Bar – lokalna, polska wersja szwedzkiego programu telewizyjnego reality show Bar. Polska wersja była emitowana na antenie Polsatu (5 pierwszych edycji w latach 2002 – 2004) i TV4 (6. edycja w 2005). Od roku 2002 do roku 2004 odbyło się pięć polskich edycji tego programu. W roku 2005 zrealizowano kolejną edycję – Bar Europa, która okazała się najmniej popularną wśród wszystkich sześciu wersji. Program powstał na licencji szwedzkiej telewizji Strix. "Bar” polegał na pracy w jednym z lokali we Wrocławiu i zrobieniu jak największego dziennego utargu. O pozostaniu w programie decydowały zarówno osoby biorące udział w zmaganiach (głosowanie plus-minus), jak i publiczność (dzwoniąc pod specjalny numer lub wysyłając wiadomości SMS). W pierwszych trzech edycjach programu Bar znajdował się w podziemiu domu towarowego Solpol przy ulicy Świdnickiej, w kolejnych – w pawilonie gastronomicznym Między Mostami na Kępie Mieszczańskiej (zburzony w maju 2006). Prowadzącym we wszystkich edycjach był Krzysztof Ibisz. Program polegał na śledzeniu losów kilkunastu uczestników programu zarówno w pracy w lokalu „Bar” jak i w domku. Uczestnicy odpadali co tydzień decyzją SMS-owego głosowania widzów, siedząc na tzw. „Gorących Krzesłach” aż do finału, gdzie o tytuł zwycięzcy walczyły dwie osoby. W pierwszej edycji zwycięzca otrzymał mieszkanie na warszawskiej „Saskiej Kępie”. W drugiej, trzeciej i szóstej edycji przyznano nagrody pieniężne, w czwartej sześć sztabek czystego złota, w piątej zaś samochód marki Porsche. == Historia == Pierwsze dwie edycje zrealizowane zostały w roku 2002 i wydawało się wtedy, że to już koniec widowiska podobnie jak wielu programów reality show, wyemitowanych wcześniej przez telewizję Polsat. Po roku „Bar” wrócił jednak na ekrany telewizorów. Trzecia edycja przyciągnęła przed telewizory o wiele większą widownię, reklamowana już wcześniej znanymi twarzami – bokserki Iwony Guzowskiej oraz kontrowersyjnej uczestniczki „Big Brothera” Agnieszki Frykowskiej. Po sukcesie trzeciej edycji Polsat wyemitował czwartą, cieszącą się jeszcze większą oglądalnością. Miała ona jednak zmienioną formułę, a znaczną część uczestników stanowili najbardziej popularni uczestnicy poprzednich edycji „Baru”, niedługo przedtem zakończonego programu „Kawaler do wzięcia”, a także TVN-owskiego „Big Brothera”. Polsat znów poszedł za ciosem i już po paru miesiącach na ekrany weszła piąta edycja programu. Oprócz nieznanych nikomu uczestników do programu zaproszone zostały też „VIP-y”, jak się okazało były to w większości dzieci znanych rodziców. Udział wzięli między innymi Agata Torzewska, Jacek Korwin-Mikke oraz bracia Cugowscy. Piąta edycja nie powtórzyła jednak sukcesu poprzednich. Mimo to po rocznej przerwie zdecydowano się na szóstą odsłonę. Reklamowana była ona hasłem „Bar Europa” i charakteryzowała się tym, że oprócz Polaków wystąpiło też ośmioro uczestników pochodzących z innych krajów europejskich – Grecji, Ukrainy, Rosji, Włoch, Litwy oraz Wielkiej Brytanii. Ta edycja osiągnęła najmniejszą oglądalność spośród dotychczasowych. == Zasady == Grę rozpoczynało kilkanaście osób (ta liczba zmieniała się zależnie od kolejnych edycji). We wszystkich edycjach pojawiali się też nowi uczestnicy, wchodzący już podczas trwania programu, najczęściej na czyjeś miejsce. Program