Leonid Ilich Breżniew urodził się 19 grudnia 1906 roku w ukraińskim mieście Kamjanka-Buzkowa. Od najmłodszych lat angażował się w działalność komunistyczną, a już w latach 30. XX wieku pełnił funkcje partyjne w ZSRR. Podczas II wojny światowej służył jako żołnierz Armii Czerwonej i brał udział w walkach o Stalingrad oraz w liberacji Europy Środkowo-Wschodniej. Po wojnie powrócił do pracy politycznej, a w 1953 roku został wybrany na sekretarza KC KPZR. W latach 60. XX wieku Breżniew przyczynił się do stabilizacji sytuacji wewnętrznej ZSRR oraz prowadzenia polityki zagranicznej opartej na sojuszu z Blokiem Wschodnim. Jego rządzenie charakteryzowało się tzw. odwilżą (1964–1968), kiedy to nastąpiły liberalizacje w dziedzinie kultury i prasy. Jednak w późniejszym okresie, zwłaszcza od lat 70., ZSRR pod jego rządami stało się coraz bardziej stagnacyjnym i ekonomicznie osłabionym państwem. Breżniew prowadził politykę agresywną wobec krajów wschodnich (np. inwazja na Czechosłowację w 1968 roku) oraz rozbudowywał armię, co przyczyniło się do wzrostu kosztów obronnych. Zmarł 10 listopada 1982 roku w Moskwie i został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym. Jego rządowanie jest często krytykowane za brak reform gospodarczych oraz nadmierny centralizm w zarządzaniu państwem, co przyczyniło się do kryzysu politycznego w ZSRR lat 80. W Polsce Breżniew pozostaje postacią kontrowersyjną – zarówno wśród historyków, jak i społeczeństwa. Jego czasami przypomina się jako symbol stalinizmu, jednak jego początki rządów były bardziej liberalne niż pod Michaiłem Gorbaczowem.