Pio z Pietrelciny, właśc. Francesco Forgione, znany jako ojciec Pio (ur. 25 maja 1887 w Pietrelcinie, zm. 23 września 1968 w San Giovanni Rotondo) – włoski duchowny rzymskokatolicki, prezbiter, kapucyn, stygmatyk i święty Kościoła katolickiego. == Życiorys == === Młodość === Urodził się 25 maja 1887 roku w Pietrelcinie, jako czwarte z ośmiorga dzieci Grazia Forgione i Giuseppy Di Nunzio. Czworo jego rodzeństwa zmarło w niemowlęctwie. Na chrzcie otrzymał imię Francesco, na cześć minimity Franciszka z Paoli. W młodości często chorował, co utrudniało mu naukę. W wieku pięciu lat podjął decyzję o zostaniu kapłanem. W 1898 roku przystąpił do pierwszej komunii świętej, a 27 września 1899 roku przyjął sakrament bierzmowania. Pełnił również posługę ministranta, a także pracował na roli swoich rodziców. W 1902 roku spotkał brata Camilla z Morcone – mnicha z zakonu kapucynów i po rozmowie z nim zapragnął wstąpić do tego zakonu. Jego pierwsza prośba została odrzucona, ze względu na brak miejsc w nowicjacie, ale druga prośba została zaakceptowana. 6 stycznia 1903 roku po raz ostatni służył jako ministrant w swojej parafii a niedługo potem wyruszył do Morcone. === Kapłaństwo === 22 stycznia 1903 roku rozpoczął nowicjat, poprzedzony tygodniowymi rekolekcjami. Podczas obłóczyn przyjął imię Pio. Ze względu na słabe zdrowie, jego przełożeni a także współbracia zakonni mieli wątpliwości czy podoła obowiązkom wynikającym z przestrzegania reguły zakonnej. Rok później, 22 stycznia 1904 roku złożył pierwsze śluby zakonne, na okres trzech lat. W trakcie nauki nadal często chorował i za zgodą prowincjała mógł letnie wakacje spędzać w Pietrelcinie. W 1905 roku rozpoczął studia filozoficzne, a dwa lata później chciał złożyć profesję wieczystą. Dzięki zgodzie prowincjała, Pio złożył śluby 27 stycznia 1907 roku, w obecności gwardiana, ojca Raffaellego. W tym samym roku zdał egzaminy z filozofii i rozpoczął studia teologiczne. Cały czas towarzyszyły mu objawy chorobowe jak gorączka i bóle w klatce piersiowej, co mogło sugerować gruźlicę. 19 grudnia 1908 roku, w benewenckiej katedrze przyjął tonsurę, a dwa dni później – subdiakonat. Rok później, 18 lipca 1909 roku w Morcone został wyświęcony na diakona. Wkrótce potem jego stan zdrowia znacznie się pogorszył i wyjechał na kurację do Pietrelciny. Ponieważ obawiał się, że może nie dożyć kanonicznego wieku 24 lat (wymaganego dla święceń kapłańskich), napisał list do prowincjała, by ten poprosił Stolicę Piotrową o udzielenie dyspensy. Po kilku miesiącach prowincjał wyraził zgodę i zwrócił się do papieża. Dyspensa została udzielona 1 lipca 1910 roku. Pio został przeegzaminowany z teologii przez biskupa, a 10 sierpnia 1910 roku w katedrze w Benewencie przyjął święcenia prezbiteratu, z rąk arcybiskupa Paola Schinosiego. Swoją mszę prymicyjną odprawił cztery dni później. Przez kolejny rok pozostawał w Pietrelcinie, usiłując wyzdrowieć, lecz został wezwany do prowincjała do wspólnoty w Venafro. Tam ponownie podupadł na zdrowiu i został wysłany do lekarza w Neapolu. Nie przyniosło to żadnego rezultatu, wobec czego prowincjał wysłał zapytanie do generała zakonu z prośbą o udzielenie eksklaustracji. Ostatecznie wydano zgodę, na trzyletni pobyt poza wspólnotą, z zachowaniem prawa do noszenia habitu. W 1915 roku dekret przedłużono o kolejne trzy lata. Z powodu wybuchu