trwał około trzech miesięcy. Zawodnicy zatrudnieni zostawali jako obsługa w lokalu „Bar” i ciężko pracowali pod okiem surowego szefa – Jacka Kocha i menadżerów klubu- Tymoteusza Tudaja i Jacka Sajnoka. Na początku „Bar” znajdował się przy ulicy Świdnickiej we Wrocławiu w podziemiu domu towarowego „Solpol”, później zaś program przeniósł się do pawilonu gastronomicznego „Między Mostami” przy ulicy Księcia Witolda 2 (zburzony w maju 2006). Kamera towarzyszyła naszym bohaterom również poza pracą, w domku barowiczów znajdującym się w większości edycji na wrocławskich Bielanach (w drugiej edycji było to mieszkanie w centrum miasta). Widzowie codziennie śledzili ich relacje – konflikty, przyjaźnie, niekiedy nawet uczucia. Uczestnicy często dostawali też różnego typu zadania dodatkowe, organizowano im również wyjazdy do ciekawych miejsc, gdzie oczywiście także towarzyszyła im kamera. Co czwartek odbywał się program na żywo w studiu, gdzie każdy uczestnik musiał przyznać jednej osobie „plusa” i jednej „minusa” za miniony tydzień. Osoba z największą liczbą „minusów” zajmowała pierwsze gorące krzesło, a osoba z największą liczbą „plusów” musiała zadecydować kto zajmie drugie. Co sobotę, w kolejnym programie na żywo widzowie poprzez głosowanie SMS-owe decydowali która z osób siedzących na „Gorących Krzesłach” ma opuścić program. Programy na żywo były też okazją do dyskusji uczestników na różne tematy i odpowiadania na bardzo osobiste czasem pytania prowadzącego. == Ciekawostki i statystyki == Dwoje uczestników pierwszej edycji – Iza Kowalczyk i Grzegorz Markocki wzięli podczas trwania programu ślub. Była to pierwsza taka sytuacja w historii „Baru” na całym świecie. Związek ten nie przetrwał. W trzeciej edycji, podczas piątych gorących krzeseł prowadzący Krzysztof Ibisz źle odczytał wyniki głosowania telewidzów i zamiast Edyty Robocień, program opuścił Krzysztof Kusik. W Polsce odbyło się najwięcej edycji programu Bar – sześć, wyprzedzając między innymi Szwecję, która jako pierwsza realizowała u siebie program. Powstało tam pięć edycji. W szóstej edycji ekipa realizacyjna wraz z prowadzącym wyraźnie faworyzowała Thomasa Amosa, rozpoczynając jednocześnie tak zwaną „nagonkę” na sporą grupę przeciwnych mu uczestników programu podczas spotkań na żywo. Gospodarz programu Krzysztof Ibisz nie stronił od subiektywnych docinków, stawiał przeciwnikom Thomasa kłopotliwe pytania oraz wybierał i czytał w programie na żywo wulgarne i zaczepne opinie internautów na ich temat. Większość materiałów filmowych, wybieranych do pokazania w programie na żywo również przedstawiała stronniczy obraz sytuacji. Ta edycja była pod tym względem wyjątkiem, wcześniej bowiem ekipa realizacyjna starała się zachować obiektywizm. W finale szóstej edycji po ogłoszeniu wyników, oznajmiających zwycięstwo Thomasa Amosa, Anglik zerwał się z krzesła i zaczął rzucać wulgaryzmami w swoim języku na wszystkie strony, zwłaszcza w kierunku byłych uczestników programu. Takie zachowanie wzbudziło wiele kontrowersji na forum internetowym programu oraz innych poświęconych mu stronach. W szóstej edycji zamiast standardowej dwójki do finału weszło aż czworo uczestników. == Polskie edycje i ich uczestnicy == Kursywą wyróżniono osoby, które dołączyły do uczestników jako nowe w trakcie programu. Kolorem różowym