Lewis Brian Hopkin Jones (ur. 28 lutego 1942 w Cheltenham, zm. 3 lipca 1969 w Hartfield) – brytyjski muzyk, wokalista i kompozytor. Założyciel i pierwszy lider angielskiego zespołu The Rolling Stones, był również pomysłodawcą nazwy zespołu oraz autorem koncepcji muzycznej i dużej części dorobku grupy. Jones był multiinstrumentalistą: grał na gitarze, fortepianie, harmonijce ustnej, mandolinie, organach, klawesynie, sitarze, saksofonie, flecie, cytrze, oboju, klarnecie i różnych instrumentach perkusyjnych. Muzykowi poświęcono film Stoned z 2005 roku. Był przyjacielem Jimiego Hendrixa, Johna Lennona i Boba Dylana. == Życiorys == === Dzieciństwo i edukacja === Lewis Brian Hopkin Jones urodził się w sobotę 28 lutego 1942 w Park Nursing Home w Cheltenham, w hrabstwie Gloucestershire, w średnio zamożnej rodzinie. Jego ojciec Lewis Blount Jones, którego rodzice byli nauczycielami, ukończył studia na wydziale inżynierii lotniczej Uniwersytetu w Leeds. W 1938 poślubił w Walii Louisę Beatrice Simmonds, której ojciec był mistrzem budowlanym i organistą w kościele w pobliżu Cardiff. Rok później młodzi małżonkowie przenieśli się do Cheltenham, mieszkali w dzielnicy Rosemead przy Eldorado Road, i tam właśnie przyszedł na świat ich syn – Brian. Matka Jonesa dawała lekcje gry na pianinie, a ojciec pracował jako inżynier lotniczy w fabryce Dowty Rotol; podobnie jak żona interesował się muzyką, grał na pianinie i na organach oraz prowadził chór w pobliskim kościele. Pamela, siostra Briana, zmarła w wieku dwóch lat na białaczkę. Druga siostra, Barbara, urodziła się w 1946. W 1948 Jones zachorował na krup, co z kolei spowodowało astmę, na którą chorował już do śmierci. W 1948 matka zaczęła uczyć Jonesa gry na pianinie, nauka trwała do 14. roku życia. Również w 1948 rozpoczął naukę szkolną, we wrześniu 1949 przeszedł do płatnej, renomowanej szkoły Dean Close Junior w Chelteham. Miał dobre wyniki w nauce muzyki i angielskiego. W czerwcu 1953 zdał wstępne egzaminy i we wrześniu zaczął uczęszczać do szkoły średniej w Cheltenham. W 1956 został pierwszym klarnecistą w szkolnej orkiestrze. W wieku 15 lat zdał siedem egzaminów i przeszedł od razu do szóstej klasy. Jeszcze w szóstej klasie zdał dwa zaległe egzaminy, a potem dwa wyższe z fizyki i z chemii. W 1957 zainteresował się muzyką Charliego Parkera, pod jego wpływem przekonał rodziców by kupili mu saksofon. Następnie na 17. urodziny rodzice kupili mu gitarę akustyczną. W 1959 przyszło na świat jego pierwsze nieślubne dziecko, które urodziła 14-letnia uczennica Valerie z Chaltenham. Jones nie chciał, by dziecko się urodziło, dlatego Valerie zerwała z nim, a dziecko oddała do adopcji. Sprawa wywołała najpierw lokalny, a później ogólnokrajowy skandal i była opisywana w prasie, doprowadziła m.in. do wyrzucenia Jonesa ze szkoły i zerwania przez niego kontaktów z rodziną i przyjaciółmi. W sierpniu 1959 rozpoczął pracę w londyńskim zakładzie optycznym, zaczął wtedy bywać w klubach jazzowych, jednak po jakimś czasie porzucił tę pracę i powrócił do Cheltenham. We wrześniu 1959, by uniknąć problemów z rodzicami Valerie, wybrał się z przyjaciółmi w podróż po Skandynawii, gdzie podróżował autostopem i zarabiał graniem na gitarze na ulicy. W listopadzie 1959 poznał Angelinę, która niedługo potem zaszła z nim w ciążę, ta zdecydowała się urodzić drugie dziecko