Dwayne Douglas Johnson, znany również jako The Rock (ur. 2 maja 1972 w Hayward) – amerykański wrestler, aktor, futbolista i raper samoańskiego, irlandzkiego i afrykańskiego pochodzenia. W czasie studiów na Uniwersytecie Miami trenował futbol akademicki i wraz z reprezentacją swojej uczelni wygrał mistrzostwa krajowe w 1991. Później przez krótki czas należał do profesjonalnej drużyny Calgary Stampeders. Był wrestlerem znanym głównie ze względu na swoją charyzmę. Czasopismo „Wrestling Observer Newsletter” sześciokrotnie wyróżniło go jako najbardziej charyzmatycznego wrestlera roku. Ośmiokrotnie zdobył główne mistrzostwo WWE, poza tym jest Triple Crown Championem i wygrał Royal Rumble w 2000. Jego autobiografia The Rock Says... z 2000 zajęła pierwsze miejsce na liście bestsellerów opublikowanej przez The New York Times. W 2001 debiutował jako aktor, wcielając się w rolę głównego czarnego charakteru w filmie Mumia powraca. Często grał w filmach akcji. Za swoje kreacje filmowe otrzymał nagrody Teen Choice Award i People’s Choice Award, a także gwiazdę na Alei Gwiazd w Los Angeles. W 2016 Forbes oszacował, że Johnson był najlepiej zarabiającym aktorem w okresie od czerwca 2015 do czerwca 2016. == Pochodzenie == Jego dziadek ze strony ojca James i babcia ze strony ojca Lilian Bowles byli afrykańskiego pochodzenia. Ich przodkowie pochodzili z kanadyjskiej prowincji Nowa Szkocja, skąd wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych po zakończeniu wojny o niepodległość. Część z nich miała też irlandzkie pochodzenie. Dziadek ze strony matki Fanene Leifi Pita Maivia był wrestlerem występującym pod pseudonimem ringowym “High Chief” Peter Maivia. Do rodziny Maivia należeli też inni wrestlerzy. Peter Maivia jest też uznawany za „brata krwi” przez wielopokoleniową rodzinę wrestlerów – Anoaʻi. Babcia Johnsona ze strony matki nazywała się Ofelia „Lia” Fuataga i była córką jednego z wyższych wodzów na wyspie Upolu. Zasłynęła jako jedna z nielicznych kobiet, które zajmowały się organizowaniem wrestlingu. Na prośbę swojego męża, Petera Maivii, przejęła po nim organizację NWA Polynesian Pro Wrestling po jego śmierci w 1982. Zarządzała organizacją do 1988. Zarówno dziadek, jak i babcia Rocka ze strony matki byli rdzennymi Samoańczykami. Ojcem Rocka jest wrestler Rocky Johnson, który przeszedł do historii razem z Tonym Atlasem jako pierwszy czarnoskóry wrestler, który zdobył mistrzostwo drużynowe WWF Tag Team Championship. Jest spokrewniony z samoańskim klanem Malietoa, z którego pochodził między innymi Malietoa Tanumafili II, głowa państwa Samoa w latach 1962–2007. Jedną z jego kuzynek jest modelka i wrestlerka Nia Jax, jej ciotką jest matka Johnsona. == Młodość i edukacja == Urodził się 2 maja 1972 w Hayward w Kalifornii jako Dwayne Douglas Johnson. Przez krótki czas mieszkał razem z rodziną swojej matki w Nowej Zelandii. Potem wrócił do Stanów Zjednoczonych, gdzie uczęszczał do liceum President William McKinley High School w Honolulu w stanie Hawaje, a następnie do Freedom High w Bethlehem w stanie Pensylwania. Należał do szkolnej drużyny futbolu amerykańskiego, drużyny biegaczy i do drużyny zapaśniczej, dzięki czemu zyskał czteroletnie stypendium sportowe Uniwersytetu Miami. W 1995 ukończył studia ze stopniem Bachelor of General Studies z kryminologii i fizjologii. == Kariera futbolisty == W wieku 14 lat zaczął trenować futbol amerykański. Grał na pozycji Defensive Tackle w drużynie swojego liceum – Freedom High. Trener Dennis Erickson zaproponował mu czteroletnie stypendium sportowe Uniwersytetu Miami. Johnson przyjął propozycję i zaczął grę na pozycji defensive tackle w uniwersyteckiej drużynie Miami Hurricanes. W 1991 wraz z reprezentacją swojego uniwersytetu wygrał mistrzostwa krajowe w futbolu akademickim. Po ukończeniu studiów został przyjęty przez drużynę futbolową Calgary Stampeders. Jak sam przyznaje, marzył o karierze w National Football League, jednak kontuzja pleców uniemożliwiła mu te plany. W listopadzie 2015 w programie Oprah's Master Class wyznał, że niemożliwość spełnienia marzenia spowodowały u niego zaburzenia depresyjne. == Kariera wrestlerska == Jako wrestler słynął ze swojej charyzmy. Czasopismo „Wrestling Observer Newsletter” sześciokrotnie wyróżniło go mianem najbardziej charyzmatycznego wrestlera roku. W mediach był określany jako najbardziej elektryzujący człowiek w świecie sportowej rozrywki. Jednym z jego charakterystycznych gestów było uniesienie jednej z brwi, które nazywał początkowo Heat Brow (ciepła brew), a potem People’s Eyebrow (brew ludu). Jego trenerami byli jego ojciec, również wrestler, Rocky Johnson oraz Pat Patterson. On sam był trenerem Orlando Jordana. Debiutował 10 marca 1996 w organizacji United States Wrestling Association (USWA) pod pseudonimem Flex Kavana. W USWA rywalizował z Jerrym “the King” Lawlerem i razem z Bretem Sawyerem dwukrotnie zdobył mistrzostwo drużynowe USWA Tag Team Championship. === World Wrestling Federation / Entertainment === 17 listopada 1996 pod pseudonimem Rocky Maivia po raz pierwszy wystąpił na gali organizacji WWF. Tą galą było Survivor Series. W walce 4 na 4 razem z Jakiem Robertsem, Markiem Mero oraz The Stalkerem i wspierany w narożniku przez Sable pokonał Crusha, Goldusta, Huntera Hearsta Helmsleya i Jerry’ego Lawlera wspieranych przez Marlenę. 10 lutego 1997 w odcinku Raw pokonał Huntera Hearsta Helmsleya w walce o mistrzostwo Intercontinental. Obronił tytuł w walce rewanżowej 16 lutego na gali In Your House 13. 23 marca wystąpił na swojej pierwszej gali z serii WrestleMania. Była to WrestleMania 13. Obronił wtedy swój pas w walce typu Triple Threat przeciwko The Iron Sheikowi i The Sultanowi. 28 kwietnia stracił tytuł przegrywając pojedynek przeciwko Owenowi Hartowi. Rocky Maivia był bardzo niepopularnym zawodnikiem. Publiczność często skandowała w czasie jego występów Rocky ssie. W związku z tym Maivia postanowił zwrócić się przeciwko fanom WWF i dołączyć do stajni heelów o nazwie Nation of Domination. 8 grudnia w odcinku Raw pokonał Stone Colda Steve’a Austina w walce o mistrzostwo Intercontinental. 18 stycznia 1998 wziął udział w głównej bitwie na gali Royal Rumble. Wszedł jako czwarty i przetrwał aż do końcówki bitwy, kiedy w ringu zostali tylko on i Stone Cold Steve Austin. Maivia został wyeliminowany jako ostatni przez zwycięzcę Royal Rumble. 29 marca na gali WrestleMania 14 Ken Shamrock w walce o mistrzostwo Intercontinental zmusił go do poddania się, zakładając mu chwyt Anklelock. Początkowo sędzia uznał wygraną Shamrocka, ale ponieważ zawodnik nie chciał uwolnić przeciwnika z chwytu, sędzia cofnął swoją decyzję i ogłosił zwycięzcą Maivię. W kwietniu Maivia przejął kontrolę nad drużyną Nation of Domination i przyjął pseudonim ringowy The Rock. 30 sierpnia na SummerSlam Triple H pokonał go w walce typu Ladder match o mistrzostwo Intercontinental. 