I wojny światowej, 6 listopada 1915 roku Pio został wezwany na komisję wojskową, która oddelegowała go do pracy kapelana w 10 Kompanii Sanitarnej w Neapolu. Z uwagi na nawracające problemy zdrowotne, wielokrotnie był zwalniany z obowiązków i ostatecznie spędził w koszarach 147 dni, w okresie 1915–1918. Po pobycie na froncie powrócił do San Giovanni Rotondo (gdzie został skierowany we wrześniu 1916 roku) i 20 września 1918 roku miał otrzymać stygmaty. Na polecenie prowincjała, informacja ta była ukrywana przed światem zewnętrznym, zwłaszcza przed mediami. Rany na ciele ojca Pio były badane przez wielu lekarzy, między innymi: Angela Merlę, Luigiego Romanelliego, Amica Bignamiego i Giorgia Festę, jednak żaden z nich nie potrafił postawić diagnozy. Nierzadko pojawiały się podejrzenia o samookaleczenie, a do tego dochodziły zarzuty o charakterze moralnym. Ze względu na charyzmatyczny styl głoszenia kazań, podczas odprawiania mszy, a także posługa w konfesjonale doprowadzająca do nawróceń sprawiły, że ojcem Pio zaczęli interesować się wierni spoza miasta, również z Rzymu. Odwiedzili go między innymi arcybiskup Anselm Edward John Kenealy oraz Agostino Gemelli. W czerwcu 1921 roku do klasztoru przyjechał oficjalny wizytator, konsultor Świętego Oficjum biskup Raffaele Carlo Rossi. Skutkiem wizytacji było wydanie dekretu 2 czerwca 1922 roku, zakazującego ojcu Pio kontaktów ze swoim kierownikiem duchowym, korespondencji oraz pokazywania ran. Dodatkowo nakazano mu odprawiać msze o różnych godzinach i wydano propozycję przeniesienia go do innej prowincji zakonnej. 31 maja 1923 roku ukazał się kolejny dekret dementujący nadprzyrodzoność ran ojca Pio. 17 czerwca nakazano mu odprawiać mszę prywatnie w kaplicy klasztornej, jednak spowodowało to bunt wiernych, wobec czego zakaz został cofnięty jedenaście dni później. 17 sierpnia zrezygnowano także z zamiaru przeniesienia. Kolejne wizytacje, w latach 1924–1928 przeprowadzili: Celestino Desio, Bonaventura Cerretti, Luigi Besi, Giulio Bevilacqua i Giuseppe Bruno. Wszystkie zostały zaopiniowane pozytywnie, z zaznaczeniem konieczności zachowania ostrożności wobec kapucyna. 23 maja 1931 roku Kongregacja Świętego Oficjum wydała dekret, zakazujący ojcu Pio publicznej działalności kapłańskiej. Dwa lata później, 14 lipca 1933 roku, dzięki świadectwu przedstawionemu przez arcybiskupa Andreę Cesarano, kardynał Donato Raffaele Sbarretti zniósł ograniczenia dotyczące posługi kapłańskiej. W latach 20. XX wieku był świadkiem biedy i problemów zdrowotnych ludzi mieszkających wokół klasztoru w San Giovanni Rotondo. Wyraził wówczas chęć otwarcia szpitala w mieście (najbliższe szpitale mieściły się w Foggii i Manfredonii. W 1925 roku otwarto mały szpital w dawnym klasztorze klarysek, który jednak został poważnie uszkodzony podczas trzęsienia ziemi w 1938 roku. Dwa lata później ojciec Pio odbył spotkanie z trzema lekarzami i postanowił wybudować nowy budynek na zboczu góry Gargano. Ze względu na wojnę, brak robotników i funduszy, prace ruszyły dopiero 19 maja 1947 roku. Z pomocą brytyjskiej dziennikarki „The Economist” Barbary Ward i jej narzeczonego Roberta Jacksona, członka United Nations Relief and Rehabilitation Administration, udało się zebrać kwotę wystarczającą na ukończenie budowy. 