Hermiona Jean Weasley z domu Granger (ang. Hermione Jean Granger, ur. 19 września 1979) – fikcyjna postać z cyklu książek o Harrym Potterze autorstwa J.K. Rowling. Jest uczennicą Hogwartu, gdzie – obok Rona Weasleya – jest jedną z najlepszych przyjaciół Harry’ego Pottera. Jej ulubionym przedmiotem szkolnym są zaklęcia. Jej rodzice są mugolami, z zawodu dentystami. Dzieli dormitorium z Parvati Patil i Lavender Brown. Hermiona ma długie, gęste, brązowe i dość potargane włosy, oczy o tej samej barwie i lekko wystające górne zęby. Jest jedną z najbardziej nietuzinkowych i najważniejszych postaci w całej serii książek o Harrym Potterze. Niejednokrotnie wybija się ponad inne postacie wiedzą i umiejętnościami. Jej imię zaczerpnięte zostało z Zimowej opowieści Williama Szekspira. Autorka wzorowała postać Hermiony na sobie, przedstawiając ją jako karykaturę samej siebie z czasów, gdy była nastolatką. Rowling przyznała, że w młodości na pierwszym miejscu stawiała naukę. Różdżka: Winorośl i włókno ze smoczego serca. Dziesięć i trzy czwarte cala. Wyprodukowana przez Ollivandera. == Życiorys == Pierwszy rok nauki (wrzesień 1991 do czerwca 1992) Harry i Ron początkowo nie polubili Hermiony – poznali się w ekspresie do Hogwartu, gdzie pokazała im swój charakter wszystkowiedzącego kujona. Ron miał nawet nadzieję, że nie trafi do tego samego domu, co oni. Po tym jak Harry i Ron uratowali ją od niechybnej śmierci z rąk górskiego trolla w łazience, Hermiona odwdzięczyła im się, kłamiąc profesor McGonagall, że poszła szukać trolla. Myślała, że da radę go pokonać, kiedy tak naprawdę płakała w łazience po tym, jak Ron ją obraził. Od tamtego czasu cała trójka została przyjaciółmi. Hermiona i Ron są postaciami ewidentnie różniącymi się od siebie, często kłócą się o byle drobiazg i dokuczają sobie. Ron wyszydzał przede wszystkim nadmierny zapał Hermiony do nauki. Nazywał ją też „królową mędrków”. Niemniej to ona pomogła Ronowi wydostać się z diabelskich sideł i rozwiązać zagadkę z eliksirami, aby odnaleźć i powstrzymać złodzieja Kamienia Filozoficznego. Drugi rok nauki (wrzesień 1992 do czerwca 1993) Została nazwana przez Dracona Malfoya per „szlama”, a w jej obronie stanął Ron. Sporządziła Eliksir Wielosokowy, dzięki któremu Harry i Ron zmienili się w Vincenta Crabbe i Gregory’ego Goyle’a. Sama do eliksiru pomyłkowo użyła włosa kota jednej ze Ślizgonek, Milicenty Bulstrode, przez co wyrosło jej czarne futro i ogon. Musiała skorzystać z pomocy pani Pomfrey, by odzyskać normalny wygląd. Została spetryfikowana przez bazyliszka, niedługo po tym, jak odkryła, że to właśnie tego potwora boją się pająki, atakuje mieszkańców Hogwartu i przemieszcza się poprzez rury a słyszy go jedynie Harry, który posiada rzadką umiejętność wężoustości. Wyszukane przez nią informacje pomogły w późniejszym czasie dostać się do samej komnaty i uratować życie Ginny Weasley, siostry Rona. Trzeci rok nauki (wrzesień 1993 do czerwca 1994) Hermiona ponownie zraziła do siebie Harry’ego i Rona, najpierw tym, że doniosła profesor McGonagall, że Potter anonimowo dostał w prezencie „Błyskawicę” najszybszą miotłę świata. Bała się, że Błyskawica została zaczarowana przez Syriusza Blacka, dlatego przedmiot skonfiskowano, ale po skrupulatnych badaniach, ostatecznie oddano. Drugą sprawą podpadła Ronowi, gdy jej niedawno kupiony kot