Apoloniusz Leopold Tajner (ur. 17 kwietnia 1954 w Goleszowie) – polski kombinator norweski, trener, działacz sportowy i polityk. Szkoleniowiec reprezentacji Polski w skokach narciarskich (1999–2004), prezes Polskiego Związku Narciarskiego (2006–2022), wiceprezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego (2017–2023), poseł na Sejm X kadencji (od 2023). == Życiorys == === Kariera sportowa i wykształcenie === W młodości uprawiał kombinację norweską. Kilkukrotnie zostawał mistrzem Polski juniorów, zajął też piąte miejsce na mistrzostwach świata juniorów. Najdłuższy skok oddał na odległość 109 m. Karierę zakończył w związku ze studiami. Ukończył Technikum Mechaniczne w Ustroniu. W 1980 został absolwentem Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie z dyplomem trenera narciarstwa II klasy. Później uzyskał tytuł trenera klasy mistrzowskiej w skokach narciarskich i kombinacji norweskiej. === Działalność zawodowa === W latach 1979–1983 pracował jako trener w Olimpii Goleszów, po czym do 1984 był zatrudniony w ośrodku przygotowań olimpijskich w Bielsku-Białej. Od 1984 do 1990 prowadził reprezentację Polski w kombinacji norweskiej, trenował ją m.in. podczas igrzysk olimpijskich w 1988 w Calgary. Następnie przez kilka lat zajmował się prowadzeniem sklepu z odzieżą i obuwiem. W latach 1994–1999 pełnił funkcję wiceprezesa do spraw sportowych w Polskim Związku Narciarskim. Odpowiadał za zatrudnienie Czecha Pavla Mikeski jako trenera głównego polskiej kadry skoczków. W czerwcu 1999 sam objął to stanowisko. Wprowadził do sztabu szkoleniowego fizjologa Jerzego Żołądzia oraz psychologa Jana Blecharza. Wkrótce sukcesy w prowadzonej przez niego kadrze zaczął odnosić Adam Małysz – trzykrotnie z rzędu zdobył Puchar Świata, wywalczył trzy tytuły mistrza świata, wygrał 49. Turniej Czterech Skoczni oraz zdobył srebrny i brązowy medal na igrzyskach olimpijskich w 2002 w Salt Lake City. Prowadzony przez niego zespół 9 grudnia 2001 po raz pierwszy w historii stanął na podium w konkursie drużynowym PŚ, plasując się na trzecim miejscu (za Finami i Japończykami). W marcu 2004 Apoloniusz Tajner podał się do dymisji, motywując to względami osobistymi. Zakończył pełnienie zajmowanej funkcji w następnym miesiącu. Również w 2004 objął stanowisko dyrektora sportowego w PZN, a następnie sekretarza generalnego związku. W listopadzie 2005 minister sportu mianował go kuratorem PZN. 2 lutego 2006 wybrano go na prezesa tej organizacji; na walnym zjeździe w Krakowie otrzymał 38 na 57 oddanych głosów ważnych. Związkiem kierował do 25 czerwca 2022, kiedy to jego następcą został Adam Małysz. Wyróżniono go następnie tytułem prezesa honorowego PZN. W 2017 został wiceprezesem Polskiego Komitetu Olimpijskiego, pełnił tę funkcję do 2023. === Działalność polityczna === W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 bez powodzenia kandydował z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego w okręgu śląskim, otrzymując 7265 głosów. W wyborach parlamentarnych w 2023 wystartował do Sejmu z ramienia Koalicji Obywatelskiej w okręgu bielskim. Uzyskał mandat posła X kadencji, zdobywając 20 748 głosów. W Sejmie zasiadł w Komisji Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki oraz Komisji Gospodarki i Rozwoju. == Osiągnięcia kadry kierowanej przez Apoloniusza Tajnera == == Wyniki w wyborach ogólnopolskich == == Życie prywatne == Jest synem Leopolda Tajnera i bratankiem Władysława Tajnera. W 1974 zawarł związek małżeński z Aleksandrą, którą poznał podczas nauki w szkole średniej. Małżonkowie rozwiedli się w 2014. Mają dwoje dzieci: Tomisława (skoczka narciarskiego) i Dominikę (która była żoną piosenkarza Michała Wiśniewskiego). Jego partnerką życiową została Izabela Podolec, którą poślubił w 2019. Mają syna Leopolda. == Odznaczenia i wyróżnienia == Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2022, za wybitne osiągnięcia w pracy szkoleniowej i trenerskiej, za działalność na rzecz promowania polskiego narciarstwa na arenie międzynarodowej) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2002, za wybitne zasługi dla rozwoju sportu) Nagrody i wyróżnienia Tytuł „Trenera Roku” w Plebiscycie „Przeglądu Sportowego” (2002, wraz z Jerzym Engelem) Tablica w Alei Gwiazd Sportu w Wiśle Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie Kamień Milowy „Forbesa” (2012) == Przypisy ==