Charles Wade Barkley (ur. 20 lutego 1963 w Leeds) – amerykański koszykarz grający zawodowo w NBA, na pozycji skrzydłowego, dwukrotny mistrz olimpijski, wicemistrz NBA (1993), po zakończeniu kariery sportowej komentator i analityk koszykarski. Wraz z Kevinem Durantem wynikiem 38 punktów zajmuje drugie miejsce w rozgrywkach play-off w zdobyczy punktowej w pierwszej połowie meczu. == Życiorys == Po zrezygnowaniu z 4. roku studiów na uniwersytecie w Auburn (ostatecznie skończył studia – kierunek marketing) został wybrany w drafcie 1984 przez Philadelphię 76ers w 1. rundzie z numerem piątym. Od razu zaczął się wyróżniać w NBA swoimi dowcipnymi, czasem obraźliwymi wypowiedziami. Zdobył też jednak uznanie na boisku, gdzie wkładał w grę wiele wysiłku. Był bardzo skoczny, potrafił skutecznie zdobywać punkty. Popisywał się rzutami, które potrafił wykonywać z każdego miejsca na boisku. Przez pierwszych 9 lat kariery jego skuteczność nie spadła nigdy poniżej 50%, w całej karierze miał skuteczność 54,1%, a w rekordowym sezonie 1989-1990 – 60% (przy średniej punktowej 25,2 pkt. na mecz). W sezonie 1986-87 Barkley został najniższym mistrzem zbiórek w NBA. Cechowała go zdolność do rozgrywania akcji, a także umiejętność rzucania za 3 punkty oraz przechwytywania piłek (drugi na liście wszech czasów na pozycji nr 4 – silnego skrzydłowego). W drużynie z Filadelfii był początkowo drugoplanową postacią. Zmieniło się to po odejściu Juliusa Ervinga i Mosesa Malone’a. Barkley został liderem drużyny. Jako zawodnik Sixers, wystąpił w meczu gwiazd NBA. W trakcie spotkania (1991) zdobył 17 punktów, ale co ważniejsze zebrał 22 piłki, co było wyrównaniem rekordu należącego do Wilta Chamberlaina z 1967. Barkley zdobył nagrodę MVP za ten występ. W sezonie 1989/1990 zajął drugie miejsce w głosowaniu na MVP fazy zasadniczej. W 1992 zawodnik został oddany do Phoenix Suns. Do księgi rekordów Sixers wpisał się będąc czwartym w całkowitej liczbie punktów (14184), trzecim w średniej punktowej (23,3), trzecim w liczbie zbiórek (7079), ósmym w liczbie asyst (2276) i drugim w skuteczności (57%). Przez 7 kolejnych lat przewodził Sixers w skuteczności i zbiórkach, a przez 6 kolejnych lat w punktach. W Suns w sezonie 1992/1993 przewodził NBA w punktach, zbiórkach i asystach. Zdobył wtedy nagrodę MVP sezonu zasadniczego i doprowadził Suns do Finału NBA, w którym jednak zespół z Phoenix przegrał 4-2 z Chicago Bulls. W tym samym roku został wybrany do reprezentacji Stanów Zjednoczonych na igrzyska olimpijskie w Barcelonie. Z reprezentacją Stanów Zjednoczonych, w skład której wchodzili tacy gracze jak Michael Jordan, Larry Bird czy Magic Johnson, zdobył złoty medal. Drużyna USA wygrywała każdy mecz przewagą minimum 30 punktów. Był najlepszym strzelcem w turnieju przedolimpijskim i na Igrzyskach Olimpijskich. W kolejnych latach wielu graczy Suns dręczyły kontuzje i drużyna nie zdołała już powtórzyć swojego sukcesu. Barkley przeszedł wówczas do Houston Rockets. Tam razem z Hakeemem Olajuwonem i Clydem Drexlerem miał w końcu zdobyć trofeum. Szanse były duże, gdyż „Rakiety” wywalczyły już tytuł rok i dwa lata wcześniej. Jednak ze względu na kontuzje w sezonie 1996/1997 Charles zagrał w tylko w 53 meczach, a rok później w 68. Barkley zakończył karierę w sezonie 1999/2000 w mieście, w którym ją zaczął, czyli Filadelfii. Podczas meczu Rockets-Sixers 8 grudnia Barkley próbując zablokować rzut Tyrone’a Hilla upadł na parkiet i nabawił się kontuzji, która nie pozwoliłaby mu już na zagranie w całym sezonie, który miał być jego ostatnim. W związku z tym postanowił zakończyć karierę od razu. Zaraz potem został komentatorem meczów koszykówki w jednej z amerykańskich stacji TV. 21 marca 2000 koszulka „Sir Charlesa” z numerem 34 została zastrzeżona przez władze Philadelphii 76ers. == Osiągnięcia == Na podstawie, o ile nie zaznaczono inaczej. === NCAA === Uczestnik turnieju NCAA (1984) Koszykarz Roku Konferencji Southeastern (SEC – 1984) MVP turnieju SEC (1984) Zaliczony do: III składu All-American (1984 przez NABC) Akademickiej Galerii Sław Koszykówki (2006) Drużyna Auburn Tigers zastrzegła należący do niego numer 34 === NBA === Wicemistrz NBA (1993) MVP: sezonu regularnego NBA (1993) NBA All-Star Game (1991) miesiąca NBA (styczeń 1987, listopad 1988, grudzień 1992, luty 1996) 11-krotnie powoływany do udziału w meczu gwiazd NBA (1987–1997). Z powodu kontuzji nie wystąpił w 1994 i 1997 roku. Wybrany do: I składu: NBA (1988–1991, 1993) debiutantów NBA (1985) II składu NBA (1986–1987, 1992, 1994–1995) III składu NBA (1996) grona 50 najlepszych zawodników w historii NBA (NBA’s 50th Anniversary All-Time Team - 1996) składu najlepszych zawodników w historii NBA z okazji obchodów 75-lecia istnienia ligi (2021) trzykrotny zdobywca NBA IBM Award (1986-88) Lider: sezonu regularnego w zbiórkach (1987) play-off w: średniej: zbiórek (1986, 1990) przechwytów (1994) liczbie celnych rzutów wolnych (1993) Klub: Philadelphia 76ers zastrzegł należący do niego w numer 34 Phoenix Suns zastrzegł należący do niego w numer 34 === Kadra === Mistrz: olimpijski (1992, 1996) Ameryki (1992) Brązowy medalista Uniwersjady (1983) Wybrany do Koszykarskiej Galerii Sław jako członek drużyny olimpijskiej z 1992 roku (Naismith Memorial Basketball Hall Of Fame - 2010) Lider igrzysk olimpijskich w skuteczności rzutów z gry (1992 – 71,1%) === Inne === Zwycięzca turnieju McDonalda (1993) MVP turnieju McDonalda (1993) Zaliczony do: Koszykarskiej Galerii Sław (Naismith Memorial Basketball Hall Of Fame - 2006) I składu turnieju McDonalda (1993) == Przypisy ==