Kamil Wiktor Stoch (ur. 25 maja 1987 w Zakopanem) – polski skoczek narciarski, zawodnik klubu KS Eve-nement Zakopane, reprezentant Polski. Sześciokrotny olimpijczyk. Trzykrotny indywidualny mistrz olimpijski (dwukrotnie w 2014 oraz w 2018) oraz drużynowy brązowy medalista olimpijski z 2018. Jest trzecim najbardziej utytułowanym polskim sportowcem w historii igrzysk (po Robercie Korzeniowskim i Irenie Szewińskiej). Dwukrotny drużynowy wicemistrz świata juniorów (w 2004 i 2005). Indywidualny mistrz świata z 2013 i wicemistrz z 2019, drużynowy mistrz świata z 2017 oraz trzykrotny drużynowy brązowy medalista MŚ (2013, 2015 i 2021). Indywidualny srebrny medalista MŚ w lotach narciarskich (2018) oraz dwukrotny drużynowy brązowy medalista MŚ w lotach (2018 i 2020). Dwukrotny zdobywca Pucharu Świata (w sezonach 2013/2014 i 2017/2018), ponadto raz drugi (2016/2017) i trzy razy trzeci (2012/2013, 2018/2019, 2020/2021) w klasyfikacji generalnej cyklu. W ramach PŚ zwyciężył w 39 konkursach i 80 razy stawał na podium. W konkursach indywidualnych PŚ zdobył łącznie 13 367 punktów (stan na 3 stycznia 2024). Jedyny skoczek w historii, który wygrywał co najmniej jeden konkurs PŚ przez 11 lat kalendarzowych z rzędu (2011-2021). Zwycięzca trzech edycji Turnieju Czterech Skoczni (65., 66. i 69.) oraz dwóch edycji Raw Air (2018 i 2020), a także turniejów: Willingen Five 2018 i Planica 7 2018. W sezonie 2017/2018 jako drugi zawodnik w historii (po Svenie Hannawaldzie w sezonie 2001/2002) odniósł zwycięstwa we wszystkich czterech konkursach Turnieju Czterech Skoczni podczas jednej edycji. W Letnim Grand Prix trzykrotnie sklasyfikowany na drugim miejscu (w 2010, 2011 i 2020) oraz dwukrotnie na trzecim (w 2016 i 2022). Triumfator Letniego Pucharu Kontynentalnego w 2010. Zdobywca 36 medali na mistrzostwach Polski, w tym 13 złotych (10 w rywalizacji zimowej i trzech w rywalizacji letniej). Rekordzista Polski w długości skoku narciarskiego (251,5 m w Planicy w 2017). Dwukrotnie wybierany najlepszym polskim sportowcem w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” (w 2014 i 2017). Odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem Holmenkollen. == Życie prywatne == Jest synem Krystyny, pracującej w Urzędzie Miasta w Zakopanem, i Bronisława, psychologa sądowego i klinicznego. Ma dwie siostry – Annę (ur. 1983), psycholog z wykształcenia, w przeszłości pracującą w przedszkolu na Cyprze, mieszkającą w Zakopanem, oraz Natalię (ur. 1985), która w młodości trenowała biegi narciarskie, prawniczkę z wykształcenia, pracującą w firmie prawniczej w Krakowie, mieszkającą w Bielsku-Białej. Jego dziadek Franciszek w czasie II wojny światowej był więziony w niemieckim obozie Plaszow, skąd uciekł i pieszo dotarł do Zakopanego. 7 sierpnia 2010 w kościele paulinów na Bachledówce we wsi Czerwienne zawarł związek małżeński z Ewą Bilan, artystką fotografem z wykształcenia pedagog, absolwentką Krakowskich Szkół Artystycznych, która przyjęła dwuczłonowe nazwisko (Bilan-Stoch). == Edukacja == Wychowywał się i dorastał w miejscowości Ząb. Jest absolwentem Zespołu Szkół Mistrzostwa Sportowego w Zakopanem. W maju 2006 zdał maturę. W 2012 roku ukończył Akademię Wychowania Fizycznego w Krakowie uzyskując tytuł magistra wychowania fizycznego na podstawie pracy „Obciążenia treningowe stosowane w szkoleniu skoczków