Joanna Małgorzata Krauze de Lendorff (z domu Susek, primo voto Kos, secundo voto Kos-Krauze; ur. 8 grudnia 1972 w Olsztynie) – polska reżyserka i scenarzystka. == Życiorys == Pochodzi z Olsztyna, gdzie w 1991 roku ukończyła klasę o profilu humanistycznym w I Liceum Ogólnokształcącym im. Adama Mickiewicza. Następnie studiowała polonistykę i hebraistykę na Uniwersytecie Warszawskim. W połowie lat 90. podczas prac nad niezrealizowanym scenariuszem filmu o polskich Żydach poznała Krzysztofa Krauze. Współpracowała z nim następnie przy produkcji filmów Gry uliczne (1996) i Dług (1999). Była również asystentką reżysera Jarosława Żamojdy odpowiedzialną za casting przy realizacji filmu Młode wilki 1/2 (1997) oraz spektaklu Teatru Telewizji Farrago (1998). Początkowo pracowała przy programach telewizyjnych i reklamowych oraz filmach dokumentalnych. Z mężem – reżyserem Krzysztofem Krauze – na początku XXI wieku stworzyła jeden z najbardziej twórczych duetów w polskim kinie. Współpracowała przy jego filmach telewizyjnych z cyklu Wielkie rzeczy (2000). Była pomysłodawczynią, współscenarzystką i drugim reżyserem filmu Mój Nikifor (2004). W 2006 jako współreżyserka i współscenarzystka odebrała Złote Lwy na 31. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych za kolejny obraz stworzony wspólnie z mężem Plac Zbawiciela, który spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem większości krytyków. W 2011 otrzymała „Koronę Sandomierską” oraz tytuł Reżyserki NieZwykłej na Festiwalu Filmów-Spotkań NieZwykłych w Sandomierzu. W 2013 wielkim sukcesem okazał się kolejny film stworzony przez małżeństwo Krauze Papusza, poświęcony romskiej poetce Bronisławie Wajs. Po śmierci męża w 2014 kontynuowała prace nad filmem Ptaki śpiewają w Kigali, poruszającym temat ludobójstwa w Rwandzie. Film został ukończony w 2017. Obraz otrzymał wiele nagród, m.in. Srebrne Lwy na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W latach 2013–2019 była przez dwie kadencje przewodniczącą zarządu Gildii Reżyserów Polskich, a następnie do września 2023 jej wiceprzewodniczącą. Jest również członkiem komisji eksperckiej PISF. Od stycznia 2022 jest wiceprezeską zarządu Żydowskiego Instytutu Historyczno Kulturalnego Fundacji Ochrony Dziedzictwa Historycznego i Kulturalnego Żydów RP, którego założycielem jest jej mąż Igor de Lendorff. W kwietniu 2026 r. na łamach Onet ukazały się artykuły opisujące przemocowe zachowania, których miała dopuszczać się Joanna Kos-Krauze. == Życie prywatne == Pochodzi z Olsztyna, z domu Susek. Jej pierwszym mężem był Mateusz Kos, bankowiec i późniejszy rabin (od 2006), syn Bohdana Kosa (poety, filozofa i fizyka) i Ninel Kameraz-Kos (artystki-malarki i pracowniczki Żydowskiego Instytutu Historycznego, badaczki religii i obyczajów Żydów polskich). Z małżeństwa tego ma syna Michała. Używała wówczas nazwiska Kameraz-Kos lub Kos. 28 lutego 2004 poślubiła reżysera Krzysztofa Krauzego, z którym była wówczas w związku od sześciu lat. Została jego czwartą żoną, a małżeństwo trwało do jego śmierci – 24 grudnia 2014. Używała wówczas nazwiska Kos-Krauze. Jej trzecim mężem został publicysta Igor Sławomir de Lendorff (występuje też jako Igor Lendorf, wcześniej Igor Dzierzęcki). Od 2022 używa nazwiska Krauze de Lendorff. == Filmografia == Reżyseria Plac Zbawiciela (2006) Papusza (2013) Ptaki śpiewają w Kigali (2017) Scenariusz Mój Nikifor (2004) Plac Zbawiciela (2006) Papusza (2013) Ptaki śpiewają w Kigali (2017) Obsada aktorska Plac Zbawiciela (2006) – prokuratorka Casting (reżyseria obsady) Młode wilki 1/2 (1997) Farrago (1998) Wielkie rzeczy (2000) Mój Nikifor (2004) Dialogi (autor materiałów do scenariusza) Wielkie rzeczy (2000), odcinek „Sieć” Produkcja Ptaki śpiewają w Kigali (2017) II reżyser Młode wilki 1/2 (1997) Wielkie rzeczy (2000) Mój Nikifor (2004) Reżyseria (druga ekipa) Mój Nikifor (2004) Współpraca reżyserska Farrago (1998) == Nagrody == Orzeł 2007: Najlepszy film Plac Zbawiciela 2007: Nagroda za reżyserię (wspólnie z mężem) Plac Zbawiciela Nagroda na FPFF w Gdyni 2006: Najlepszy film Plac Zbawiciela == Bibliografia == Aleksandra Pawlicka, Joanna Kos-Krauze Jest życie po końcu świata, Znak Literanova, 2017, ISBN 9788324036813 == Przypisy == == Linki zewnętrzne == Joanna Kos-Krauze w bazie Filmweb Joanna Kos-Krauze w bazie filmpolski.pl Joanna Kos-Krauze na zdjęciach w bazie Filmoteki Narodowej „Fototeka”