Krzywołap zabił szczura Rona, Parszywka, co w końcu okazało się nieprawdą. W czasie, gdy skłócona była z Harrym i Ronem, pomagała Hagridowi w sprawach sądowych związanych z hipogryfem Hardodziobem. Ten podczas lekcji – sprowokowany – zaatakował Dracona Malfoya. Apelacje sądowe od zasądzonej kary śmierci dla zwierzęcia nie przyniosły sukcesu. Hermiona postanowiła uczyć się wszystkich możliwych przedmiotów, nawet tych zupełnie jej niepotrzebnych, przez co większą część roku chodziła zmęczona i rozdrażniona. Już na pierwszych zajęciach wróżbiarstwa ścięła się z nauczycielką owego przedmiotu, Sybillą Trelawney, a koło Wielkanocy zrezygnowała z tego przedmiotu. Zarzuciła profesorce kłamstwo i nierzetelność w obecności całej klasy oraz stwierdziła, że woli numerologię. Aby móc zaliczyć taki plan zajęć, używała zmieniacza czasu, poręczonemu jej przez McGonagall, dzięki któremu mogła cofać się w czasie, aby być na wszystkich zajęciach. Zmieniacz czasu pomógł jej i Harry’emu w uratowaniu Hardodzioba z Syriuszem Black, ale w końcu oddała go, a jej plan się znormalizował. Czwarty rok nauki (wrzesień 1994 do czerwca 1995) Teraz zainteresowała się losem skrzatów domowych, według niej niedocenianych i poniżanych przez czarodziejów. Podjęła decyzję o założeniu stowarzyszenia W.E.S.Z. (Walki o Emancypację Skrzatów Zniewolonych), do której starała się zwerbować jak najwięcej członków. Hermiona sama pomagała Harry’emu w przygotowaniu do pierwszego zadania Turnieju Trójmagicznego, gdyż Ron był na niego obrażony z zazdrości. Rzucone przez Dracona Malfoya zaklęcie Densaugeo spowodowało gigantyczny wzrost jej przednich zębów. Skutki zaklęcia zostały usunięte przez panią Pomfrey. W czasie zabiegu Hermiona „zapomniała”, jak daleko jej zęby sięgały, co przyczyniło się do poprawy jej wyglądu. Na balu bożonarodzeniowym pojawiła się z Wiktorem Krumem, reprezentantem Instytut Magii Durmstrang w turnieju, co bardzo nie spodobało się Ronowi. Zarzucał jej bratanie się z wrogiem, mimo tego, że sam był fanem Kruma. Hermiona odkryła tajemnicę Rity Skeeter, która pisała wyssane z palca artykuły o życiu prywatnym jej i Harry’ego. Była w nich przedstawiana jako uwodzicielka i osoba krzywdząca Harry’ego, przez co spotkała się z krytyką wielu jego fanek, a nawet jedna z nich sprawiła, że na jej rękach pojawiły się bolesne pęcherze kiedy otworzyła od niej list. Postawiła Ricie ultimatum – albo przestanie wypisywać kłamstwa o Harrym, albo sama ujawni, kim jest – nielegalnym animagiem, zmieniającym się w żuka. Piąty rok nauki (wrzesień 1995 do czerwca 1996) Hermiona została prefektem z ramienia Gryffindoru, obok Ronalda. Podtrzymywała ideę stowarzyszenia W.E.S.Z. także na piątym roku, szyjąc czapki i szaliki dla domowych skrzatów. Zostawiała je w wieży Gryffindoru, z nadzieją, że uda jej się uwolnić jak najwięcej tych stworzeń. Domowy skrzat mógł zostać oswobodzony jedynie wtedy, gdy dostał od swojego pana jakąś część ubrania. W ten sposób Hermiona podstępem chciała uwolnić hogwarckie skrzaty. Jej poświęcenie okazało się bezowocne, ponieważ wszystkie ubrania zbierał Zgredek. Inne skrzaty nie chciały sprzątać wieży Gryffindoru, czując się obrażone zostawianiem im ubrań. Zmusiła Ritę Skeeter, aby ta napisała artykuł mówiący o powrocie Lorda Voldemorta. W tym okresie nikt nie chciał uwierzyć w to, że udało mu się