Sezon 2023 DMEC, oficjalnie Drift Masters European Championship – 10. sezon Drift Masters European Championship. Po raz pierwszy w swojej karierzy tytuł wywalczył Conor Shanahan, a Puchar Narodów po raz drugi z rzędu zdobyła Irlandia == Wpisowe == == Dzikie Karty == Podczas każdej rundy przyznawane było dziesięć "dzikich kart" dla wybranych zawodników, którzy mogli dzięki nim jednorazowo wystartować w zawodach. Każdy zawodnik w trakcie sezonu mógł otrzymać dziką kartą jedynie dwa razy. Duane McKeever brał udział w pierwszej rundzie jako dzika karta, jednak po uzbieraniu odpowiedniego budżetu został wpisany na listę stałych kierowców. Na piątej rundzie w Ferropolis zostało przyznane tylko sześć dzikich kart, a trzy były możliwe do zdobycia poprzez zdobycie jednego z trzech pierwszych miejsc w kwalifikacjach do DMEC podczas Iron Drift King, które odbywał się w tych samych dniach. Podczas rund na Ferropolis i PGE Narodowym zostało przyznane tylko dziewięć dzikich kart. == Kalendarz == === Zmiany w kalendarzu === Z kalendarza zniknęła runda w Austrii, która nieprzerwanie od sezonu 2019 odbywała się na torze PS Racing Center w Greinbach. Drift Masters po raz pierwszy w historii zorganizowało rundę w Finlandii. Odbyła się ona na torze kartingowym, znajdującym się obok parku rozrywki Huvivaltio PowerPark. Finałowa runda, która w 2022 odbyła się na Moto Arenie w Łodzi, została przeniesiona na PGE Narodowy. == Klasyfikacje końcowe == W Drift Masters kierowcy pierwszego dnia jadą dwa przejazdy kwalifikacyjne, które pozwalają ustalić, kto z kim zmierzy się w parach. Do zawodów dostaje się jedynie trzydziestu dwóch kierowców, a ośmiu najlepszych otrzymuje punkty. Za pierwsze miejsce otrzymuje się osiem punktów, za drugie miejsce siedem, za trzecie miejsce sześć, za czwarte miejsce pięć, za piąte miejsce cztery, za szóste miejsce trzy, za siódme miejsce dwa, a za ósme miejsce jeden punkt. Drugiego dnia następują pojedynki w parach. Za odpadnięcie na pierwszym etapie (Top 32) otrzymuje się 16 punktów i zajmuje się miejsce od 17 do 32. Kierowcy, którzy zwyciężyli w Top 32, przechodzą do drugiego etapu (Top 16), a w przypadku odpadnięcia w Top 16 mogą zdobyć 32 punkty i zająć miejsce od 9 do 16. Następnie kierowcy przechodzą do Top 8, a za odpadnięcie na tym etapie mogą zgarnąć 48 punktów i zająć miejsca od 5 do 8. Na etapie Top 4 nie ma punktów do zgarnięcia. Przegrani obu par spotykają się w małym finale i walczą o trzecie miejsce, dające 76 punktów, a przegrany małego finału otrzymuje zaś 64 punkty. Zwycięzcy obu par w Top 4 spotykają się w finale i walczą o zwycięstwo w całych zawodach, dające 100 punktów, a przegrany dużego finału otrzymuje 88 punktów. === Kwalifikacje === ==== Pojedynki w parach ==== === Klasyfikacja kierowców === Calin Ciortan, Henri Haanpää, Enver Haskasap, Maciej Jarkiewicz, Yves Meyer, Joshua Reynolds i Kristjan Salmre brali udział w pełnym cyklu, jednak nie byli w stanie zdobyć żadnego punktu, przez co nie zostali uwzględnieni w ostatecznej klasyfikacji. === Klasyfikacja państw === W liczbie zawodników uwzględnieni zostali jedynie zawodnicy, którym w trakcie sezonu udało się zdobyć punkty. == Przypisy ==