Andrea Gardini (ur. 1 października 1965 w Bagnacavallo) – włoski siatkarz, dwukrotny medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw świata i mistrzostw Europy. Grał na pozycji środkowego. Jest 418–krotnym reprezentantem Włoch. Gardini to jeden z najbardziej utytułowanych graczy włoskiej siatkówki. Zdobywca 7 tytułów mistrza kraju z 4 różnymi klubami. Jest członkiem amerykańskiej galerii sław siatkarskich – Volleyball Hall of Fame. Jego syn Davide i córka Beatrice uprawiają zawodowo siatkówkę. == Kariera klubowa == „Il Gardo” swoje pierwsze trofeum – Puchar Zdobywców Pucharu – wywalczył w 1987, z klubem Tartarini Bologna. Na początku lat 90., Gardini, grając dla Messaggero Rawenna, z amerykańskim duetem Steve Timmons i Karch Kiraly, został po raz pierwszy Mistrzem Włoch (1991) i podwójnym Klubowym Mistrzem Pucharu Europy (1992 i 1993). Zdobywał również Puchar Włoch (1991) oraz Superpuchar Europy (1992). W latach 1993–1999, grając dla Sisley Treviso, u boku takich gwiazd jak Lorenzo Bernardi (tytuł Zawodnika Stulecia) Andrea Zorzi, Paolo Tofoli, Dmitrij Fomin, Ron Zwerver, Pasquale Gravina czy Peter Blangé, wywalczył 4 tytuły Mistrza Włoch (1994, 1996, 1998 i 1999), 2 tytuły Klubowego Mistrza Pucharu Europy (1995, 1999), Puchar Zdobywców Pucharu (1994), Superpuchar Europy (1994), Puchar CEV i Superpuchar Włoch (oba w 1998). W 2000, grając dla stołecznego Piaggio Roma, wywalczył kolejny tytuł mistrza Włoch oraz Puchar CEV. Swój ostatni tytuł mistrza kraju Gardini zdobył dwa lata później, w 2002 roku, grając z takimi zawodnikami jak Andrea Giani czy Luca Cantagalli, w klubie Kerakoll Modena – odwiecznym rywalu Sisley Treviso. Po zakończeniu swojej kariery w 2004 roku, Gardini powrócił do klubu Daytona Modena, gdzie objął funkcją dyrektora sportowego. Rolę tę pełnił do 2006 roku. === Sukcesy === Puchar CEV: 1998, 2000 2004 1986 Puchar Zdobywców Pucharów: 1987, 1994 1988, 1990 Puchar Włoch: 1991 Mistrzostwo Włoch: 1991, 1994, 1996, 1998, 1999, 2000, 2002 1992, 1995, 1997, 2003, 2004 Klubowe Mistrzostwa Świata: 1991 Puchar Europy Mistrzów Klubowych / Liga Mistrzów: 1992, 1993, 1995, 1999 2003 2001 Superpuchar Europy: 1992, 1994 Superpuchar Włoch: 1998 == Kariera reprezentacyjna == Gardini był również filarem włoskiej siatkarskiej reprezentacji kraju. Zadebiutował w Aoście, 18 marca 1986, grając przeciwko reprezentacji Argentyny (Włochy wygrały ten mecz 3-2). Kapitanem reprezentacji Gardini był od 1992. Swoją reprezentacyjną karierę zakończył również grając przeciwko Argentynie, w dniu swoich 35. urodzin, 1 października 2000, na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney, w meczu o 3. miejsce. W latach 90. został trzykrotnym mistrzem świata (1990, 1994, 1998), czterokrotnym mistrzem Europy (1989, 1993, 1995, 1999) i sześciokrotnym zdobywcą Ligi Światowej (1990, 1991, 1992, 1994, 1997 i 2000). Wywalczył również Puchar Wielkich Mistrzów (1993), Puchar Świata (1995) oraz dwa medale olimpijskie: srebro w 1996 w Atlancie oraz brąz w 2000 w Sydney. === Sukcesy === Letnia Uniwersjada: 1987 Mistrzostwa Europy: 1989, 1993, 1995, 1999 1991 1997 Puchar Świata: 1995 1989 Liga Światowa: 1990, 1991, 1992, 1994, 1997, 2000 1996 1993 Mistrzostwa Świata: 1990, 1994, 1998 Puchar Wielkich Mistrzów: 1993 Igrzyska Olimpijskie: 1996 2000 === Nagrody indywidualne === 1988: Najlepszy atakujący Igrzysk Olimpijskich 1989: Najlepszy atakujący Pucharu Świata 1990: Najlepszy blokujący Ligi Światowej == Kariera trenerska == Od momentu objęcia posady trenera reprezentacji Polski przez Andreę Anastasiego był jego asystentem (2011–2013), także tę funkcję pełnił u Anastasiego w reprezentacji Włoch w latach 2007-2010. W sezonie 2016/2017 trener Indykpolu AZS Olsztyn, po rozwiązaniu umowy z Krzysztofem Stelmachem. W latach 2017–2019 był trenerem polskiego klubu ZAKSY Kędzierzyn-Koźle. Z klubem z Kędzierzyna-Koźla zdobył mistrzostwo Polski w sezonie 2018/2019, wicemistrzostwo Polski w sezonie 2017/2018, Puchar Polski w sezonie 2018/2019 i ponadto uczestniczył w turnieju finałowym Ligi Mistrzów (2017/2018). W 2019 roku został trenerem zespołu Gas Sales Piacenza, funkcję tę pełnił do 22 września 2020 roku, kiedy został zwolniony. Od 22 stycznia 2021 do 14 kwietnia 2022 trenował drużynę Jastrzębski Węgiel, został odsunięty od prowadzenia zespołu ze względu na niezadowalające wyniki sportowe w fazie play-off. === Sukcesy === ZAKSA Kędzierzyn-Koźle Puchar Polski: 2019 Liga polska: 2019 2018 Jastrzębski Węgiel Liga polska: 2021 Superpuchar Polski: 2021 Olympiakos Pireus Puchar Ligi Greckiej: 2024 Superpuchar Grecji: 2025 Puchar Grecji: 2025 Liga grecka: 2025 Galatasaray HDI Sigorta Stambuł Liga turecka: 2026 == Odznaczenia == 25 lipca 2000 został odznaczony Orderem Zasługi Republiki Włoskiej. == Przypisy ==