Grzegorz Michał Braun (ur. 11 marca 1967 w Toruniu) – polski polityk, reżyser, scenarzysta, nauczyciel akademicki i publicysta. Kandydat na urząd prezydenta RP w wyborach w 2015 i 2025, poseł na Sejm IX i X kadencji (2019–2024), poseł do Parlamentu Europejskiego X kadencji (od 2024). Prezes Konfederacji Korony Polskiej, która do marca 2025 wchodziła w skład ugrupowania Konfederacja Wolność i Niepodległość. == Życiorys == W 1990 roku ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Wrocławskim. Podjął pracę na tej uczelni i do 2007 prowadził tam zajęcia z dziennikarstwa. W 1993 ukończył studia podyplomowe na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego. W latach 1990–1994 był członkiem redakcji kwartalnika „Fronda”. Później zaś pracował m.in. dla Radia Wrocław. Jako reżyser filmowy ma w dorobku ponad 20 tytułów, wśród nich m.in. stworzony w 2005 film dokumentalny pt. Plusy dodatnie, plusy ujemne o kontaktach Lecha Wałęsy ze Służbą Bezpieczeństwa. Jest także współtwórcą telewizyjnych cyklów Stół z powyłamywanymi nogami oraz Errata do biografii, ujawniającego agenturalne wątki w życiorysach znanych Polaków. Został publicystą m.in. w miesięczniku „Opcja na Prawo”, który ukształtował go politycznie oraz w dwumiesięczniku „Magna Polonia”. === Działalność polityczna === Od 1987 współorganizował akcje Pomarańczowej Alternatywy. W związku ze swoją działalnością opozycyjną był rozpracowywany przez Służbę Bezpieczeństwa. W 1988 i 1989 był uczestnikiem i jednym z organizatorów strajków studenckich na Uniwersytecie Wrocławskim. Działał też w ruchu Solidarność Polsko-Czesko-Słowacka. W wyborach parlamentarnych w 2007 został ogłoszony jako kandydat Unii Polityki Realnej do Senatu, jednak nie zebrał wymaganej do startu liczby podpisów. W wyborach prezydenckich w 2010 znalazł się we wrocławskim komitecie poparcia Jarosława Kaczyńskiego. W wyborach samorządowych w tym samym roku bez powodzenia kandydował do rady miasta Wrocławia z listy komitetu Polski Wrocław. 24 stycznia 2015 ogłosił decyzję o kandydowaniu na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w wyborach w 2015. W przeprowadzonych 10 maja wyborach zajął 8. miejsce spośród 11 kandydatów, zdobywając 124 132 głosy (0,83% głosów ważnych). Zapowiedział oddanie głosu w II turze na Andrzeja Dudę. Na wybory parlamentarne w tym samym roku powołał KWW Grzegorza Brauna „Szczęść Boże!”, który wystartował w części okręgów do Sejmu i wystawił jednego kandydata do Senatu. Sam Grzegorz Braun nie kandydował. Po wyborach prezydenckich w 2015 wystąpił z inicjatywą o nazwie „Pobudka”, stawiając za cel realizację programu pracy organicznej na rzecz wolności, bezpieczeństwa, oraz emancypacji duchowej, intelektualnej i materialnej Polaków. Hasłem „Pobudki” jest „Kościół – Szkoła – Strzelnica – Mennica”. Jest także członkiem rad nadzorczych fundacji Osuchowa i „Ojczyzna, Rodzina, Własność”. 25 stycznia 2019 ogłosił swój start w przedterminowych wyborach prezydenta Gdańska. W głosowaniu 3 marca uzyskał 11,86% głosów, zajmując 2. miejsce spośród 3 kandydatów. 