Scuderia Ferrari (od 2024 Scuderia Ferrari HP) – włoski zespół wyścigowy Formuły 1 z siedzibą w Maranello. Jest działem sportowym koncernu samochodowego Ferrari. Za przygotowanie i funkcjonowanie Scuderii odpowiada dział Gestione Sportiva, zajmujący się operacjami sportowymi, strategią wyścigową, rozwojem bolidów oraz zarządzaniem kierowcami i personelem zespołu. Od 2024 występuje w Formule 1 pod oficjalną nazwą Scuderia Ferrari HP. Jako zespół Formuły 1, Scuderia Ferrari zdobyła 16 tytułów mistrzowskich w klasyfikacji konstruktorów, z ostatnim triumfem w 2008 roku. Ponadto kierowcy związani z włoskim zespołem 15 razy sięgali po indywidualne mistrzostwo świata, w gronie tym znaleźli się: Alberto Ascari, Juan Manuel Fangio, Mike Hawthorn, Phil Hill, John Surtees, Niki Lauda, Jody Scheckter, Michael Schumacher oraz Kimi Räikkönen. Zespół zadebiutował w Formule 1 podczas drugiej rundy Mistrzostw Świata – (Grand Prix Monako w 1950 roku, startując modelem Tipo 125 F1. Ferrari jest najbardziej doświadczonym i utytułowanym zespołem w historii F1 oraz jedynym, który nieprzerwanie uczestniczył we wszystkich sezonach mistrzostw od ich inauguracji w 1950 roku. W sezonie 2020 zespół świętował swój tysięczny wyścig w Formule 1 podczas Grand Prix Toskanii. Z tej okazji bolidy Ferrari, model SF1000, otrzymały specjalne malowanie nawiązujące do historycznej barwy z modelu 125 S z 1947 roku, pierwszego pojazdu Ferrari. Malowanie zawierało także specjalną grafikę na numerach startowych, przypominającą te stosowane na samochodach Ferrari w latach 50. XX wieku, oraz napis „1000 GP” w żółtym kolorze na pokrywie silnika. W sezonie 2025 kierowcami Scuderii Ferrari jest Lewis Hamilton (od 2025) oraz Charles Leclerc (od 2019). == Historia == === Lata 1929–1950 === Scuderia Ferrari została założona w 1929 przez Enzo Ferrariego aby wspierać amatorskich kierowców w różnych wyścigach. Sam Ferrari ścigał się wcześniej w samochodach Fiata. Pomysł przyszedł w nocy 16 listopada podczas kolacji w Bolonii, gdzie Ferrari otrzymał pomoc finansową Augusto i Alfredo Caniato oraz amatorskiego kierowcy wyścigowego Mario Tadini. Później skompletował zespół, który składał się z ponad czterdziestu kierowców ścigających się w samochodach Alfa Romeo. Enzo kontynuował starty aż do narodzenia pierwszego syna, Dino w 1932. Po 1932 został menedżerem młodych kierowców startujących w zespole, aż do 1939, kiedy Alfa Romeo wykupiła zespół. W 1940 utworzył Auto Avio Costruzioni Ferrari gdzie zaczął projektować pierwszy własny samochód wyścigowy Ferrari Tipo 815, który wystartował w wyścigu Mille Miglia, prowadzony przez Alberto Ascariego i Lotario Rangoni Machiavellego. Był to pierwszy i ostatni wyścig tego samochodu ponieważ dalsze starty uniemożliwiła II wojna światowa. Enzo Ferrari przeniósł swoją siedzibę do Maranello i po wojnie skonstruował Ferrari Tipo 125, startującego w wyścigach Grand Prix, które nie zaliczały się jeszcze do mistrzostw. === Lata 50. === Scuderia zadebiutowała w Grand Prix Monako ulepszonym modelem 125. José Froilán González odniósł pierwsze zwycięstwo dla zespołu podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii w sezonie 1951. W 1952 Alberto Ascari w Ferrari 500 zdobył pierwszy tytuł mistrzowski wygrywając 6 wyścigów. Rok później także zdobył tytuł wygrywając 5 wyścigów. W 1954 Scuderia w