Grigor Dimitrow, bułg. Григор Димитров (ur. 16 maja 1991 w Chaskowie) – bułgarski tenisista, występujący na światowych kortach od 2008 roku, klasyfikowany w rankingu ATP na 3. miejscu w grze pojedynczej (2017) i na 66. miejscu w grze podwójnej (2013); półfinalista wielkoszlemowych US Open 2014, Australian Open 2017 i US Open 2019 w grze pojedynczej; zwycięzca ATP Finals 2017; reprezentant Bułgarii w Pucharze Davisa, Pucharze Hopmana i na letnich igrzyskach olimpijskich (Londyn 2012, Rio de Janeiro 2016); zdobywca Pucharu Lavera 2018 wraz z Drużyną Europejską. Tenisista praworęczny z jednoręcznym backhandem. Jest najbardziej utytułowanym tenisistą w historii Bułgarii – pierwszym, który był sklasyfikowany w czołowej dziesiątce rankingu ATP; pierwszym, który zwyciężył turniej rangi ATP w grze pojedynczej (w Sztokholmie w 2013), a także pierwszym, który awansował do trzeciej rundy (i dalej) w turnieju wielkoszlemowym. Wygrał dziewięć turniejów ATP Tour w grze pojedynczej, w tym ATP Finals 2017 i zawody rangi ATP Tour Masters 1000 w Cincinnati. W 2014 i 2017 nagrodzony tytułem Bułgarskiego Sportowca Roku. Jego trenerem jest Daniel Vallverdú. Mieszka w Monte Carlo w Monako. == Kariera tenisowa == Grigor Dimitrow rozpoczął treningi tenisowe w wieku pięciu lat. Wychował się w rodzinie sportowej – jego ojciec Dimityr Dimitrow był siatkarzem i trenerem tenisa, a matka nauczycielką wychowania fizycznego i siatkarką. Początkowo trenerem Dimitrowa był ojciec. W 2007 roku Dimitrow dołączył do akademii tenisowej Sanchez-Casal, gdzie doskonalił swoje umiejętności pod okiem Emilio Sancheza i Pato Álvareza. Kolejne cztery sezony spędził, trenując w akademii Patricka Mouratoglou w Paryżu. W 2004 roku Dimitrow rozpoczął występy w juniorskich turniejach Międzynarodowej Federacji Tenisowej. Pierwsze zwycięstwo w grze pojedynczej odniósł w rodzinnym Chaskowie w kwietniu 2006. W sierpniu 2007 awansował do finału wielkoszlemowego US Open w grze podwójnej chłopców w duecie z Vaskiem Pospisil. Latem 2008 zdobył dwa mistrzostwa wielkoszlemowe w grze pojedynczej: Wimbledon, po zwycięstwie nad Henrim Kontinenem i US Open po finale z Devinem Brittonem. 8 września 2008 został sklasyfikowany na pierwszym miejscu w rankingu juniorów ITF. Status profesjonalnego tenisisty otrzymał w 2008. === Gra pojedyncza === W maju 2007 zadebiutował w profesjonalnych turniejach kategorii futures. W swoim pierwszym meczu w Bułgarii przegrał z Catalinem-Ionut Gard 6:2, 3:6, 1:6. Pierwszy wygrany mecz w zawodach tej rangi odnotował w listopadzie w Hiszpanii, pokonując 7:6(4), 6:3 Davida Marrero. W maju 2008 wygrał pierwszy zawodowy tytuł w futuresie w Hiszpanii, po finale z Pablo Santosem, zakończonym wynikiem 6:3, 6:4. W czerwcu 2008 po raz pierwszy wystąpił w turnieju rangi ATP Tour. W pierwszej rundzie w ’s-Hertogenbosch przegrał 1:6, 3:6 z Igorem Andriejewem. Do końca roku triumfował w dwóch kolejnych imprezach futures i zakończył sezon wśród pięciuset najlepszych tenisistów świata. ==== 2009–2010 ==== 10 lutego 2009 wygrał swój pierwszy mecz w cyklu rozgrywek ATP Tour. Grając z dziką kartą, pokonał w pierwszej rundzie turnieju w Rotterdamie Tomáša Berdycha 4:6, 6:3, 6:4. W drugim spotkaniu uległ Rafaelowi Nadalowi 7:5, 3:6, 2:6. Tydzień później w Marsylii przegrał mecz otwarcia z Gilles’em Simonem. W marcu zadebiutował