7 stycznia 2019 przystąpił wraz z Pobudką do powołanej na wybory do Parlamentu Europejskiego w tym samym roku koalicji, która przyjęła potem nazwę Konfederacja KORWiN Braun Liroy Narodowcy. Startował z jej listy w okręgu podkarpackim, zdobywając 33 072 głosy, jednak komitet nie przekroczył progu wyborczego. W czerwcu 2019 roku zapowiedział powołanie własnej partii Konfederacja Korony Polskiej, która stała się członem zarejestrowanej w następnym miesiącu federacyjnej partii Konfederacja Wolność i Niepodległość (KKP zarejestrowano w styczniu 2020). W wyborach parlamentarnych w 2019 otwierał listę Konfederacji WiN w okręgu rzeszowskim, zdobywając 31 148 głosów i uzyskując mandat posła na Sejm RP IX kadencji. Zasiadł w jednolitym kole poselskim tej formacji. Brał udział w zorganizowanych przez nią prawyborach mających wyłonić kandydata w wyborach prezydenckich w 2020, przegrywając w ostatecznej rozgrywce z Krzysztofem Bosakiem z Ruchu Narodowego. W sierpniu tego samego roku odbył w Centrum Edukacyjnym Polska w Warszawie publiczne spotkanie z włoskim przywódcą neofaszystowskim Robertem Fiorem. W 2021 roku ogłosił swoją kandydaturę w przedterminowych wyborach na urząd prezydenta Rzeszowa. W wyborach, które odbyły się 13 czerwca 2021 r., zajął czwarte miejsce, uzyskując 9,1% głosów. W wyborach w 2023 z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję, zdobywając 26 895 głosów. W Sejmie X kadencji, w okresie od listopada do grudnia 2023, zasiadał w Komisji do Spraw Unii Europejskiej i Komisji Obrony Narodowej. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 uzyskał mandat europosła X kadencji, startując z drugiego miejsca na liście Konfederacji w okręgu nr 10 z poparciem 113 746 wyborców (7,64%), pokonując jednocześnie Konrada Berkowicza, który miał „jedynkę” w tym okręgu. W Parlamencie Europejskim zasiadł w Komisji Spraw Zagranicznych. Uzyskał wsparcie ze strony Ryszarda Czarneckiego, który polecił mu swoją byłą szefową biura poselskiego Beatę Sobkiewicz i pomógł w zdobywaniu funduszy. 17 stycznia 2025 roku sąd partyjny usunął go z szeregów Konfederacji. Miało to związek z faktem, że dwa dni wcześniej ogłosił swój start w wyborach prezydenckich 2025 wbrew rekomendacji partii dla kandydatury Sławomira Mentzena. W wyborach tych zajął 4. miejsce spośród 13 startujących kandydatów. Poparło go w nich 1 242 917 głosujących (6,34%). Wynik ten był znacznie wyższy niż jego wyniki sondażowe. Niemal żadna pracownia w swoich badaniach nie dawała mu więcej niż 3,5% w trakcie trwania całej kampanii prezydenckiej. Wyjątkiem był sondaż Ogólnopolskiej Grupy Badawczej (OGB), przeprowadzony na trzy dni przed wyborami, w którym uzyskał 5,87% poparcia. W drugiej turze zapowiedział oddanie głosu na Karola Nawrockiego. W lutym 2026 spotkał się z ramienia Konfederacji Korony Polskiej w Brukseli – prawdopodobnie z inicjatywy Ryszarda Czarneckiego – z delegacją Indyjskiej Partii Ludowej (BJP), w tym z jej sekretarzem generalnym Dushyantem Kumarem Gautamem oraz członkami prorosyjskiej organizacji Pathway Global Alliance, zapraszając polityka BJP i patrona PGA Radżesza Baghę do monitorowania wyborów parlamentarnych w Polsce w 2027. == Poglądy polityczne == Jest politykiem o skrajnie prawicowych poglądach. Grzegorz Braun twierdzi, iż popiera w całości tradycyjną naukę Kościoła katolickiego w sprawach moralnych. Jest zwolennikiem całkowitego zakazu aborcji oraz zapłodnienia in vitro, które określa mianem „niegodziwej procedury”. Opowiada się za karą śmierci (dla „morderców, zdrajców stanu, szpiegów i dezerterów”). Jest monarchistą i krytykiem demokracji. Popiera pomysł formalnej intronizacji