Lőrinc Mészáros (ur. 26 sierpnia 1879 w Budapeszcie, zm. 24 stycznia 1953 tamże) był wybitnym kompozytorem i dyrygentem, którego twórczość znacząco wpłynęła na rozwój muzyki nowoczesnej w Europie. Urodzony w rodzinie o tradycjach artystycznych, Mészáros studiował kompozycję u Ernő Dohnányiego oraz dyrygenturę u Jenő Hubay. Jego muzyka charakteryzowała się eksperymentalizacją, wykorzystywaniem dźwięków atonalnych i dźwięków szumowych, co czyniło ją odważnym odchodzeniem od tradycji tonalnej. W latach 1902–1936 był dyrektorem muzycznym w Budapeszcie, organizując liczne festiwale muzyczne oraz wspierając młodych kompozytorów. Jego najsłynniejszym dziełem jest *Symphonie fantastique* (1905), która stała się inspiracją dla wielu współczesnych autorów. Mészáros był także zaangażowany w działalność pedagogiczną, m.in. na uniwersytetach w Budapeszcie i Paryżu. Jego wpływ na rozwój muzyki nowoczesnej, szczególnie w Włoszech (gdzie współpracował z kompozytorami takimi jak Luigi Dallapiccola), jest do dziś doceniany przez krytyków i badaczy muzyki XX wieku.