Dominik Hašek (ur. 29 stycznia 1965 w Pardubicach) – czeski hokeista, Reprezentant Czechosłowacji i Czech, czterokrotny olimpijczyk. Uważany za jednego z najlepszych bramkarzy w historii światowego hokeja na lodzie. W latach 1995–1999 nosił tytuł najlepszego bramkarza NHL. Występował ponadto w takich klubach NHL jak Ottawa Senators, Buffalo Sabres oraz Chicago Blackhawks. Karierę rozpoczął w 1981 w czeskim zespole z Pardubic. Jest zdobywcą wielu prestiżowych nagród i wyróżnień, medalistą Mistrzostw Świata oraz Igrzysk Olimpijskich, zdobywcą Pucharu Stanleya w sezonach 2001/2002 i 2007/2008 wraz z zespołem Detroit Red Wings. Hašek jest jednym z najbardziej uhonorowanych bramkarzy hokejowych na świecie. W latach 1993–2001 sześciokrotnie sięgał po Vezina Trophy, a w 1998, jako pierwszy bramkarz w historii zdobył drugi rok z rzędu Hart Trophy. Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Nagano w 1998 poprowadził reprezentację Czech do ich jedynego, jak do tej pory, złotego medalu na tej imprezie. Dzięki temu sukcesowi stał się bardzo popularną osobą we własnym kraju a jakość jego występów spowodowała, że Wayne Gretzky nazwał Haška 'najlepszym zawodnikiem, jakiego widział hokej’ Podczas występów w Detroit Red Wings w 2002 Hašek, jako pierwszy bramkarz starter z Europy, wygrał Puchar Stanleya, ustanawiając przy tym dodatkowo rekord ilości czystych kont. Hašek jest uważany za nietuzinkowego gracza z bardzo indywidualnym stylem gry. Był znany ze szczególnego skupienia i nastawienia do gry, a także szybkiej pracy nóg, zwinności i niestandardowych interwencji jak pozbywanie się kija i używanie rękawicy blokującej do przykrywania krążka. Za jego największą słabość można uznać grę z krążkiem. Swoją karierę zawodową pierwotnie zakończył 9 czerwca 2008, zaledwie cztery dni po zdobyciu drugiego Pucharu Stanleya z drużyną Detroit Red Wings. W dniu 21 kwietnia 2009 w wieku 44 lat Dominik Hašek ogłosił jednak ponowny powrót do gry. W sezonie 2009/10 występował w swoim macierzystym klubie HC Eaton Pardubice w czeskiej Extralidze. Po roku gry w ojczyźnie zdecydował się na transfer do ligi KHL, podpisując kontrakt z rosyjskim klubem Spartak Moskwa. Na początku października 2012 roku definitywnie zakończył karierę zawodniczą. == Kariera klubowa == === Kluby === Tesla Pardubice (1981-1989) HC Dukla Jihlava (1989-1990) Chicago Blackhawks (1990-1992) Indianapolis Ice (1990-1992) Buffalo Sabres (1992-2001) Detroit Red Wings (2001-2004) Ottawa Senators (2005-2006) Detroit Red Wings (2006-2008) HC Eaton Pardubice (2009-2010) Spartak Moskwa (2010-2011) === Początki === Hašek zaczął przygodę z hokejem w wieku sześciu lat, gdy został zabrany przez tatę na swój pierwszy trening. W 1981 został pozyskany przez jedną z czołowych ekip czechosłowackiej Ekstralidze, pochodzącą z jego rodzinnego miasta – HC Pardubice. Z tym klubem wygrał dwa mistrzostwa kraju w latach 1987 i 1989. Rok później został wcielony do wojska, gdzie grał w zespole HC Dukla Jihlava. Gdy Hašek zaznaczył już swoją obecność w światku hokejowym i zagrał w drużynie narodowej przyszedł czas na podbijanie Zachodu. Czech został wybrany dopiero w 10. rundzie draftu w 1983, gdyż w tym czasie drużyny NHL nie były zbyt chętne do wybierania zawodników spoza Żelaznej Kurtyny, obawiając się kłopotów ze strony lokalnych klubów zawodników, którzy