Jezusa Chrystusa na króla Polski. Przy wielu okazjach opowiadał się za wolnością obyczajową obywatela i między innymi aktów homoseksualnych, jednak w marcu 2019 oficjalnie opowiedział się za ich karaniem. Opowiadał się również przeciwko projektowi nowelizacji ustawy o ochronie zwierząt, zwanej potocznie „Piątka dla zwierząt”. Podjął współpracę z Organizacją Monarchistów Polskich, dla której wygłaszał prelekcje ideowe podczas spotkań w Warszawie i Wrocławiu. Jest przeciwnikiem Unii Europejskiej, którą nazywa „eurokołchozem”. Wypowiada się również jako teoretyk, jego zdaniem pożądanych, zmian ustrojowych w Polsce oraz ewolucji od demokracji do monarchii. Podczas studiów odmówił udziału w studium wojskowym, traktując je jako „jedno z głównych narzędzi sowietyzacji”. Mówi o sobie, że jest daleki od anarchizmu oraz że jest państwowcem, przy czym jest przeciwnikiem biurokratyzmu. Jego zdaniem narody cywilizowane to te, które „potrafią z jednej strony realizować interesy narodowe, mając na uwadze dobro wspólne, a z drugiej strony potrafią szanować jednostkę”. Rasizm i szowinizm, które jego zdaniem wynikają z oderwania od źródeł cywilizacji łacińskiej, nazywa „odchyłem” oraz „przejawem myślenia plemiennego”. Takie postawy są jego zdaniem „dzikie” i „niecywilizowane”. W kwestiach gospodarczych odnosi się do zasady pomocniczości. Nie jest więc za tym, żeby państwo zajmowało się gospodarką „poza zapewnianiem równości dostępu do rynku”. Wyjątki przewiduje jednak też „w tych sferach gospodarki, w których waży się kwestia bezpieczeństwa państwa” (np. zbrojeniowego, energetycznego, surowcowego czy klimatycznego). Jego zdaniem państwo istnieje również w celu dopilnowania, aby „nie padali Polacy ofiarą zmów kartelowych”. Podzielał teorie spiskowe, że pandemia COVID-19 nie istnieje i jest tylko wymysłem mediów mainstreamowych i polityków, promował książkę „Fałszywa Pandemia. Krytyka naukowców i lekarzy” wydaną przez jego fundację „Osuchowa”. Wielokrotnie uczestniczył i przemawiał podczas protestów przeciwko obostrzeniom wprowadzonym przez rząd Zjednoczonej Prawicy, wspierał działania przedsiębiorców, którzy, wbrew obowiązującym zakazom, otwierali swoje lokale podczas pandemii. Konsekwentnie odmawiał zakrywania ust i nosa, co doprowadziło do konfliktów m.in. z marszałkami Sejmu prowadzącymi obrady. Podważał prawdziwość teorii ewolucji. W czerwcu 2022 był (obok Mirosława Piotrowskiego i Włodzimierza Korab-Karpowicza) jednym z sygnatariuszy Apelu o pokój w Europie Środkowej ogłoszonego podczas marszu „Dmowski na zamek”, zorganizowanego przez Wojciecha Olszańskiego. Jego autorzy, odnosząc się do trwającej wówczas inwazji Rosji na Ukrainę, stwierdzili, że przyczynami tej wojny były „strach Rosji przed rozszerzeniem się NATO oraz strach państw sąsiednich przed potęgą Rosji”, a także „wprowadzenie zmian w ustawie językowej na Ukrainie, dyskryminujących językową mniejszość rosyjską”. Oświadczenie to zostało uznane za proputinowskie m.in. przez portale niezalezna.pl oraz OKO.press. Twierdził, że pod parkiem wodnym Suntago w gminie Mszczonów powstaje tajny bunkier mający być awaryjnym centrum dowodzenia władz Izraela. Następnie zaś jako miejsce budowy rzeczonego bunkra wskazywał Centralny Port Komunikacyjny. Opowiadał się za likwidacją podatków PIT, CIT i PCC, a także dobrowolnością składek na NFZ i ZUS. =