Romelu Menama Lukaku Bolingoli (ur. 13 maja 1993 w Antwerpii) – belgijski piłkarz pochodzenia kongijskiego, występujący na pozycji napastnika, reprezentant Belgii. Brązowy medalista Mistrzostw Świata 2018, uczestnik Mistrzostw Świata 2014 i 2022, Mistrzostw Europy 2016, 2020 i 2024. == Kariera klubowa == Romelu Lukaku jako junior trenował kolejno w zespołach Rupel Boom, Wintam i Lierse SK. W wieku 12 lat przeprowadził się do Brukseli i rozpoczął treningi w miejscowym klubie FC Brussels. Po roku przeszedł do jednej z najbardziej utytułowanych drużyn w kraju – RSC Anderlecht. W młodzieżowych drużynach Lukaku prezentował bardzo dobrą skuteczność – dla zespołu FC Brussels strzelił 68 goli w 68 meczach, a dla Anderlechtu 121 bramek w 88 meczach. Profesjonalny kontrakt z Anderlechtem piłkarz podpisał w dniu swoich 16. urodzin, a umowa miała obowiązywać przez 3 lata. Pierwszy mecz w barwach „Fiołków” Lukaku rozegrał 24 maja 2009 przeciwko Standardowi Liège, kiedy to w 69. minucie zmienił Víctora Bernárdeza. Był to rewanżowy baraż o mistrzostwo kraju (pierwsze spotkanie zakończyło się remisem 1:1). Anderlecht przegrał 0:1 i mistrzowski tytuł wywalczyli piłkarze Standardu. Oficjalny debiut w rozgrywkach Eerste Klasse Lukaku zanotował 22 sierpnia 2009 podczas zwycięskiego 2:0 meczu z SV Zulte-Waregem. Na boisku pojawił się wówczas w 69. minucie zmieniając Rubenilsona dos Santosa da Rochę i 20 minut później strzelił gola ustalając wynik spotkania. Od tego czasu Lukaku regularnie zaczął dostawać szanse gry i szybko wyrósł na najlepszego strzelca zespołu w ligowych rozgrywkach. 17 grudnia młody Belg zdobył 2 bramki w wygranym 3:1 wyjazdowym meczu grupowym Ligi Europy UEFA z holenderskim AFC Ajax. Miał wówczas 16 lat i 218 dni, a w historii rozgrywek UEFA młodszymi strzelcami goli byli tylko Ghańczyk Nii Lamptey i Szwed Niklas Bärkroth. 6 sierpnia 2011 Chelsea doszła do porozumienia z Anderlechtem w sprawie transferu Lukaku. 18 sierpnia Belg został piłkarzem londyńskiego klubu. Zadebiutował w nim 27 sierpnia w wygranym 3:1 meczu z Norwich City, zmieniając w drugiej połowie Fernando José Torresa Sanza. 10 sierpnia 2012 został wypożyczony na rok do West Bromwich Albion. W 2013 podczas finału Superpucharu Europy w meczu Chelsea-Bayern Monachium zakończonym 2:2, o zwycięstwie któregoś z zespołów musiały zadecydować rzuty karne. Lukaku przestrzelił i jego drużyna przegrała. 2 września 2013 został wypożyczony do końca sezonu do Evertonu. 30 lipca podpisał 5-letni kontrakt z Evertonem. Everton zapłacił za niego 28 milionów funtów. 8 lipca 2017 Manchester United ogłosił, że doszedł do porozumienia z Evertonem w sprawie transferu Lukaku. 10 lipca 2017 podpisał 5-letni kontrakt z opcją przedłużenia o kolejny rok z Manchesterem United. Kwota transferu wyniosła 85 milionów funtów. Oficjalnie w klubie zadebiutował 8 sierpnia 2017 w przegranym 2:1 meczu o Superpuchar Europy przeciwko Realowi Madryt, rozgrywając całe spotkanie i zdobywając swoją pierwszą bramkę dla klubu. 8 sierpnia 2019 podpisał 5-letni kontrakt z Interem Mediolan. 12 sierpnia 2021 powrócił do Chelsea, związując się z nią 5-letnią umową. == Kariera reprezentacyjna == W reprezentacji Belgii do lat 21 Lukaku zadebiutował 8 września 2009 w meczu przeciwko Słowenii. W 71. minucie strzelił bramkę i ustalił wynik spotkania na 2:0. 