często nie dostawali pozwolenia na grę w USA i Kanadzie. Hašek trafił do Chicago Blackhawks z numerem 199 w tamtym drafcie i był 17. wybranym bramkarzem. Co ciekawe, Hašek dowiedział się o tym wydarzeniu dopiero kilka miesięcy później. Blackhawks zaoferowali Czechowi kontrakt przed sezonem 1987-88, lecz ten go odrzucił, gdyż nie czuł jeszcze wtedy chęci opuszczania swojego kraju aby grać za oceanem. Do 1990 Hašek grał w Czechosłowacji w zespołach HC Pardubice i HC Jihlava. Został wybrany najlepszym hokeistą Ekstraligi w latach 1987, 1989 i 1990 i Bramkarzem Roku przez pięć lat z rzędu od 1986 do 1990. Po upadku komunizmu w 1989 otwarto granicy byłych państw Bloku Radzieckiego, co umożliwiło Haškowi, i innym ludziom, wyjazd do USA. W przypadku hokeistów, w tym Haška, chodziło o robienie kariery w NHL. Dla Dominatora zaczęła się ona od ligi IHL, gdzie grał częściowo przez dwa lata w zespole Indianapolis Ice. Debiut w NHL Hašek zaliczył w sezonie 1990-91 w barwach Blackhawks. === Kariera w NHL === W dwóch sezonach w Chicago Hašek rozegrał zaledwie 25 spotkań, gdyż pierwszym bramkarzem drużyny był w tym czasie Ed Belfour. Czech zadebiutował na lodowiskach NHL jako starter 6 listopada 1990 roku w spotkaniu przeciwko Hartford Whalers. Mecz zakończył się remisem 1:1. Na pierwsze zwycięstwo musiał czekać do 8 marca 1991, kiedy jego zespół pokonał Buffalo Sabres 5:3. Natomiast 9 stycznia 1992 Hašek zanotował swoje pierwsze czyste konto w meczu podczas zwycięstwa 2:0 nad Toronto Maple Leafs. Po przegranej w Finale Pucharu Stanleya z Pittsburgh Penguins Hašek został wytransferowany do Buffalo Sabres za bramkarza Stephane’a Beauregarda i ‘przyszłe korzyści’, które zaowocowały wyborem w drafcie, który Blackhawks wykorzystali do pozyskania Erica Daze. W Buffalo, zmieniając numer 31 z Chicago na 39 Hašek zaczął jako bramkarz numer dwa najpierw za Tomem Draperem, a potem Grantem Fuhrem. Kiedy ten drugi doznał jednak w środku sezonu kontuzji Hašek został pierwszym bramkarzem zespołu i dość szybko dał się poznać jako zawodnik światowej klasy. W 1994 zdobył swój pierwszy Vezina Trophy i razem z Fuhrem dostał William M. Jennings Trophy. Hašek rozegrał 58 spotkań z najlepszą w lidze średnią wpuszczonych bramek na mecz 1.95, siedmioma czystymi kontami i 93% obronionych strzałów. Dobrą formę utrzymał rok później i znowu wygrał Vezina Trophy. === Buffalo Sabres (1996-2001) === Kolejny dobry sezon 1996/97 został przyćmiony przez konflikt Haška z ówczesnym trenerem Sabres Tedem Nolanem, który powodował napiętą sytuację w szatni zespołu. W trzecim meczu pierwszej rundy playoff przeciwko Ottawa Senators Hašek opuścił lodowisko w drugiej tercji i został zastąpiony przez Steve’a Shieldsa. Hašek doznał lekkiej kontuzji kolana a lekarz drużyny nie był w stanie powiedzieć kiedy zawodnik będzie gotowy do gry, lecz miało to się stać w przeciągu kilku dni. Jednakże media i część kolegów z drużyny snuło domysły jakoby Hašek wykorzystywał swój uraz do opuszczenia zespołu. Jednym z dziennikarzy, który propagował tę teorią był Jim Kelley z gazety Buffalo News. Napisał on szczegółowy artykuł o kontuzji Haška, jego konflikcie z Nolanem i podawał w wątpliwość wytrzymałość psychiczną Czecha. Gdy Kelley podszedł do Haška po porażce w piątym meczu serii ten zaatakował dziennikarza za co został ukarany grzywną 