15 listopada 1998 na Survivor Series The Rock wziął udział w turnieju o zwakowane mistrzostwo WWF Heavyweight i wygrał. W kolejnych rundach pokonał Triple H-a, the Undertakera, Kena Shamrocka i w finale Mankinda. 4 stycznia 1999 Mankind pokonał Rocka w walce o mistrzostwo WWF Heavyweight. Rock odzyskał tytuł w walce rewanżowej typu „I Quit” match na gali Royal Rumble. W tej walce Mick Foley jako Mankind miał za zadanie pomóc The Rockowi w jego przemianie w heela. W tym celu obaj mieli stoczyć walkę, w której Rock brutalnie poniży Mankinda. W rzeczywistości obaj zgodzili się, że Rock uderzy Mankinda pięć razy metalowym krzesłem. Jednak wbrew ustaleniom Rock uderzył Mankinda krzesłem jedenaście razy. Foley przyznał w jednym z wywiadów, że przez długi czas trzymał urazę, a incydent zdewastował jego żonę i dzieci, którzy byli obecni na widowni. Ostatecznie on i The Rock pogodzili się i odnowili swoją przyjaźń. Mankind nie poddał się w tej walce, ale The Rock oszukał sędziego odtwarzając zmontowane nagranie dźwiękowe, na którym jego przeciwnik mówi I quit. Mankind wygrał kolejny rewanż 1 lutego, a Rock dzięki interwencji Paula Wrighta wygrał kolejny rewanż 15 lutego w walce typu Ladder match. 28 marca na gali WrestleMania 15 został pokonany przez Stone Colda Steve’a Austina, który przejął mistrzostwo. 12 kwietnia Rock napadł na Austina i wrzucił go do rzeki Detroit. Tydzień później pojawił się w odcinku Raw z trumną i ogłosił ceremonię pogrzebową Austina, jednak Austin zakłócił jego występ i między wrestlerami doszło do bójki. 25 kwietnia na gali Backlash Austin pokonał Rocka i obronił swój tytuł. The Rock i Mankind, pomimo dawnej rywalizacji, połączyli siły przeciwko wspólnym wrogom, The Undertakerowi i Big Showowi, którzy w 1999 byli mistrzami drużynowymi WWF. Rock i Mankind utworzyli tag team o nazwie The Rock ’n’ Sock Connection i 30 sierpnia pokonali swoich rywali w walce o tytuł. 9 września w odcinku SmackDown miał miejsce pojedynek rewanżowy i była to walka typu Buried Alive match. Walkę zakłócił Triple H, który unieszkodliwił Rocka, a potem znokautował Big Showa młotem kowalskim i dokończył zakopywanie Mankinda, w związku z czym Undertaker i Big Show wygrali pojedynek i odzyskali mistrzostwo. Kolejny rewanż miał miejsce 20 września. The Undertaker namówił przeciwników aby walka odbyła się na jego zasadach. On sam nie wziął udziału w pojedynku. Zastąpili go Mideon i Viscera. The Rock przypiął Mideona i odzyskał mistrzostwo dla swojej drużyny. 23 września, po przerwie spowodowanej kontuzjami, drużyna New Age Outlaws powróciła, przerwała przemówienie The Rock ‘n’ Sock Connection i wyzwała The Rocka oraz Mankinda na pojedynek o mistrzostwo tego samego dnia. Mistrzowie przegrali, ponieważ Mankind niechcący wpadł z rozpędu na Rocka, a wtedy Billy Gunn uderzył Mankinda ciosem Fameasser, przypiął go i wygrał pasy dla swojej drużyny. 14 października miała miejsce walka rewanżowa. W jej trakcie Hardcore i Crash Holly znokautowali Billy’ego Gunna jednym z pasów, czego sędzia nie zauważył. Następnie Mankind przypiął Gunna i ponownie odzyskał mistrzostwo dla swojej drużyny. Hardcore i Crash Holly otrzymali sz