24 lutego 2010 Dick Advocaat powołał go do seniorskiej kadry na mecz z Chorwacją. Spotkanie zostało rozegrane 3 marca, Chorwacja zwyciężyła 1:0, a Lukaku spędził na boisku 77 minut. 11 października 2013 strzelił dwa gole, gdzie Belgia pokonała Chorwację 2:1 i zapewniła sobie awans na Mistrzostwa Świata 2014 w Brazylii. W maju 2014 znalazł się w kadrze Belgii na Mistrzostwa Świata 2014. 26 maja 2014 strzelił swojego pierwszego hat-tricka w towarzyskim meczu wygranym 5:1 z Luksemburgiem. 1 czerwca 2014 strzelił gola w wygranym 2:0 towarzyskim meczu ze Szwecją. W pierwszym meczu grupowym Belgii na Mistrzostwach Świata 2014 wygranym 2:1 z Algierią, wyszedł w podstawowym składzie i grał 58 minut, po czym zastąpił go Divock Origi. W 1/8 finału wszedł na boisko jako zmiennik przed dogrywką i trzy minuty później asystował przy zdobyciu pierwszej bramki Kevina De Bruyne a w 105. minucie strzelił swojego pierwszego gola w turnieju, gdzie Belgia pokonała Stany Zjednoczone 2:1. W ćwierćfinale przegranym 0:1 z Argentyną jako zmiennik wszedł na boisko w 59 minucie meczu za Divocka Origiego. 29 marca 2016 w meczu towarzyskim przegranym 1:2 na wyjeździe z Portugalią, strzelił gola honorowego gdzie asystę przy golu zaliczył jego brat Jordan Lukaku. Na Mistrzostwach Europy 2016 we Francji (18 czerwca) strzelił dwa gole w wygranym meczu 3:0 w drugiej fazie grupowej z Irlandią. 10 listopada 2017 wyrównał rekord strzelców wszech czasów Belgii ustanowiony przez Bernarda Voorhoofa i Paula Van Himsta po tym jak strzelił dwa gole przeciwko Meksykowi w remisie 3:3. Cztery dni po wyrównaniu rekordu Lukaku został rekordzistą strzelców wszech czasów Belgii z 31 golami w reprezentacji w wieku 24 lat, po tym jak strzelił jedynego gola w wygranym 1:0 meczu z Japonią. FIFA początkowo oficjalnie uznała tylko 28 goli po unieważnionym międzynarodowym meczu towarzyskim z Luksemburgiem 26 maja 2014 r., w którym strzelił hat-tricka w wygranym 5:1 meczu, ponieważ były trener Belgii Marc Wilmots dokonał w meczu siedmiu zmian zamiast dozwolone sześć, które nie są zgodne z przepisami gry. 6 czerwca 2018 roku Lukaku oficjalnie został najlepszym strzelcem wszech czasów Belgii z 31 golami, po strzeleniu gola w wygranym 3:0 meczu z Egiptem. Przełamał także trójstronny remis z poprzednimi rekordzistami strzelców, Bernardem Voorhoofem i Paulem Van Himstem. Na Mistrzostwach Świata 2018 w Rosji 18 czerwca w pierwszym meczu grupowym strzelił dwa gole w wygranym meczu 3:0 z Panamą. 23 czerwca w drugim meczu grupowym ponownie strzelił dwa gole w wygranym 5:2 meczu z Tunezją i został pierwszym piłkarzem od czasów Diego Maradony, który zdobył po dwa gole w dwóch kolejnych meczach MŚ. Żaden inny belgijski piłkarz nigdy nie strzelił czterech goli na wielkim turnieju. Ostatecznie zakończył turniej z czterema golami i jedną asystą, co zapewniło mu nagrodę Brązowego Buta, a Belgia zakończyła turniej na trzecim miejscu. 10 października 2019 strzelił swojego 50. i 51. gola w reprezentacji w wygranym 9:0 z San Marino w kwalifikacjach do Euro 2020. 17 maja 2021 został powołany na Mistrzostwa Europy 2020. 