Jonesa (córkę). Jones nie wiedział o jej narodzinach. Pod koniec roku zaczął pracować w fabryce w Brockworth, wkrótce podczas dojazdu do pracy miał wypadek samochodowy. Następnie został konduktorem autobusowym, w tym czasie wyprowadził się z domu i zamieszkał razem z kilkoma przyjaciółmi. Niedługo potem dowiedział się, że został kolejny raz ojcem, tym razem z Pat Andrews, jednak i tym razem nie zdecydował się na zamieszkanie z dziewczyną. Niedługo potem podjął pracę jako młodszy architekt w miejskim biurze w Gloucester, pomagając w projektowaniu szkół. Następnie został sprzedawcą w sklepie i węglarzem. === Początki kariery === W 1960 powrócił do Cheltenham i zaistniał na lokalnej scenie jazzu tradycyjnego. W marcu 1960 grał na lokalnych potańcówkach z zespołami John Keen’s Trad Band i Jock Henderson’s Dixielanders, grał też z Bill Nile’s Delta Jazzmen. Muzycy grający jazz lubili też bluesa, dlatego Brian wybrał się w Cheltenham na koncert zespołu The Chris Barber Band z udziałem amerykańskiego bluesowego harmonijkarza Sonny’ego Boya Williamsona. Od tego czasu Jones poważnie zainteresował się chicagowskim bluesem i wkrótce potem zaczął poszukiwać płyt Sonny’ego Boya i Muddy’ego Watersa. Trzecie dziecko Briana, tym razem chłopca, Pat Andrews urodziła 23 października 1961, otrzymał imię Julian Mark, Pat w tym czasie regularnie odwiedzała Briana. Wkrótce potem Jones wybrał się na koncert do ratusza w Cheltenham, gdzie w części bluesowej koncertu grał jeden z pierwszych brytyjskich bluesmanów – Alexis Korner. Jones szybko nawiązał kontakt z Kornerem, kupił sobie gitarę elektryczną marki Harmony Stratotone z jedną przystawką (jako wzmacniacza używał przerobionego magnetofonu) i cały czas ćwiczył granie na gitarze techniką slide, słuchając każdej dostępnej płyty Elmore’a Jamesa, Roberta Johnsona i Howlin’a Wolfa. Od tego zdarzenia zaczął często jeździć do Londynu, gdzie w krótkim czasie dobrze poznał wąskie środowisko bluesowe. W styczniu 1962 zaprzyjaźnił się z Paulem Pondem, który mieszkał w Oxfordzie. Pond prowadził w tym czasie grupę bluesową Thunder Odin’s Big Secret i namówił Jonesa, aby ten dołączył do jego zespołu. Niedługo później Pond zmienił nazwisko na Paul Jones i dołączył do grupy Manfred Mann, z którą zyskał światową sławę. Na początku 1962 razem ze swoim przyjacielem Dickiem Hattrellem przyjechali z Chaltenham do londyńskiego Ealing Jazz Club, by zobaczyć pierwszy występ Alexisa Kornera z jego nowo powstałym zespołem Blues Incorporated. Jones dał Alexisowi taśmę, którą nagrał z Paulem Pondem i poprosił o możliwość zagrania w Ealing Jazz Club. Klub ten zyskiwał słuchaczy i już niedługo po otwarciu cieszył się popularnością. W drugim tygodniu istnienia zespołu Jones zadebiutował na gitarze jako kolejny muzyk Blues Incorporated, wtedy też po raz pierwszy rozmawiał z Charliem Wattsem. Od tego czasu przyjeżdżał do Ealing co weekend w piątek, a w niedzielę ostatnim pociągiem wracał do Chaltenham do pracy. Występował pod pseudonimem Elmo Lewis (w hołdzie swojemu idolowi Elmore’owi Jamesowi). Na początku kwietnia 1962 w Ealing Jazz Club zjawili się Mick Jagger i Keith Richards, którzy w tym czasie również byli pod dużym wpływem bluesa. Zobaczyli wtedy Jonesa, który grał na gitarze metodą slide, byli pod wrażeniem i zgodnie stwierdzili, że jest niesamowitym gitarzystą. Po koncercie Jones podczas rozmowy z Jaggerem wspomniał, że tworzy zespół. Jagger jednak w maju 1962 dołączył jako wokalista do Blues Incorporated. Jones, chcąc założyć zespół, w kwietniu przeprowadził się do Londynu i zamieszkał przy Weech Road w Hampstead, gdzie niedługo potem dołączyła do niego Pat Andrews z dzieckiem, niedługo potem znaleźli sobie nowe mieszkanie w Notting Hill, Brian pracował wtedy w sklepie sportowym. 