (−7 tys.>), świętokrzyskim (−5,1 tys.>) i opolskim (−2,9 tys.>). Dla porównania na początku 2021 roku zanotowano wzrost liczby ludności tylko w dwóch województwach: pomorskim (+2743) i mazowieckim (+1860). W pozostałych populacja zmniejszyła się w poprzedzającym roku. Największe spadki zanotowano w województwach: śląskim (-25 305), łódzkim (-16 809), lubelskim (-13 012) i kujawsko-pomorskim (-10 431). Były to zmiany liczby ludności podczas pierwszego roku pandemii COVID-19 w Polsce. == Statystyka urodzeń i zgonów == === Przed II wojną światową === Pierwszy po odzyskaniu niepodległości spis ludności został przeprowadzony w 1921 r. i według niego RP liczyła 27,2 mln mieszkańców (co dawało Polsce 6. miejsce w Europie). RP miała jednakże jeden z najwyższych w Europie wskaźników przyrostu naturalnego, wynoszący w 1921 r. 12 promili, a w 1923 r. aż 18 promili rocznie. Tak wysoki przyrost naturalny był spowodowany tzw. kompensacją, czyli gwałtownym wzrostem liczby urodzeń, następującym po okresie utrzymywania się bardzo niskiego (wręcz ujemnego) przyrostu naturalnego, wywołanym ustaniem czynników, które dotychczas ograniczały liczbę urodzeń (czyli wojny i związanych z nią problemów – dużej śmiertelności, trudnych warunków życia itd.). W przypadku II RP wpływ na przyrost naturalny mógł mieć również optymizm dominujący po odzyskaniu niepodległości w społeczeństwie polskim. Drugi spis został przeprowadzony w 1931 r., wynikało z niego, że ludność Polski wynosiła 32,1 mln osób, ale nastąpił spadek wysokości przyrostu naturalnego, co wywołane było głównie tzw. Wielkim Kryzysem Gospodarczym lat 1929–1933 i jego następstwami (bezrobocie, drożyzna, pauperyzacja ludności itd.). Według danych GUS ludność Polski na dzień 1 stycznia 1936 wynosiła 33,823 mln mieszkańców (o 405 tys. więcej niż 1 stycznia 1935). W 1939 r. liczba ludności II RP (w granicach z XI 1938 r., czyli po aneksji Zaolzia) wynosiła 35,1 mln, co nadal dawało 6. miejsce w Europie. Dla porównania liczba mieszkańców III RP wynosi ok. 38,5 mln. === Po II wojnie światowej === == Imigracja i obcokrajowcy == Polska, historycznie kraj emigracyjny, odnotowała wzrost imigracji dopiero po 2014 r., kiedy rozwijająca się gospodarka zaczęła przyciągać zagraniczną siłę roboczą, szczególnie z sąsiedniej Ukrainy, której gospodarka została dotknięta wojną w Donbasie (2014–2022). Oficjalne statystyki Polski dotyczące imigracji są rozproszone i niekompletne, a skomplikowany system imigracyjny z wieloma różnymi drogami imigracji sprawia, że ocena rzeczywistej wielkości imigracji do Polski jest trudna. === Dane spisowe === Główny Urząd Statystyczny (GUS), polski główny urząd statystyczny, opublikował wiele odrębnych zestawień cudzoziemców mieszkających w Polsce na potrzeby spisu powszechnego na rok 2021. GUS naliczył 445 176 cudzoziemców w stosunku do ludności zamieszkałej w Polsce (udział 1,2%) i 111 814 cudzoziemców w stosunku do ludności urzędowej Polski (udział 0,3%). Naliczono także, że 1 433 779 cudzoziemców przebywających czasowo w Polsce (w tym 309 309 przebywało w Polsce dłużej niż 12 miesięcy). Nie jest jasne, w jakim stopniu te populacje się pokrywają. === Migracja do pracy === Większość cudzoziemców spoza Unii Europejskiej imigruje do Polski za pośrednictwem różnego rodzaju schematów pracy. Istnieją dwa podstawowe typy zezwolenia na pracę „zezwolenie na pracę” oraz „oświadczenie o powierzeniu pracy cudzoziemcowi”. ==== Pozwolenia na pracę ==== Zezwolenie na pracę może zostać wydane każdemu cudzoziemcowi spoza Unii Europejskiej, który nie jest uchodźcą i nie posiada jeszcze zezwolenia na pobyt w Polsce. Zezwolenie na pracę wymaga przeprowadzenia testu rynku pracy i może być wydawane na okres do 3 lat. W 2022 r. 61,1% zezwoleń na pracę wydano na okres co najmniej 12 miesięcy (w tym 49,2% na 24 miesiące i dłużej), a 38,5% na okres 6–12 miesięcy. Mniej niż 0,4% zostało wydanych na okres krótszy niż 6 miesięcy. == Bezrobocie w Polsce od 2003 == Stopa bezrobocia w procentach ludności aktywnej zawodowo: == Struktura płci i wieku == Struktura ludności (01.07.2012) (Szacunki): Struktura ludności (30.06.2015) (Szacunki): Struktura ludności (01.01.2021) (Szacunki): W ogólnej liczbie ok. 38 538 tys. ludności Polski kobiety stanowią 51,6%; na 100 mężczyzn przypada ich pr