związku z nowymi przepisami wdrożyła Ferrari 625 wygrywając tylko 2 wyścigi, a tytuł powędrował do kierowcy Maserati Juana Manuela Fangio. W sezonie 1955 Alberto Ascari przeszedł do Lancii i Scuderia wygrała tylko w Grand Prix Monako, a dokonał tego Maurice Trintignant. Tego roku wydarzyła się tragedia na torze Monza, gdzie podczas prywatnych testów zginął Alberto Ascari w Ferrari 750. Z powodu problemów finansowych i śmierci Ascariego Lancia wycofała się z mistrzostw i Ferrari zakupiło bolidy Lancii na sezon 1956, w których Juan Manuel Fangio zdobył tytuł mistrzowski. W 1957 wraz z odejściem Fangio Ferrari utraciło tytuł nie wygrywając ani jednego Grand Prix. W 1958 zaprezentowano nowe Ferrari 246 F1, które wygrało po dwa Grand Prix w 1958 i 1959. === Lata 60. === Sezon 1960 przyniósł Scuderii tylko jedno zwycięstwo Phil Hilla w Grand Prix Włoch, ale zespół odniósł sukces w 24-godzinnym wyścigu w Le Mans. W sezonie 1961 wprowadzając Ferrari 156 odniesiono podwójne mistrzostwo i kolejną wygraną w Le Mans. Sezon 1962 nie przyniósł ani jednego zwycięstwa w F1, ale przyniósł kolejny triumf w Le Mans. W sezonie 1963 nikt nie potrafił się oprzeć dominacji Jima Clarka w Lotusie, nikt także nie był na tyle szybki, aby pokonać Ferrari w Le Mans. Sezon 1964 z trzema zwycięstwami, mistrzostwem w klasyfikacji konstruktorów i ponownym triumfem w Le Mans wyglądał dużo lepiej niż poprzedni. Sezon 1965 był kolejnym sezonem dominacji brytyjskich kierowców i zespołów, a w Le Mans Ferrari odniosło szóste – i ostatnie – zwycięstwo z rzędu. W 1966 zespół z nowym Ferrari 312 wygrał dwa wyścigi i zajął drugie miejsce w klasyfikacji konstruktorów i kierowców. W 1967 Ferrari nie wygrało żadnego Grand Prix, a Lorenzo Bandini zginął po fatalnym wypadku na Grand Prix Monako. Jego zastępca Mike Parkes uległ wypadkowi, który zakończył jego karierę. Rok 1968 z jednym zwycięstwem Jacky’ego Ickxa na Grand Prix Francji też nie był udany dla Scuderii. Sezon 1969 bez zwycięstwa kontynuował pasmo porażek. === Lata 70. === Nastąpiły cztery chude lata dla Ferrari. Dopiero w 1975 z Niki Laudą i z zaprojektowanym wspólnie z nim bolidem 312T Scuderia ponownie zaczęła odnosić sukcesy zdobywając podwójne mistrzostwo. Rok później zdobywa mistrzostwo konstruktorów, a w zdobyciu tytułu wśród kierowców Laudzie przeszkadza poważny wypadek na Grand Prix Niemiec. Po uderzeniu o bandę bolid zapalił się, a sam kierowca utknął we wraku i zdołał wyjść dopiero z pomocą innych kierowców, którzy się zatrzymali. Lauda przeżył, ale miał poważne poparzenia i silne zatrucie toksycznym dymem. Mimo tego bardzo szybko wrócił do ścigania, ale nie zdołał już zdobyć tytułu. W sezonie 1977 zespół ponownie zdobył podwójne mistrzostwo razem z Laudą. W 1978 w wyniku konfliktu Lauda odszedł ze Scuderii, która zajęła drugie miejsce w klasyfikacji konstruktorów i trzecie w klasyfikacji kierowców Carlosa Reutemanna. W sezonie 1979 Ferrari ponownie zdobyło podwójne mistrzostwo wraz z Jodym Scheckterem. Scheckter był ostatnim mistrzem w zespole przed Michaelem Schumacherem. === Lata 80. === Sezon 1980 nie był udany zajmując 10. miejsce w klasyfikacji konstruktorów. Rok później z miejscem 5. w klasyfikacji generalnej konstruktorów, ale w 1982 roku wystawiając 4 kierowców Scuderia ponownie zdobyła tytuł. Nie był to jednak radosny rok, w kwalifikacjach