wyróżniono osoby, które własnowolnie opuściły program. === I edycja – Bar I === Bar (I edycja) – pierwsza edycja popularnego reality-show Bar trwała 13 tygodni. Rozpoczęła się 2 marca, a zakończyła 1 czerwca 2002 roku. Program był w Polsce nowością i polegał na obserwacji wzajemnych relacji ludzi podczas wspólnej pracy w lokalu „Bar”, a także poza pracą w domu naszpikowanym kamerami (więcej o zasadach programu w osobnym artykule Bar). Program poprowadził Krzysztof Ibisz, a główną nagrodą było mieszkanie w Warszawie w dzielnicy Saska Kępa. === Tabela eliminacyjna === Legenda Po lewej stronie dwukropka podano w okienkach liczbę otrzymanych plusów, po prawej zaś minusów. Plusowy lider Remis z plusowym liderem (rozstrzygany w oddzielnym głosowaniu widzów bądź przez prowadzącego) Pierwsze Gorące Krzesło (największa liczba minusów) Drugie Gorące Krzesło (osoba wskazana przez plusowego lidera) Minusowy remis z osobą, która ostatecznie zajęła pierwsze Gorące Krzesło (rozstrzygany w oddzielnym głosowaniu widzów bądź przez prowadzącego) Remis z plusowym liderem przy jednoczesnym byciu wskazanym przez niego na drugie Gorące Krzesło Uwagi dodatkowe Uczestniczka Paulina Jałocha odpadła z programu w specjalnym głosowaniu widzów, w którym rywalizowała z Adrianem Urbanem. Oboje zostali karnie posadzeni na Gorących Krzesłach za złamanie regulaminu. === II edycja – Bar II === Bar (II edycja) – druga edycja programu reality show Bar. Program trwał 13 tygodni – rozpoczął się 14 września, a zakończył 14 grudnia 2002 roku. Cechą mającą odróżnić tę edycję od pierwszej był podział uczestników na dwie rywalizujące ze sobą grupy – Żółtych i Niebieskich. Główną nagrodą w programie było mieszkanie w centrum Warszawy, na Saskiej Kępie. === Tabela eliminacyjna === Legenda Po lewej stronie dwukropka podano w okienkach liczbę otrzymanych plusów, po prawej, minusów. Plusowy lider Remis z plusowym liderem (rozstrzygany w oddzielnym głosowaniu widzów bądź przez prowadzącego) Największa liczba plusów w grupie ocalonej przez widzów od eliminacji Pierwsze Gorące Krzesło (największa liczba minusów) Drugie Gorące Krzesło (osoba wskazana przez plusowego lidera) Minusowy remis z osobą, która ostatecznie zajęła pierwsze Gorące Krzesło (rozstrzygany w oddzielnym głosowaniu widzów bądź przez prowadzącego) Największa liczba minusów w grupie ocalonej przez widzów od eliminacji Remis z plusowym liderem przy jednoczesnym byciu wskazanym przez niego na drugie Gorące Krzesło Remis z osobą mającą największą liczba minusów, która usiadła na pierwszym Gorącym Krześle i jednocześnie bycie wskazanym przez plusowego lidera na drugie Uwagi dodatkowe Przez osiem pierwszych tygodni uczestnicy podzieleni byli na dwie grupy. Każdy mógł przyznawać plusy i minusy jedynie w obrębie swojej grupy. Następnie widzowie wybierali tę, która usiądzie na Gorących Krzesłach. Uczestnicy Daria Nowak i Marcin Archacki odpadli w głosowaniach specjalnych zanim zdążyli wziąć udział w choć jednym spotkaniu plus-minus. Podczas dziesiątego spotkania plus-minus, Dorota Rabczewska i Daniel Brząkała byli zwolnieni z głosowania ze względu na zbyt krótki okres pobytu w programie. === III edycja – Bar III: Bez Granic === Bar III: Bez Granic – trzecia edycja programu reality show Bar. Program trwał 14 tygodni – rozpoczął się 13