10000 dolarów amerykańskich i trzymeczowym zawieszeniem. Z Shieldsem w bramce Sabres udało się pokonać Senators w siedmiu meczach, lecz Hašek utrzymywał jednak, że jego uraz nie pozwala mu grać dalej i nie wystąpił w żadnym meczu drugiej rundy, w której Sabres ulegli Philadelphia Fyers 1-4. Mimo iż generalny menadżer John Muckler został nazwany Działaczem Roku został on zwolniony z powodu ciągłych utarczek z Nolanem. Hašek, który opowiadał się po stronie Mucklera, powiedział w wywiadzie podczas rozdania nagród NHL za rok 1997, że lepiej byłoby jakby Nolan nie dostał przedłużenia kontraktu. Pomimo wygrania Jack Adams Award dla najlepszego trenera Nolan dostał ofertę kontynuowania pracy z Sabres tylko przez jeden rok. Odrzucił ją właśnie z powodu zbyt krótkiego okresu i postanowił rozstać się z organizacją Sabres. Ta decyzja zdenerwowała liczne grono fanów, które popierało Nolana i obarczyli za to winą Haška, który, według nich, próbował się pozbyć trenera. Przez pierwsze sześć tygodniu kolejnego sezonu fani tak głośno buczeli na trybunach, że pracownicy hali musieli odtwarzać z kasety dźwięki radosnych kibiców dla przeciwwagi. Hašek grał jednak na tyle dobrze, że powoli odzyskiwał przychylność fanów. Ponownie wygrał Trofeum Vezina, a także Lester B. Pearson Award i Trofeum Harta, stając się jednym z niewielu bramkarzy, którzy zdobyli tę ostatnią nagrodę. Wśród nich były tacy zawodnicy jak znajdujący się już w Galerii Sław Jacques Plante, Chuck Rayner i Roy Worters. W sezonie 1997/98 Hašek rozegrał rekordową liczbę 72 spotkań i ustanowił rekord drużyny pod względem czystych kont, których uzbierał 13. Sześć z nich padło w grudniu, co wyrównało rekord wszech czasów NHL shutoutów w jednym miesiącu. Ponownie wygrał Lester B. Pearson Award, Trofeum Harta i Trofeum Vezina, stając się pierwszym bramkarzem, który dwukrotnie został wybrany MVP ligi. Sezon 1998/99 nie był najlepszy w wykonaniu Buffalo, lecz Hašek i tak ustanowił rekord ze średnią 1.87 bramek wpuszczonych na mecz (GAA) i 93.7% obronionych strzałów. Sabres udało się, z siódmego miejsca na Wschodzie, awansować do finału playoff, gdzie przegrali jednak w sześciu meczach z Dallas Stars. W decydującym meczu, jednym z najdłuższych w historii NHL, Hašek obronił 50 strzałów a jego vis-à-vis, Ed Belfour, interweniował skutecznie 53 razy. Spotkanie skończyło się po kontrowersyjnej bramce Bretta Hulla w trzeciej dogrywce. W momencie strzału, jedna łyżwa Hulla znajdowała się w polu bramkowym, co według ówczesnych przepisów powinno powodować nieuznanie bramki. Sędziowie bramkę jednak uznali. Po meczu Hašek nie krył oburzenia, mówiąc „Może sędzia wideo poszedł do łazienki. Może spał. A może po prostu nie zna tego przepisu.” Zamieszanie wokół tego meczu spowodowało, że Gary Bettman, komisarz NHL, zniósł powtórki wideo w takich przypadkach i pozwolił sędziom decydować o przeszkadzaniu bramkarzom w ich polu według ich własnego uznania. Po zakończeniu sezonu Hašek rozważał zakończenie kariery z powodu kontuzji i chęci większego zaangażowania się w sprawy rodzinne, co dla wielu kolegów z zespołu było szokującą informacją. Czech postanowił jednak zostać jeszcze w Buffalo. W sezonie 1999-2000 Haškowi doskwierały urazy pachwiny, przez co opuścił 40 spotkań i po raz pierwszy od siedmiu lat nie zdobył żadnego trofeum. Udało mu się wyleczyć n