w turnieju o Puchar Davisa i zdobył dwa punkty dla reprezentacji Bułgarii. W czerwcu po raz pierwszy wystąpił w turnieju głównym gry pojedynczej mężczyzn wielkoszlemowego Wimbledonu, gdzie poddał mecz pierwszej rundy z Igorem Kunicynem z powodu kontuzji kolana. W lipcu i sierpniu 2010 wygrał turnieje futures w Trewirze po finale z Davidem Goffin, w Dortmundzie po decydującym meczu z Janem-Lennardem Struff i w Irun. 28 sierpnia zdobył swój pierwszy tytuł w turnieju challengerowym, triumfując w Genewie. W finale ograł Pablo Andújara 6:2, 4:6, 6:4 i awansował na najlepsze w karierze, 184. miejsce w rankingu ATP. W tym samym roku zagrał jeszcze w finale challengera w Orleanie. ==== 2011 ==== W styczniu 2011 z sukcesem przeszedł eliminacje i zadebiutował w drabince głównej wielkoszlemowego Australian Open. Swoje pierwsze zwycięstwo w zawodach tej rangi odniósł nad Andriejem Gołubiewem, ogrywając go wynikiem 6:1, 6:4, 6:2. W drugiej rundzie przegrał ze Stanislasem Wawrinką. Występ w Melbourne pozwolił bułgarskiemu zawodnikowi po raz pierwszy w karierze awansować do grona stu najlepszych tenisistów rankingu ATP. Był w tym zestawieniu trzecim najmłodszym tenisistą, po Bernardzie Tomicu i Ryanie Harrisonie. W marcu zwyciężył challenger ATP w Cherbourgu, pokonując w finale Nicolasa Mahut 6:2, 7:6(4). W kwietniu awansował do swojego pierwszego ćwierćfinału turnieju ATP. Dokonał tego w Monachium, eliminując z rywalizacji Andreasa Becka i Markosa Pagdatisa; w walce o półfinał uległ Florianowi Mayerowi. W czerwcu osiągnął drugi karierowy ćwierćfinał, tym razem na trawiastych kortach w Eastbourne. Pokonał Daniela Evansa i Kevina Andersona, a w jednej czwartej finału musiał uznać wyższość Janko Tipsarevicia. Do kolejnego ćwierćfinału przedostał się we wrześniu w Bangkoku; po zwycięstwach nad Ivanem Dodigiem i Simone Bolellim przegrał z Andym Murrayem. W jednej czwartej finału w Sztokholmie w październiku został pokonany przez Milosa Raonica. Dimitrow zakończył sezon na 76. miejscu w rankingu singlowym ATP i został pierwszym Bułgarem w dziejach, który dotarł do ćwierćfinału rozgrywek ATP. ==== 2012 ==== Seria słabszych występów w pierwszych miesiącach 2012 roku doprowadziła do wypadnięcia Bułgara z pierwszej setki klasyfikacji ATP. Powrócił do niej w kwietniu po awansie do czwartej rundy turnieju w Miami, gdzie przegrał z Janko Tipsareviciem. Był to również jego najlepszy dotychczasowy wynik w zawodach rangi Masters. W czerwcu awansował do swojego pierwszego w karierze półfinału turniejowego. Dokonał tego na trawiastych kortach londyńskiego Queen’s Club, pokonany w walce o finał przez Davida Nalbandiana 4:6, 4:6. Był to pierwszy w historii udział jakiegokolwiek tenisisty z Bułgarii w półfinale zmagań rangi ATP i pozwolił Dimitrowowi przesunąć się na 69. miejsce w rankingu ATP. W lipcu odnotował drugi zawodowy półfinał w czasie zmagań w Båstad. Przegrał ten pojedynek z Davidem Ferrerem 3:6, 5:7. W Szwecji po raz pierwszy zwrócił uwagę mediom, że jest zmęczony używaniem wobec niego określenia Baby Fed, ponieważ jego dotychczasowych osiągnięć nie można porównywać z dokonaniami Federera. Tydzień później po raz trzeci znalazł się jednej drugiej finału, tym razem w Gstaad. Został wyeliminowany przez Thomasa Bellucci. Zadebiutował w letnich igrzyskach olimpijskich w Londynie, gdzie w