Leszek Józef Woźniak (ur. 7 lipca 1955 w Lubaczowie, zm. 16 marca 2026) – polski agronom i nauczyciel akademicki, profesor nauk rolniczych. W latach 2005–2012 prorektor Politechniki Rzeszowskiej im. Ignacego Łukasiewicza. Główny autor strategii innowacji województwa podkarpackiego na lata 2005–2020. == Życiorys == Pochodził z Lubaczowa. W 1980 ukończył inżynierskie studia magisterskie na zamiejscowym Wydziale Ekonomii Akademii Rolniczej w Krakowie z siedzibą w Rzeszowie. W 1989 uzyskał na Wydziale Rolniczym Akademii Rolniczej w Krakowie doktorat w zakresie nauk rolniczych pod kierunkiem agrochemika Kazimierza Mazura, a w 1997 habilitował się tam w dziedzinie agronomii ze specjalnością agrochemiczną na podstawie rozprawy Biogenne pierwiastki metaliczne i niektóre toksyczne metale ciężkie w glebach i roślinach Bieszczad. W 2004 otrzymał z rąk prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego tytuł profesorski. Był najpierw związany jako wykładowca z zamiejscowym Wydziałem Ekonomii krakowskiej Akademii Rolniczej w Rzeszowie, który w 2001 wszedł w skład Uniwersytetu Rzeszowskiego. Pracował w Zakładzie Chemizacji Produkcji Rolniczej i w Katedrze Agroekologii, pełnił funkcję prodziekana wydziału. Następnie został pracownikiem dydaktycznym i naukowym Politechniki Rzeszowskiej, gdzie od 2002 do 2023 kierował Katedrą Przedsiębiorczości, Zarządzania i Ekoinnowacyjności (do 2005 Zakład Przedsiębiorczości i Zarządzania), równolegle sprawując w latach 2002–2005 funkcję prodziekana Wydziału Zarządzania i Marketingu i w latach 2005–2012 funkcję prorektora ds. kształcenia. Wypromował na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu (do 2008 Akademia Ekonomiczna im. Oskara Langego) i Akademii Rolniczej w Krakowie siedmioro doktorów. W 2007 był wśród prelegentów Jarosławskiego Forum Społeczno-Ekonomicznego, zorganizowanego przez Ośrodek Kultury i Formacji Chrześcijańskiej w Jarosławiu. W 2008 zainicjował Rzeszowski Festiwal Nauki, Techniki i Sztuki. W 2011 był panelistą w debacie z udziałem minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bieńkowskiej w Rzeszowie na temat miejsca Podkarpacia w budżecie Unii Europejskiej na lata 2014–2020, między 2011 a 2012 uczestniczył w panelach dyskusyjnych Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości pt. „Polskie klastry i polityka klastrowa”. W 2012 kandydował początkowo w wyborach na rektora Politechniki Rzeszowskiej, startując z programem komercjalizacji wiedzy. W latach 2013–2016 był prezesem uczelnianego klubu Akademickiego Związku Sportowego na Politechnice Rzeszowskiej. Przewodniczył Podkarpackiej Radzie Innowacyjności, powołanej w 2005 przez Zarząd Województwa Podkarpackiego. Był głównym twórcą Regionalnej Strategii Innowacji Województwa Podkarpackiego na lata 2005–2013 i Regionalnej Strategii Innowacji Województwa Podkarpackiego na Rzecz Inteligentnej Specjalizacji na lata 2014–2020. Wchodził w skład zarządu Stowarzyszenia Ekonomistów Rolnictwa i Agrobiznesu. Był działaczem Platformy Obywatelskiej. W marcu 2008 został powołany przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji do Rady Programowej TVP3 Rzeszów. W 2010 kandydował bez powodzenia do Rady Nadzorczej Telewizji Polskiej. Jego zainteresowania naukowe obejmowały problematykę nauki o ochronie środowiska, gospodarki żywnościowej, zielonej gospodarki, zarządzania innowacjami, zarządzania przedsiębiorstwem i zarządzania rozwojem regionalnym. Był autorem ponad 400 publikacji naukowych i popularyzatorskich. Propagował wiedzę o przyrodzie i zdrowiu (w tym w formule wykładów śpiewanych i wykładów dla uczniów szkół średnich), działał na rzecz ochrony przyrody. W 2009 został wyróżniony za najlepszą prezentację festiwalową w V edycji konkursu Popularyzator Nauki za śpiewany wykład na temat zjawiska globalizacji, w którym wyraził swój sprzeciw wobec homogenizacji kultury i niszczenia środowiska. W 2011 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 2013 – medalem „Zasłużonym dla Politechniki Rzeszowskiej”. Miał troje dzieci. Został pochowany 20 marca 2026 na Cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie (kw. 217/2/2). == Główne publikacje autorskie == Biogenne pierwiastki metaliczne i niektóre toksyczne metale ciężkie w glebach i roślinach Bieszczadów, Wydawnictwo Akademii Rolniczej, Kraków 1996. Przewodnik ekoinnowacji. Diagnoza trendów i dobre praktyki (z Bożydarem Ziółkowskim, Agatą Warmińską i Sylwią Dziedzic), Politechnika Rzeszowska, Rzeszów 2008. Ekoinnowacje w ochronie środowiska. Gospodarka wodna i energetyka. Rozwiązania dla województwa podkarpackiego (z S. Dziedzic), Oficyna Wydawnicza Politechniki Rzeszowskiej, Rzeszów 2013. Ekonomia ekologiczna (zielona) oraz ekonomia endogeniczna we wspieraniu innowacji w rozwoju regionu (z S. Dziedzic), Politechnika Rzeszowska, Rzeszów 2013. Innowacyjna wizja miast. Wskazówki dla regionu (z S. Dziedzic), Politechnika Rzeszowska, Rzeszów 2013. Mądre specjalizacje (smart specialisations) oraz kluczowe technologie wspierające (key enabling technologies) w rozwoju regionu. Od wyboru do realizacji, od teorii do praktyki w województwie podkarpackim (z S. Dziedzic), Oficyna Wydawnicza Politechniki Rzeszowskiej, Rzeszów 2013. Staże narzędziem intensyfikacji współpracy nauki i przemysłu. Wpływ współpracy przemysłu i nauki na wzrost konkurencyjności województwa podkarpackiego, Agencja Reklamowa Nowomowa, Rzeszów 2014. Szanse dla polskiego sektora rolno-żywnościowego wynikające z doświadczeń globalnych i regionalnych oraz rozwoju opartego na wiedzy (z Grzegorzem Dybowskim, Bożeną Nosecką i Karoliną Pawlak), Instytut Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, Warszawa 2018. == Przypisy ==