12 czerwca 2021 strzelił dwa gole w pierwszym meczu grupowym Belgii wygrywając 3:0 z Rosją. 21 czerwca w ostatnim meczu grupowym strzelił gola w wygranym 2:0 meczu z Finlandią. 2 lipca w ćwierćfinale strzelił jedynego gola dla Belgii z rzutu karnego pod koniec pierwszej połowy w przegranym 1:2 z przyszłymi Mistrzami Europy Włochami. Dwa dni po finale Lukaku jako jedyny belgijski zawodnik został wybrany do drużyny turnieju. 5 września 2021 Lukaku wystąpił po raz setny w reprezentacji Belgii przeciwko Czechom, strzelając przy tym 67. gola. 10 listopada 2022 został powołany na Mistrzostwa Świata 2022 w Katarze. W ostatnim meczu fazy grupowej Belgia traciła tylko punkt do Chorwacji, z którą grała, i musiała wygrać, aby awansować do fazy pucharowej. Lukaku nie wykorzystał czterech wyraźnych szans przed bramką, aby zdobyć bramkę w ostatecznym remisie 0:0, co wyeliminowało Belgię z turnieju, zajmując trzecie miejsce w swojej grupie. Podczas kwalifikacji do Mistrzostw Europy 2024 Lukaku strzelił 14 goli w ośmiu występach, bijąc rekord bramek strzelonych przez zawodnika w eliminacjach do Mistrzostw Europy. 28 maja 2024 został powołany do 25-osobowego składu na Mistrzostwa Europy 2024 w Niemczech. 17 czerwca w pierwszym meczu grupowym VAR unieważnił mu dwa gole ze Słowacją, który zakończył się porażką 0:1. Wystąpił w pozostałych dwóch meczach grupowych wygranym 2:0 z Rumunią i remisie 0:0 z Ukrainą. W meczu 1/8 finału rozegrał całe spotkanie w którym odpadli po porażce 0:1 z Francją po samobójczym golu Jana Vertonghena. == Statystyki == === Klubowe === (aktualne na 27 lipca 2025) === Reprezentacyjne === (aktualne na 27 marca 2025) == Sukcesy == === RSC Anderlecht === Mistrzostwo Belgii: 2009/2010 === Inter Mediolan === Mistrzostwo Włoch: 2020/2021 Puchar Włoch: 2022/2023 Superpuchar Włoch: 2022 === Chelsea === Klubowe mistrzostwo świata: 2021 === Napoli === Mistrzostwo Włoch: 2024/2025 Superpuchar Włoch: 2025 === Reprezentacyjne === 3. miejsce na Mistrzostwach świata: 2018 === Indywidualne === Król strzelców Eerste klasse: 2009/2010 (15 goli) Król strzelców Klubowych mistrzostw świata: 2021 (2 gole) Król strzelców Ligi Europy UEFA: 2014/2015 (8 goli) Król strzelców Ligi Narodów UEFA: 2020/2021 (6 goli) === Wyróżnienia === Belgijski Hebanowy But: 2011 Najlepszy Piłkarz Serie A: 2021 Piłkarz sezonu Serie A: 2020/2021 Piłkarz sezonu Ligi Europy UEFA: 2019/2020 Piłkarz miesiąca Premier League: Marzec 2017 Piłkarz miesiąca Serie A: Luty 2021 Najlepszy strzelec rozgrywek międzynarodowych według IFFHS: 2020 Drużyna sezonu Ligi Europy UEFA: 2019/2020 Drużyna sezonu Serie A: 2020/2021 === Rekordy === Najskuteczniejszy zawodnik w historii reprezentacji Belgii: 77 goli == Życie prywatne == Ojciec Romelu – Roger Lukaku, był zawodowym piłkarzem i występował dla reprezentacji Zairu. Jego młodszy brat – Jordan Lukaku, również jest piłkarzem. Jest praktykującym katolikiem. == Uwagi == == Przypisy == == Bibliografia == Romelu Lukaku w bazie National Football Teams (ang.) Romelu Lukaku w bazie Soccerbase (ang.) Romelu Lukaku, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy) [dostęp 2020-11-21] . Romelu Lukaku na Topforward. (ang.). footballdatabase.eu: Statystyki Romelu Lukaku. (fr.).