2 maja 1962 zamieścił ogłoszenie w czasopiśmie muzycznym „Jazz News”, że zakłada nowy zespół i poszukuje do niego muzyków. Najpierw zgłosili się pianista Ian Stewart i gitarzysta Geoff Bradford, nie mieli w tym czasie stałego perkusisty. W czerwcu Jagger i Richards wybrali się na jedną z prób zespołu Jonesa, wkrótce potem przyłączyli się do jego zespołu, zajmując miejsce Bradforda. 12 lipca 1962 zagrali pierwszy wspólny koncert w Marquee Club w zastępstwie za Blues Incorporated. W tym czasie zespół jeszcze nie miał nazwy, dlatego Jones zdecydował, że wystąpią pod nazwą The Rollin’ Stones (zainspirował się utworem Muddy’ego Watersa o podobnym tytule). Następnie zaczęli następnie grywać w Ealing Jazz Club. Nadal poszukiwali perkusisty, gdyż Jones uważał, że tylko z bardzo dobrym perkusistą będą dobrze brzmieć, tymczasowo wykorzystywali do tego celu Tony’ego Chapmana, z którego jednak nie byli zadowoleni. W sierpniu 1962 do Jonesa, który samotnie wynajmował mieszkanie w londyńskiej Chelsea przy Edith Grove 102, wprowadził się Jagger, a niedługo potem Richards. Wynajmowali (za 17 funtów tygodniowo) mieszkanie z łazienką bez ogrzewania i z tylko jedną żarówką w dużym pokoju. Zarobione pieniądze Jones przeznaczał na struny gitarowe i sprzęt, pieniądze Pat Andrews były na życie. W wolnych chwilach Jones, Jagger i Richards słuchali płyt (najczęściej Muddy’go Watersa) oraz grali i śpiewali bluesa, poza tym Jones nadal pracował w sklepie. Wspólne zamieszkiwanie umożliwiło Jonesowi i Richardsowi perfekcyjne zgranie swoich gitar, codziennie przez wiele godzin grali razem na gitarach, synchronizując je i doskonaląc wzajemne przeplatanie się ich dźwięków. Intensywność ćwiczeń nasiliła się jeszcze bardziej późną jesienią i zimą, kiedy Jones stracił pracę. Te wspólne domowe sesje trwające często po kilkanaście godzin na dobę zaowocowały w przyszłości własnym stylem (perfekcyjnego uzupełniania się ich gitar), który stał się znakiem firmowym The Rolling Stones. W tym czasie muzycy występowali sporadycznie, więc Jones z różnym skutkiem próbował samodzielnie organizować koncerty. W październiku The Rolling Stones zagrali po raz pierwszy poza Ealing Jazz Club i Marquee Club, było to w Woodstock w Cheam. Niedługo potem z powodu braku perspektyw koncertowych zespół opuścił Dick Taylor. 26 października w prywatnym studio gitarzysty jazzowego Curly’ego Claytona muzycy nagrali za swoje pieniądze pierwsze trzy bluesowe piosenki („You Can’t Judge a Book by the Cover” Bo Diddleya, „Soon Forgotten” Muddy’ego Watersa i „Close Together” Jimmy’ego Reeda). Nagrania zrealizowane bez partii gitary basowej, kilka dni później zostały przesłane do EMI Records, jednak bez odpowiedzi ze strony wytwórni muzycznej. W listopadzie 1962 zaczęli grać za kilka funtów w londyńskim klubie Flamingo. Ciągły brak pieniędzy skutkował tym, iż muzycy musieli ratować się zbieraniem i sprzedażą pustych bute