Gabriel Omar Batistuta (ur. 1 lutego 1969 w Reconquista) – argentyński piłkarz, występował na pozycji napastnika. Dwukrotny mistrz Ameryki Południowej (1991, 1993), dwukrotny król strzelców tych zawodów (1991, 1995), zwycięzca Pucharu Konfederacji i król strzelców tego turnieju (1992), trzykrotny uczestnik mistrzostw świata, w których rozegrał 12 meczów i zdobył 10 goli, gracz roku w Argentynie (1998), członek FIFA 100. Od marca 1998 roku do czerwca 2016 roku był najlepszym strzelcem w historii reprezentacji Argentyny. Mistrz Argentyny (1990), mistrz Włoch (2001), zdobywca pucharu Włoch (1996) i Superpucharu Włoch (1996, 2001). Król strzelców Serie A (1995), w 1999 wybrany najlepszym zagranicznym zawodnikiem tych rozgrywek. Król strzelców ligi katarskiej (2004). W drugiej połowie lat 90. XX wieku i w 2000 roku pięciokrotnie klasyfikowany w pierwszej dziesiątce konkursu na Piłkarza Roku FIFA, w tym w 1999 na trzecim miejscu. Posiada również obywatelstwo włoskie. == Kariera klubowa == Początkowo zawodnik klubów argentyńskich. Grał w Newell’s Old Boys, River Plate i Boca Juniors. Z tym drugim klubem w 1990 roku został mistrzem kraju. W latach 1991–2000 występował we włoskiej Fiorentinie, do której trafił za 2,3 miliony dolarów. Przez dziewięć lat rozegrał w jej barwach w rozgrywkach ligowych 269 meczów i strzelił 168 goli, stając się klubową legendą. W sezonie 1994/1995 z dorobkiem 26 bramek został królem strzelców Serie A. Rok później wywalczył puchar Włoch – w finałowym dwumeczu z Atalantą BC zdobył dwa gole. W tym samym roku sięgnął też po Superpuchar Włoch – w wygranym (2:1) spotkaniu o to trofeum z Milanem, strzelił dwa gole. 16 maja 2000 ogłosił, że odchodzi z klubu po sezonie. W 2000 roku przeszedł do Romy. W sezonie 2000/2001, w którym strzelił 20 goli, został mistrzem kraju. W 2001 wywalczył Superpuchar – w wygranym (3:0) meczu o to trofeum z Fiorentiną zagrał przez pełne 90 minut. W styczniu 2003 został wypożyczony do Interu Mediolan. Występował w nim przez pół roku, zaś w czerwcu 2003 podpisał dwuletni kontrakt z Al-Arabi SC. W sezonie 2003/2004 strzelił 25 goli, dzięki którym został królem strzelców ligi katarskiej. Karierę piłkarską zakończył w 2005 roku. == Kariera reprezentacyjna == W reprezentacji Argentyny zadebiutował 27 czerwca 1991 w zremisowanym 1:1 meczu z Brazylią. W tym samym roku wziął udział w Copa América w Chile, w którym strzelił swoje pierwsze gole w barwach narodowych – 8 lipca zdobył dwie bramki w wygranym 3:0 meczu z Wenezuelą. Turniej, w którym Argentyna zajęła pierwsze miejsce, zakończył z dorobkiem sześciu goli na swoim koncie i tytułem króla strzelców. W 1992 roku uczestniczył w Pucharze Konfederacji w Arabii Saudyjskiej, który Argentyna wygrała, a on zdobył dwa gole w półfinałowym meczu z Wybrzeżem Kości Słoniowej, dzięki którym został królem strzelców. Rok później brał udział w Copa América w Ekwadorze. W turnieju tym wystąpił w sześciu spotkaniach i strzelił trzy bramki – zdobył m.in. dwa gole w finałowym pojedynku z Meksykiem, zapewniając swojej reprezentacji zwycięstwo (2:1). W 1994 roku wystąpił w mistrzostwach świata w Stanach Zjednoczonych. W turnieju tym zagrał w czterech meczach i zdobył cztery bramki – strzelił trzy gole w grupowym spotkaniu z Grecją oraz jednego w przegranym (2:3) pojedynku 1/8 finału z Rumunią. Rok później po raz drugi uczestniczył w Pucharze Konfederacji w Arabii Saudyjskiej, w którym Argentyńczycy zajęli drugie miejsce, a on zdobył dwie bramki w grupowym meczu z Japonią. W 1995 roku brał udział w Copa América w Urugwaju, w którym rozegrał cztery mecze i strzelił cztery gole (m.in. zdobył bramkę w przegranym po serii rzutów karnych spotkaniu ćwierćfinałowym z Brazylią), dzięki którym po raz drugi został królem strzelców mistrzostw Ameryki Południowej. 14 maja 1998 roku w towarzyskim pojedynku z Bośnią i Hercegowiną rozegranym w Córdobie zdobył swojego drugiego hat-tricka w kadrze narodowej, zapewniając reprezentacji zwycięstwo (5:0). 10 marca 1998 roku w meczu towarzyskim z Bułgarią, Batistuta zdobył 35 bramkę w kadrze narodowej, stając się tym samym najlepszym strzelcem w historii reprezentacji (poprzednim rekordzistą był Diego Maradona). W tym samym roku uczestniczył w mistrzostwach świata, z których Albicelestes odpadli w ćwierćfinale, po spotkaniu z Holandią (2-1). Batistuta na francuskim turnieju zagrał w pięciu meczach i strzelił pięć goli – zdobył jedną bramkę w spotkaniu z Japonią, trzy w pojedynku z Jamajką i jedną w meczu 1/8 finału z Anglią. W klasyfikacji najlepszych strzelców zajął drugie miejsce; wyprzedził go jedynie Chorwat – Davor Šuker. W 2002 roku brał udział w mistrzostwach świata w Korei i Japonii, w których zagrał w trzech meczach grupowych i strzelił gola w spotkaniu z Nigerią, zapewniając Argentynie zwycięstwo (1:0). Rozegrany 12 czerwca 2002 mecz grupowy ze Szwecją, był jego ostatnim spotkaniem w reprezentacji Argentyny. Łącznie w barwach narodowych rozegrał 78 meczów i strzelił 56 goli. == Statystyki == === Klubowe === === Reprezentacyjne === == Sukcesy == === Klubowe === River Plate Primera División: 1989–90 Boca Juniors Clausura: 1991 Fiorentina Serie B: 1993–94 Puchar Włoch: 1995–96 Superpuchar Włoch: 1996 Roma Serie A: 2000–01 Superpuchar Włoch: 2001 === Reprezentacyjne === Argentina Copa América: 1991, 1993 FIFA Confederations Cup: 1992 === Indywidualne === Najlepszy strzelec Copa América: 1991, 1995 Najlepszy strzelec Pucharu Konfederacji: 1992 Król strzelców Serie A: 1994–95 Król strzelców Pucharu Włoch: 1995–96 Król strzelców ligi katarskiej: 2003–04 Argentyński piłkarz roku: 1998 Brązowa Piłka FIFA: 1999 FIFA 100 == Przypisy == == Bibliografia == Gabriel Batistuta w bazie National Football Teams (ang.)