26 lipca 1954 roku otwarto przychodnię lekarską, a 5 maja 1956 – szpital, zwany Domem Ulgi w Cierpieniu. W kolejnych latach placówka była rozbudowywana. Po zakończeniu II wojny światowej chciał utworzyć grupy modlitewne, sprzeciwiające się relatywizmowi moralnemu, postępującej sekularyzacji, liberalizacji i systemom totalitarnym. Zachęcał do tworzenia małych Grup Modlitwy w kręgach rodzinnych i parafiach, do częstego uczestnictwa we mszy, przyjmowania Eucharystii i ofiarowania modlitw za Kościół i świat. Sformalizowane zasady Grup zostały po raz pierwszy opublikowane w 1951 roku, a w 1968 roku uznano je za stowarzyszenie kościelne. Pomimo że miał wielu penitentów, był surowym spowiednikiem. Zdarzało mu się nie udzielać rozgrzeszenia ze względu na nieuczestniczenie we mszach czy brak żalu za grzechy, a także unieważnianie przeszłych spowiedzi. Zalecał częste przyjmowanie sakramentu pokuty i pojednania oraz posiadanie kierownika duchowego. W 1960 roku jego działalność ponownie stała się obiektem wizytacji apostolskiej – tym razem przeprowadził ją Carlo Maccari. Wydano zalecenia, by ojciec Pio odprawiał msze o różnych godzinach i ograniczył działalność publiczną, a świeckim polecono by nie oddawali kapucynowi nadmiernej czci. === Śmierć === W ostatnich tygodniach życia nadal starał się codziennie odprawiać mszę, a następnie medytować w celi zakonnej. 22 września po mszy, pozdrowił wiernych przed placem kościelnym, a następnie został przeniesiony do celi, gdyż nie miał już sił poruszać się o własnych siłach. Wyspowiadał się, odnowił śluby zakonne i przyjął sakrament namaszczenia chorych. Zmarł o 2:30 (23 września) wypowiadając ostatnim tchnieniem słowo „Maryja”. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 26 września, a jego ciało zostało pochowane w krypcie pod kościołem w San Giovanni Rotondo. == Cierpienia duchowe == Ojciec Pio wierzył, że miłość Boga była nierozerwalnie związana z cierpieniem i że przyjmowanie wszystkich cierpień ze względu na Boga jest drogą duszy do osiągnięcia jedności z Nim. Uważał, że jego dusza jest zagubiona w chaotycznym labiryncie i pogrążona w całkowitej pustce, jak gdyby był w najgłębszej otchłani piekła. W czasie jego cierpień duchowych jego zwolennicy wierzyli, że ojciec Pio był atakowany, zarówno fizycznie, jak i duchowo, przez diabła. Diabeł miał mu się ukazywać jako „anioł światłości”, by go zwieść oraz wielokrotnie niszczyć jego korespondencję z przewodnikami duchowymi. Ojciec Augustyn da San Marco, przewodnik duchowy ojca Pio, potwierdził to mówiąc: W jednym ze swych listów ojciec Pio pisze do ojca Augustyna: Ksiądz Gabriele Amorth, egzorcysta watykański, oświadczył w wywiadzie, że ojciec Pio twierdził, iż odróżnia prawdziwe objawienia Jezusa, Maryi i świętych od iluzji tworzonych przez diabła. Ojciec Pio uważnie analizował stan swego umysłu i uczuć, które odczuwał podczas objawień. W jednym ze swych listów ojciec Pio pisze również, że w czasie procesów o oszustwo był cierpliwy dzięki głębokiej wierze w to, że Jezus, Maryja, jego Anioł Stróż, święty Józef i święty Franciszek byli zawsze przy nim i pomagali mu. == Widzialne stygmaty i stygmatyzacja == Z korespondencji ojca Pio dowiadujemy się, że już na początku kapłaństwa miał on doświadczać mniej widzialnych stygmatów. W roku 1911, ojciec Pio napisał list do ojca Benedetto z San Marco in Lamis, swego doradcy duchowego, w którym opisuje, czego od rok