pierwszym meczu triumfował nad Łukaszem Kubotem, a w drugim uległ Gilles’owi Simonowi. W październiku odnotował ćwierćfinał w Bazylei, w którym po dwóch tie-breakach pokonał go Paul-Henri Mathieu. W 2012 Dimitrow został pierwszym Bułgarem sklasyfikowanym w gronie pięćdziesięciu najlepszych tenisistów świata, a także pierwszym, który doszedł do półfinału turnieju ATP (dokonał tego trzykrotnie). Wygrał 24 profesjonalne mecze – najwięcej w dotychczasowej karierze. ==== 2013 ==== W styczniu 2013 w Brisbane przedostał się do swojego pierwszego w karierze finału ATP, gdzie przegrał z broniącym tytułu Andym Murrayem 6:7(0), 4:6. Awansował na 39., najwyższe w karierze, miejsce w rankingu. Został pierwszym Bułgarem w historii, który wystąpił w finale turnieju ATP Tour. W lutym zagrał w półfinale w Rotterdamie, pokonany przez del Potro 4:6, 4:6. W kwietniu awansował w Monte Carlo do swojego pierwszego ćwierćfinału zawodów rangi Masters. W tym spotkaniu wygrał seta z faworytem i wielokrotnym mistrzem tej imprezy, Rafaelem Nadalem. Mecz zakończył się wynikiem 6:2, 2:6, 6:4 na korzyść Hiszpana. W drugiej rundzie imprezy Masters w Madrycie sensacyjnie pokonał lidera rankingu Novaka Đokovicia 7:6(6), 6:7(8), 6:3. Było to największe zwycięstwo Dimitrowa w dotychczasowej karierze. 1 października poinformował o zakończeniu współpracy ze szkoleniowcem ze szwedzkiej akademii tenisowej Magnusa Normana, a 7 października podał nazwisko swojego nowego trenera, którym został Roger Rasheed. 20 października 2013 w Sztokholmie zdobył swój pierwszy tytuł w turnieju rangi ATP. W finale zwyciężył trzeciego tenisistę świata, Davida Ferrera, 2:6, 6:3, 6:4. Został pierwszym zawodnikiem w historii Bułgarii z turniejowym mistrzostwem. Na zakończenie sezonu wystąpił w ćwierćfinale w Bazylei i trzeciej rundzie imprezy Masters w Paryżu. Po raz pierwszy w karierze zarobił na kortach ponad milion dolarów w czasie jednego roku. ==== 2014 ==== W styczniu osiągnął po raz pierwszy w karierze ćwierćfinał turnieju wielkoszlemowego. Dokonał tego w Australian Open, eliminując po drodze między innymi jedenastego na świecie Milosa Raonica 6:3, 3:6, 6:4, 7:6(10). Piąty mecz w Melbourne przegrał z Rafaelem Nadalem 6:3, 6:7(3), 6:7(7), 2:6. Przesunął się na 19. miejsce w rankingu ATP. 2 marca 2014 wygrał swój drugi profesjonalny tytuł, tym razem w Acapulco. W jednej drugiej finału ograł siódmego zawodnika globu, Andy’ego Murraya, a w finale triumfował nad Kevinem Andersonem. W kwietniu został mistrzem zawodów w Bukareszcie. W drodze do trzeciego zwycięstwa w karierze nie stracił ani jednego seta, a w finale pokonał Lukasa Rosola 7:6(2), 6:1. W maju po raz pierwszy przedostał się do półfinału turnieju rangi Masters. Dokonał tego na ziemnych kortach w Rzymie, a w trzeciej rundzie wyeliminował Tomasa Berdycha (7 ATP). W ostatnim spotkaniu musiał uznać wyższość Nadala, który triumfował wynikiem 6:2, 6:2. 15 czerwca został mistrzem imprezy w Queen’s Club i był to jego pierwszy tytuł zdobyty na kortach trawiastych. W meczu o puchar ograł Feliciano Lopeza 6:7(8), 7:6(1), 7:6(6). W półfinale zwyciężył trzeciego tenisistę globu, Stana Wawrinkę 6:2, 6:4. W ćwierćfinale Wimbledonu sensacyjnie wyeliminował broniącego tytułu Andy’ego Murraya 6:1, 7:6(4), 6:2 i po raz pierwszy w karierze dostał się do półfinału imprezy wielkoszlemowej.