narciarskich prezentujących wysoki poziom sportowy na wybranym przykładzie". Promotorem był prof. Szymon Krasicki. == Przebieg kariery == === Początki === Na nartach zaczął jeździć w wieku trzech lat, a w następnym roku oddał pierwsze skoki na skoczniach budowanych wspólnie z kolegami. W 1993 dostał od wuja pierwsze narty skokowe. W wieku ośmiu lat został zapisany do klubu LKS Ząb, gdzie opiekowali się nim m.in. Mieczysław Marduła i Jadwiga Staszel. Początkowo trenował kombinację norweską. Jako uczeń szkoły podstawowej w sezonie 1995/1996 zadebiutował w lidze szkolnej i wygrał siedem konkursów w kategorii „1986 i młodsi”. Ponadto w styczniu wziął udział w Małym Memoriale płk. Franciszka Wagnera, który ukończył na 16. miejscu w kategorii „1984 i młodsi”. W 1996 regularnie stawał na drugim stopniu podium letniej edycji ligi szkolnej, zwyciężył także w jednym z konkursów. W grudniu wygrał eliminacje do Mistrzostw Makroregionu Małopolska, a następnie wygrał główne zawody na skoczni K-30 w kategorii „1987 i młodsi”. W tej samej grupie zwyciężył we wszystkich konkursach tamtego sezonu ligi szkolnej, w których brał udział. Zajął 30. miejsce na Mistrzostwach PZN Młodzików. W letniej lidze szkolnej 1997 pięciokrotnie stanął na podium, w tym dwukrotnie wygrał (w kategorii „1986–1987”). Tamtego lata zadebiutował też w zawodach Pucharu McDonald’s, na których zajął ósme miejsce. W krajowych eliminacjach do FIS Schüler Grand Prix zajął trzecie miejsce, a w „Nadziejach Beskidzkich” w Szczyrku był czwarty (kategoria „1986 i młodsi”). W październiku wystąpił w letnich mistrzostwach Polski juniorów, gdzie uplasował się na 18. miejscu w konkursie na Maleńkiej Krokwi i na 44. na Małej Krokwi (w szerszej kategorii wiekowej). W grudniu na Maleńkiej Krokwi wygrał Mistrzostwa Makroregionu Małopolska w kategorii „1986–1987”. W zimowej edycji ligi szkolnej trzykrotnie wygrał, a raz był drugi. === 1998/1999 === W 1998 wygrał konkurs skoków w Lomnicy nad Popelkou. W sierpniu wystąpił w zawodach nieoficjalnych mistrzostw świata dzieci w Garmisch-Partenkirchen (FIS Schüler Grand Prix); w kategorii do lat 12 zajął szóste miejsce, a w konkursie drużynowym był trzeci. W Polsce wygrał wszystkie sześć konkursów letniej ligi, w których brał udział (w kategorii „1987–1988”). Uplasował się na drugiej pozycji w Pucharze McDonald’s (kategoria 1987 i młodsi), będąc jednak najlepszym z Polaków. W LMP juniorów na Małej Krokwi zajął 14. miejsce w kategorii 1983 i młodsi. We wrześniu wygrał konkurs do lat 13. w Klingenthal. 19 grudnia zajął trzecie miejsce w konkursie o Mistrzostwo Beskidzkiego Okręgowego Związku Narciarskiego w Szczyrku. Był to konkurs Open, a przegrał w nim ze starszymi zawodnikami – Wojciechem i Tomisławem Tajnerem, będąc najmłodszym zawodnikiem w czołowej „dziesiątce”. W zawodach dla młodzików na mniejszym obiekcie był drugi, przegrywając ze Stefanem Hulą. Na mistrzostwach makroregionu zajął pierwsze i drugie miejsce (na Maleńkiej Krokwi przegrał z Janem Mąką). Podczas Mistrzostw TZN zajął 10. miejsce w konkursie juniorów na skoczni K-85. W dodatkowej klasyfikacji juniorów młodszych był czwarty. Natomiast w konkursie młodzików na obiekcie K-65 zwyciężył. Podczas Pucharu SMS był 14. w otwartym konkursie juniorów na Średniej Krokwi, a zwyciężył rywalizację juniorów młodszych na mniejszym obiekcie. Wygrał też Puchar Ferii na obiekcie K-30 w kategorii „1987–1988”. W lutym brał udział w dwóch konkursach w Szczyrku – w Mistrzostwach Śląska w kategorii „1985 i młodsi” przegrał jedynie ze Stefanem Hulą, a w konkursie o Puchar Prezesa PZN Młodzików wygrał. Ponadto wygrał trzy konkursy ligi szkolnej, a w jednym był drugi. 