powrócić do świata żywych. Była pomysłodawczynią Gwardii Dumbledore’a, gdzie po raz pierwszy wypowiedziała nazwisko Voldemorta. Było to stowarzyszenie uczniów służące praktycznej nauce obrony przed czarną magią. Działało poza wiedzą Ministerstwa Magii, inwigilującego wówczas Hogwart w osobie Dolores Umbridge, uczącej tylko teorii. Hermiona bardzo dużo uczyła się podczas piątego roku, aby jak najlepiej wypaść podczas Standardowych Umiejętności Magicznych – sprawdzianów praktycznych i teoretycznych z pięcioletniej nauki w Hogwarcie. Nakłaniała też do nauki Harry’ego i Rona. Została potraktowana czarnoksięskim zaklęciem, którego formuły nie było w książce, podczas walki ze śmierciożercami w Departamencie Tajemnic. Szósty rok nauki (wrzesień 1996 do czerwca 1997) W lipcu dziewczyna otrzymała informacje o wynikach SUM-ów. Ze wszystkich przedmiotów otrzymała „wybitny” – oprócz obrony przed czarną magią, z której miała „powyżej oczekiwań”. W szóstej klasie zaczął jej się podobać z wzajemnością Ron. Była zazdrosna, kiedy zaczął się spotykać z Lavender Brown. Odkryła, że matką Severusa Snape’a była Eileen Prince. Po śmierci dyrektora Hogwartu razem z Ronem i Harrym zdecydowała się wyruszyć na poszukiwania horkruksów. Mieli zacząć ich szukać po ślubie Billa z Fleur. Szukanie horkruksów (wrzesień 1997 do maja 1998) Granger wyruszyła razem z Harrym i Ronem na poszukiwanie horkruksów. Zmodyfikowała swoim rodzicom pamięć by ich chronić i aby nie mogli wyjawić śmierciożercom żadnych informacji o „wybrańcu”. Jako Wendell i Monika Willkins, byli bezdzietnym małżeństwem, których życiową ambicją była przeprowadzka do Australii. Dziewczyna dostała w spadku od Albusa Dumbledore’a książkę Baśnie barda Beedle’a. Przeczuwała, że stanie się coś złego, dlatego w przeddzień ślubu Fleur i Billa spakowała wszystkie potencjalnie użyteczne rzeczy do magicznej torebki bez dna. Po upadku ministerstwa, razem z Harrym i Ronem uciekli na Grimmauld Place 12. Tam też dowiedzieli się kim jest „R.A.B”, który podmienił horkruks – medalion Slytherina – na fałszywy przed misją Harry’ego i Dumbledora. Stworek – skrzat domowy Blacków – stał się przez to dla nich milszy gdy opowiedział im o Regulusie a oni dali mu kilka jego rzeczy. Cała trójka dowiedziała się, że Mundungus Fletcher zabrał prawdziwy medalion i został zmuszony do oddania go Umbridge. Zdołali go odbić z jej rąk, włamując się do ministerstwa magii, za cenę porzucenia Grimmauld Place. Przez kilka miesięcy dziewczyna mieszkała z Harrym i Ronem w namiocie, przeprowadzając się co jakiś czas. Ron opuścił ich, zniecierpliwiony brakiem efektów w ich wyprawie. Hermiona została i w Boże Narodzenie poszła z Harrym do Doliny Godryka. Uratowała Harry’emu życie, gdy ten o mało co nie został złapany przez węża Voldemorta, gdy znajdowali się u Bathlidy Bagshot. Po powrocie Rona, na którego Hermiona przez jakiś czas się gniewała, zdobyli miecz Gryffindora, którym Ron zniszczył oryginalny, zdobyty medalion. Razem udali się do Ksenofilius Lovegood, który zapoznał ich z baśnią o trzech braciach Peverell oraz Insygniach Śmierci. Informacja o tym, że Voldemort jest poza krajem i szuka Czarnej Różdżki spowodowała też, że ona z Harrym i Ronem zostali złapani przez szmalcowników, gdy Harry wypowiedział imię Voldemorta. Trafili do domu Malfoyów, gdzie Bellatrix wpadła w szał, gdy