do Grand Prix Belgii zginął bardzo utalentowany kierowca Gilles Villeneuve. Mistrzostwo powędrowało do Ferrari także w 1983. Przez następne sześć sezonów Scuderia nie mogła zdobyć tytułu, ale też nie spadała poniżej 4. miejsca. W 1988 zmarł w wieku 90 lat założyciel zespołu Enzo Ferrari i FIAT zakupił większość udziałów zespołu. Sezon 1988 był ostatnim, w którym dozwolone było turbodoładowanie. === Lata 90. === Nowa dekada rozpoczęła się równą walką kierowcy Ferrari Alaina Prosta z Ayrtonem Senną. Wygrał 6 wyścigów i do ostatniego wyścigu miał szansę na tytuł mistrzowski. Ostatecznie Prost i zespół zajęli drugie miejsca w klasyfikacji. Po 1991 zaczęła się spadek formy Scuderii. Powodem był silnik V12, który ustępował lżejszym i wydajniejszym jednostkom V10 konkurencji. Przełomem był rok 1996, kiedy Michael Schumacher został kierowcą Ferrari. Schumacher przyczynił się do wstąpienia do zespołu dyrektora technicznego Benettona Rossa Brawna. Poczyniono znaczny postęp w konstrukcji bolidu Scuderii, choć okazało się, że jest bardzo zawodną konstrukcją i dorobkiem na koniec były tylko 3 zwycięstwa i drugie miejsce w klasyfikacji konstruktorów, zaś Schumacher w klasyfikacji kierowców był trzeci. W sezonie 1997 bardzo dobrych osiągów Ferrari nie udało się przekuć w mistrzostwo, ponieważ Schumacher w decydującej rundzie spowodował kolizję z Jacques’em Villeneuve’em i został zdyskwalifikowany. W latach 1998–1999 włoski zespół o tytuł mistrzowski rywalizował z ekipą McLarena. W pierwszym sezonie Schumacher do ostatniej rundy liczył się w walce o mistrzostwo. Ostatecznie przegrał z Hakkinenem, odpadając z wyścigu o GP Japonii. W drugim Niemiec szanse na tytuł stracił po poważnym wypadku na brytyjskim obiekcie Silverstone, w którym doznał złamania nogi. Dzięki licznym problemom Hakkinena drugi kierowca włoskiego zespołu Eddie Irvine do ostatniej rundy liczył się w walce o tytuł. Pomoc ze strony powracającego po kontuzji Schumachera o mało nie zakończyła się dyskwalifikacją obu kierowców z wyścigu o GP Malezji. Dzięki tej rundzie Irvine na ostatnią rundę w Japonii jechał jako lider klasyfikacji generalnej. W niej jednak lepszy okazał się Fin, który dzięki temu obronił mistrzostwo. Scuderia za to po raz pierwszy od 16 lat powróciła na pierwsze miejsce w klasyfikacji generalnej, dzięki wielu awariom przeciwników. === Lata 2000–2009 === W latach 2000–2004 Ferrari wraz z Schumacherem zdominowało rywalizację, zwyciężając w obu klasyfikacjach. Drugi z reprezentantów włoskiego zespołu Brazylijczyk Rubens Barrichello w roku 2002 i 2004 sięgnął po tytuł wicemistrzowski. Oba sezony były również najbardziej dominujące w wykonaniu Scuderii, która zwyciężyła odpowiednio w 15 z 17 oraz 15 z 18 wyścigów. W owym sezonie 2002 po raz pierwszy doszło do jawnego „team orders”, polegającego na przepuszczenia Schumachera przez Barrichello na ostatnich metrach wyścigu o GP Austrii. Sytuacja ta sprawiła, iż FIA postanowiła zakazać poleceń zespołowych. Restrykcyjne zmiany w przepisach na rok 2005, dotyczące zakazu zmiany ogumienia w trakcie wyścigu, poważnie wpłynęła na formę Ferrari, która jako jedyna z czołówki stosowała opon Bridgestone. W trakcie 19 wyścigów Schumacher zwyciężył w zaledwie jednym wyścigu. Triumf miał miejsce w kontrowersyjnym GP USA, w którym nie wystartowały ekipy używające ogumienia Micheli