21 marca 1999 wystąpił jako przedskoczek podczas zawodów Pucharu Świata w kombinacji norweskiej na Wielkiej Krokwi i osiągnął odległość 128 m. Żaden z kombinatorów biorących udział w zawodach nie przekroczył 125 m. Stocha nazwano „nadzieją polskich skoków” i następcą Stanisława Bobaka. Ważył wtedy 28 kg i miał 138 cm wzrostu. Grupę trenujących w Zakopanem zawodników odwiedzili wkrótce potem dziennikarze Telewizji Polskiej. Stoch udzielił im wywiadu, w którym opowiedział o początkach swej kariery i marzeniach sportowych. === 1999/2000 === 31 lipca 1999 został mistrzem świata młodzików, wyprzedzając o pół punktu srebrnego medalistę Matevza Sparoveca. Drużynowo był trzeci. W sierpniu zajął drugą lokatę w Pucharze McDonald’s oraz Letnich Mistrzostwach Makroregionu. W obu przypadkach przegrał ze Stefanem Hulą. W październiku wygrał Ogólnopolskie Spotkania UKS w kategorii „1986–1987”. Ponadto zwyciężył w trzech konkursach letniej ligi szkolnej. 18 września w Klingenthal odniósł zwycięstwo w konkursie do lat 13, obsadzonym głównie przez niemieckich juniorów. W grudniu w mistrzostwach makroregionu ponownie przegrał tylko z Hulą. Na Mistrzostwach TZN w konkursie na Małej Krokwi w kategorii „1984 i młodsi” zajął trzecie miejsce, a na Maleńkiej Krokwi w niższej kategorii wygrał. W styczniu odbyły się Mistrzostwa Śląska w Szczyrku. Wziął udział w czterech konkursach, a najlepszy rezultat – drugie miejsce, za Mateuszem Rutkowskim – uzyskał w konkursie na skoczni 30-metrowej dla rocznika „1986 i młodszych”. W rywalizacji open na większym obiekcie był 30. W lutym w Karpaczu zajął 16. miejsce w otwartym konkursie o Puchar Burmistrza tego miasta. Wygrał też konkursy marcowych Mistrzostw SMS-ów w Zakopanem na obiektach K-65 i K-85 w kategorii „1984 i młodsi”. Ponadto pięciokrotnie stawał na podium ligi szkolnej, trzykrotnie zwyciężając. W marcu stanął jeszcze na najniższym stopniu podium w Ogólnopolskich Spotkaniach UKS na Maleńkiej Krokwi (za Rutkowskim i Hulą). Wygrał też towarzyski Puchar RMF FM. === 2000/2001 === Podczas sierpniowych mistrzostw do lat 14 w Ga-Pa zdobył brązowy medal, natomiast drużynowo był 12. W tym samym miesiącu zajął czwarte miejsce w klasyfikacji rocznika w Pucharze McDonald’s, a we wrześniu zwyciężył w dwóch konkursach letniej ligi szkolnej oraz w Mini Pucharze Beskidów w Wiśle na skoczni 40-metrowej (w kategorii „1987–1988”). Wziął udział w dobrze obsadzonym przez czeską czołówkę konkursie w Harrachovie, gdzie był 43. W październiku zajął trzecie miejsce w Spotkaniach UKS-ów. Zadebiutował w letnich mistrzostwach Polski, na Średniej Krokwi zajmując 16. miejsce, a trzecie w klasyfikacji juniorów. W sezonie 2000/2001 zadebiutował w zawodach Pucharu Kontynentalnego. Nie udało mu się zakwalifikować do styczniowych konkursów w Brotterode. Na mistrzostwach świata juniorów w Karpaczu wystąpił w konkursie drużynowym, gdzie Polska zajęła ósme miejsce. W konkursie indywidualnym zajął 41. miejsce. 27 lutego 2001 po raz pierwszy wystartował w z